บทที่ 2 เด็กหนุ่มผู้ป่วยโรค ม.2

บทที่ 2 เด็กหนุ่มผู้ป่วยโรค ม.2

พื้นห้องเรียนเจิ่งนองไปด้วยลูกแก้วสีแดงฉานราวกับโลหิต ตุ๊กตาดารุมะกระโดดขึ้นไปเกาะบนเอวคอดกิ่วขาวผ่องของเด็กสาว ส่ายไปมาซ้ายขวา พลางพึมพำว่า "พวกแกทุกคนคือหนู และแมวกำลังจะมา..."

เด็กหนุ่มร่างสูงมองข้ามตุ๊กตาดารุมะไป จ้องมองฮานลั่วด้วยสายตาตื่นตะลึงและสับสน "นาย... นายไม่เป็นไรเลยเหรอ?"

ฮานลั่วลุกขึ้นบิดขี้เกียจ "ฉันก็ไม่แน่ใจสาเหตุที่แน่ชัดเหมือนกัน"

ตามกฎของระบบ เขาไม่สามารถเปิดเผยการมีอยู่ของมันได้

ฮานลั่วกวาดตามองลูกแก้วที่เกลื่อนกราดเต็มพื้น น่าแปลกที่เขาแทบไม่รู้สึกสะทกสะท้านใดๆ

เสียงของระบบดังขึ้น "โฮสต์ที่รัก ผมบอกแล้วว่าคุณคือคนที่เหมาะสมที่สุด แม้จะเผชิญกับฉากนองเลือดเช่นนี้เป็นครั้งแรก แต่คุณกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยสักนิด"

ฮานลั่วคร้านจะสนใจระบบ เขาเกลียดพวกซอฟต์แวร์มัดมือชกแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร เวลาคุ้มกันสามสิบนาทีเพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งเดียว สำหรับเกมที่สองที่กำลังจะมาถึง เขาคงต้องพึ่งดวงให้คนอื่นแบกทีมไปก่อน

ดังนั้น ฮานลั่วจึงตัดสินใจว่าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น

แม้จะแปลกใจที่ฮานลั่วยังมีชีวิตอยู่ แต่เด็กหนุ่มร่างสูงก็รีบสลัดความคิดนั้นทิ้ง สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการหนีออกจากโรงเรียนที่เปรียบเสมือนนรกแห่งนี้

"เพื่อน รีบหนีออกไปจากที่นี่กันเถอะ"

ทันทีที่เกมจบลง ประตูห้องเรียนก็เปิดออก เด็กหนุ่มร่างสูงลากฮานลั่ววิ่งออกไปทันที แรงมหาศาลของอีกฝ่ายทำให้ฮานลั่วไม่อาจขัดขืนได้

ฮานลั่ว: "..."

แต่ไม่นานเด็กหนุ่มร่างสูงก็ต้องสิ้นหวัง เมื่อพบว่าโรงเรียนทั้งหลังถูกปิดตายด้วยพลังลึกลับบางอย่าง ไม่ต่างจากห้องเรียนเมื่อครู่ ไร้ซึ่งทางออก

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และเป็นไปตามคาด ไม่มีสัญญาณ ทำให้ไม่สามารถโทรขอความช่วยเหลือได้

เด็กหนุ่มร่างสูงทรุดลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง ขณะที่ฮานลั่วปัดฝุ่นตามมุมเสื้อ ปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ก่อนจะเอ่ยแนะนำด้วยความหวังดี "เรากลับไปรอความช่วยเหลือที่ห้องเรียนกันดีไหม?"

อีกฝ่ายพยักหน้าด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตลอดทางที่วิ่งมา เขาไม่เจอเพื่อนนักเรียนแม้แต่คนเดียว นั่นหมายความว่าคนอื่นๆ คงตายกันหมดแล้ว

"ฉันชื่อฮานลั่ว นายล่ะ?"

เด็กหนุ่มร่างสูงเงยหน้ามองฮานลั่ว นึกขึ้นได้ว่านักเรียนแลกเปลี่ยนชาวจีนที่เพิ่งย้ายมาวันนี้ยังไม่รู้จักชื่อของเขา

"ฉันชื่อ โยชิคาวะ ฮารุฮิโกะ"

หือ?

พอได้ยินชื่อ ฮานลั่วก็นึกออกทันที ในนิยายต้นฉบับ โยชิคาวะ ฮารุฮิโกะ คือเด็กหนุ่มที่บ้าบาสเกตบอล ฝึกชู้ตลูกวันละ 500 ลูกตลอด 365 วันไม่มีวันหยุด

ในเกมที่สอง ผู้เล่นต้องโยนกระดิ่งขนาดเท่าลูกบาสให้ลงห่วงที่คอของแมวยักษ์เพื่อผ่านด่าน โยชิคาวะ ฮารุฮิโกะจึงหยิบกระดิ่งขึ้นมาด้วยความมั่นใจและชู้ตออกไป

แล้วเขาก็ตาย...

ตายอนาถเสียด้วย

แมวยักษ์งับกระดิ่งกลางอากาศแล้วพ่นใส่โยชิคาวะ ฮารุฮิโกะจนเละ เขาคาดไม่ถึงว่าแมวจะกระโดดบล็อกลูกกลางอากาศได้

ฮานลั่วคว้ามือของโยชิคาวะ ฮารุฮิโกะไว้ "ยินดีที่ได้รู้จักนะ"

"?"

ท่ามกลางความงุนงงของโยชิคาวะ ฮารุฮิโกะ ฮานลั่วลากเขากลับไปที่ห้องเรียนเดิม ตุ๊กตาดารุมะยังคงอยู่ที่นั่น พอเห็นทั้งสองย้อนกลับมา สีหน้าของมันก็ดูตกตะลึง

ทำไมถึงกลับมา?

ไม่ใช่ว่าต้องไปโรงยิมเพื่อเริ่มเกมที่สองหรอกเรอะ?

บ้าเอ๊ย...

หรือว่าพวกมันจะไม่เล่นเกม?

ครู่ต่อมา ปากของตุ๊กตาดารุมะก็ส่งเสียงจักรกลเย็นชาออกมา "พวกแกทุกคนคือหนู และแมวกำลังจะมา รีบไปที่โรงยิมเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น ตาย ตาย..."

ชิ~

ฮานลั่วแค่นเสียง สรุปว่าใช้ช่องโหว่ไม่ได้สินะ?

ฮานลั่วหันไปบอกโยชิคาวะ ฮารุฮิโกะ "นายไปโรงยิมเถอะ ฉันจะอยู่ที่นี่"

"ทำไมล่ะ? อยู่ที่นี่นายตายแน่ๆ นะ"

ก็เพราะฉันอยากตายน่ะสิ...

แต่เขาพูดออกไปไม่ได้ ไม่งั้นคงถูกหาว่าเป็นบ้า ฮานลั่วเลยอ้างเหตุผลว่า "ในโรงยิมคงหนีไม่พ้นเกมประเภทเดียวกับ 'ดารุมะซัง ล้มแล้ว' ฉันไม่อยากไปเสี่ยงตายอีก ขอยอมแพ้อยู่ที่นี่ดีกว่า"

ฮานลั่ววางแผนไว้แล้ว พอหมดเวลาคุ้มกัน 30 นาที ตุ๊กตาดารุมะคงฆ่าเขาให้ตายคาที่ แล้วเขาก็จะได้กลับบ้าน

"ไม่ครับ ผมจะปกป้องคุณเอง คุณฮานลั่ว"

สายตาของโยชิคาวะ ฮารุฮิโกะจริงจังมาก ท่ามกลางความงุนงงของฮานลั่ว จู่ๆ เขาก็ถูกแบกขึ้นบ่าแล้ววิ่งไปทางโรงยิม เพราะอีกฝ่ายเห็นว่าตัวเลขถอยหลังบนตุ๊กตาดารุมะเริ่มนับใหม่แล้ว

สามนาที... หากไปไม่ถึงโรงยิมภายในสามนาที คงมีเรื่องสยองเกิดขึ้นแน่

ฮานลั่วดิ้นรนอยู่พักหนึ่งแต่ก็ยอมแพ้อย่างรวดเร็ว ในใจรู้สึกอับอายขายขี้หน้ากับการถูกอุ้มท่านี้สุดๆ เขาเกลียดพวกผู้ชายกล้ามโตจริงๆ ให้ตายสิ

โยชิคาวะ ฮารุฮิโกะแบกฮานลั่ววิ่งร้อยเมตรมาถึงโรงยิมภายในเวลาเพียงหนึ่งนาที

ประตูโรงยิมเป็นเพียงประตูเดียวในโรงเรียนที่เปิดออกได้

พอเท้าแตะพื้น ฮานลั่วก็รีบพิงผนังแล้วโก่งคออาเจียนลม การถูกแบกกระแทกกระทั้นตลอดทางทำเอาเขาคลื่นไส้จนเวียนหัว

ในโรงยิมมีคนมารวมตัวกันสิบกว่าคนแล้ว ทั้งหมดเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่รอดชีวิตจากเกมแรก ส่วนใหญ่เปลี่ยนชุดเป็นหนูเรียบร้อย และยังมีชุดกองอยู่บนพื้นอีกสองสามชุด

"มาเพิ่มอีกสอง!"

"รีบเปลี่ยนชุดเร็วเข้า ถ้าไม่ใส่เดี๋ยวก็เกิดเรื่องหรอก"

ฮานลั่วกับโยชิคาวะ ฮารุฮิโกะเป็นกลุ่มสุดท้ายที่มาถึง ยังไม่ทันได้พูดอะไร พื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงเฟืองยักษ์หมุนดังกระหึ่ม

กริ๊ก กริ๊ก กริ๊ก~

พื้นโรงยิมแยกออกเป็นสองฝั่ง แมวกวักขนาดยักษ์โผล่ขึ้นมาจากใต้ดิน มันสูงราวสามเมตร ที่คอมีปลอกคอสวมอยู่ และตรงกลางปลอกคอก็มีห่วงบาสเกตบอลติดอยู่

"เมี๊ยว~"

ทันทีที่แมวกวักปรากฏตัว มันก็ยืดคอฉกคนกินลงท้องไปทันทีหนึ่งราย แล้วเริ่มไล่ล่าเหยื่ออย่างต่อเนื่อง

โยชิคาวะ ฮารุฮิโกะเริ่มตื่นตระหนก ฮานลั่วจึงปลอบว่า "ดูสิ แมวกวักจับกินแต่คนที่ใส่ชุดหนู แมวก็ต้องจับหนู เพราะงั้นเราปลอดภัย"

รูปแบบนี้สังเกตได้ง่าย ทุกคนจึงรีบถอดชุดหนูออก พอไม่มีหนูให้จับ แมวกวักก็เริ่มอาละวาดโจมตีไม่เลือกหน้า

ท่ามกลางความโกลาหล มีคนตะโกนขึ้นมา "แค่โยนกระดิ่งลงห่วงที่คอแมวกวัก เกมก็จะจบ!"

กติกาเขียนไว้บนพื้นด้วยสีแดงตั้งแต่แรกแล้ว 'เอากระดิ่งแขวนคอแมว เกมจบริบูรณ์'

แต่กลับมีน้อยคนนักที่จะสังเกตเห็น จนกระทั่งความตายมาเยือนถึงตัว ใครบางคนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้และคว้ากระดิ่งจากพื้นขึ้นมา

วินาทีถัดมา นักเรียนคนที่ถือกระดิ่งก็ถูกแมวกวักกลืนลงท้องไปทั้งตัว

กริ๊ง กริ๊ง~

กระดิ่งกลิ้งมาแทบเท้าฮานลั่ว

ฮานลั่วก้มดูเวลาแล้วคำนวณในใจ เหลือเวลาคุ้มกันอีกแปดนาที ตัวเลขถอยหลังบนกระดิ่งก็แปดนาทีเช่นกัน

ดูเหมือนไอ้ระบบมัดมือชกนี่จะคำนวณเวลา 30 นาทีมาอย่างแม่นยำทีเดียว

"เอาล่ะ ให้ฉันปิดเกมนี้เอง!"

ฮานลั่วมั่นใจเต็มเปี่ยม สมัยสิบขวบเขาก็เคยเล่นบาสเกตบอลเหมือนกันนะ...

จังหวะที่กำลังจะชู้ต จู่ๆ เขาก็พบว่าลูกบาสในมือหายวับไป พอตั้งสติได้ก็เห็นว่ามันไปอยู่ในมือของโยชิคาวะ ฮารุฮิโกะเรียบร้อยแล้ว ฉันไม่ได้ส่งลูกให้นายนะ นายมาแย่งไปได้ยังไง? เราทีมเดียวกันไม่ใช่เรอะ!

"คุณฮานลั่วหลบไปเถอะครับ หน้าที่อันตรายแบบนี้ให้ผมจัดการเอง ผมบอกแล้วไงว่าจะปกป้องคุณ"

ฮานลั่วอ้าปากค้าง ไอ้หนุ่ม นี่นายป่วยโรค ม.2 ระยะสุดท้ายรึไง? แล้วไอ้ความอยากปกป้องกะทันหันนี่มันอะไรกัน? เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นไม่ใช่เรอะ...?