บทที่ 21 ผลัดกันถูหลัง

บทที่ 21 ผลัดกันถูหลัง

ผ่านไปครู่ใหญ่ เชียนหลิงอวิ๋นค่อยๆ ลืมตาขึ้น ประกายแสงแหลมคมวาบผ่านนัยน์ตาสีแดงเข้ม

นางค่อยๆ ระบายลมหายใจที่ขุ่นมัวออกมา ลุกขึ้นยืนมองวงแหวนวิญญาณที่ลอยวนเวียนอยู่รอบกาย หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง นางรู้สึกว่าหากปล่อยให้พวกมันสลายไปเฉยๆ คงน่าเสียดายแย่ สู้ใช้วิธีพิเศษนำพวกมันมาสร้างเป็นกระดูกวิญญาณเพื่อหาค่าขนมเพิ่มจะดีกว่า

สิ่งที่เรียกว่าวิธีพิเศษ คือการสังหารสัตว์วิญญาณชนิดใดก็ได้ให้ครบหนึ่งร้อยตัวภายในเวลาครึ่งชั่วยาม แล้วใช้เคล็ดวิชาลับกระตุ้นวงแหวนวิญญาณเหล่านั้น ซึ่งจะมีโอกาสสิบส่วนในร้อยที่จะได้รับ 'กระดูกวิญญาณเคล็ดวิชา'

จากการประเมินคร่าวๆ วงแหวนวิญญาณรอบตัวมีทั้งสีขาว สีเหลือง และสีม่วงจำนวนมาก แต่มีสีดำเพียงวงเดียว

ตามหลักความน่าจะเป็น หากหนึ่งร้อยวงมีโอกาสสิบส่วน เช่นนั้นสามร้อยวงก็น่าจะมีโอกาสประมาณหนึ่งในสามมิใช่หรือ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เชียนหลิงอวิ๋นจึงอาศัยคุณสมบัติของเทพรากษสที่มีความเข้ากันได้กับพลังแห่งความเคียดแค้นและความตาย ดึงดูดวงแหวนวิญญาณจากทุกทิศทางให้มารวมตัวกันที่นาง

นิ้วเรียวยาวของนางกรีดกรายไปบนวงแหวนวิญญาณแต่ละวง ราวกับนักดนตรีที่กำลังบรรเลงท่วงทำนองอันไพเราะ ภายใต้การสั่นพ้องของวงแหวนวิญญาณ อากาศรอบกายเชียนหลิงอวิ๋นเริ่มหนาหนักขึ้น

เส้นแบ่งระหว่างวงแหวนวิญญาณนับร้อยเริ่มพร่าเลือน พวกมันค่อยๆ หลอมรวมเข้าด้วยกัน จากนั้น... ก็สลายหายไป

เชียนหลิงอวิ๋นยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ จ้องมองความว่างเปล่าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจด้วยความผิดหวัง "กะแล้วเชียว กระดูกวิญญาณส่วนนอกคงดูดโชคของข้าไปจนเกลี้ยงแล้วกระมัง! อัตราการดรอปของกระดูกวิญญาณเคล็ดวิชานี้มันต่ำเตี้ยเรี่ยดินจริงๆ!"

ถึงปากจะบ่นเช่นนั้น แต่เชียนหลิงอวิ๋นก็ยังไม่ถอดใจ นางหันไปรวบรวมวงแหวนวิญญาณชุดต่อไป ทำตามขั้นตอนเดิมซ้ำอีกครั้ง แต่ทว่า... ผลลัพธ์ก็ยังคงล้มเหลว

คราวนี้แม้แต่วงแหวนวิญญาณหมื่นปีสีดำสนิทก็ยังอันตรธานหายไปในระหว่างกระบวนการหลอมรวม

เมื่อก้มมองวงแหวนวิญญาณที่เหลือ แววตาของเชียนหลิงอวิ๋นฉายแววผิดหวัง นางขี้เกียจจะนับทีละวงแล้ว จึงรวบวงแหวนวิญญาณร้อยกว่าวงที่เหลือบีบอัดเข้าด้วยกันรวดเดียวให้มันจบๆ ไป

คราวนี้นางถึงกับสะบัดหน้าหนีเตรียมจะเดินจากไป แต่เสียงวัตถุหนักๆ ตกกระทบพื้นก็เรียกความสนใจของนางเสียก่อน เมื่อหันกลับไปมอง ก็เห็นแสงสีแดงเข้มส่องประกายอยู่บนพื้นโดยไร้สัญญาณเตือนล่วงหน้า และภายใต้สายตาตื่นตะลึงของเชียนหลิงอวิ๋น มันค่อยๆ ลอยขึ้นสู่กลางอากาศ

มันคือกระดูกชิ้นเล็กๆ รูปร่างคล้ายประแจเลื่อนแต่มีความยาวเพียงแท่งดินสอ แผ่แสงสีแดงเข้มจางๆ เชียนหลิงอวิ๋นเผลอเลียริมฝีปากและอุทานออกมา "นี่มันอะไรกัน รางวัลปลอบใจการันตีหลังจากล้มเหลวซ้ำซากหรือนี่?"

แม้ปากจะบ่น แต่เชียนหลิงอวิ๋นก็ยังเก็บกระดูกวิญญาณเคล็ดวิชาชิ้นนี้ลงในอุปกรณ์วิญญาณอย่างว่าง่าย

ขณะที่หันหลังกลับ เชียนหลิงอวิ๋นก็ได้ยินเสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ของเชียนเริ่นเสวี่ย เมื่อมองตามเสียงไป ก็เห็นเชียนเริ่นเสวี่ยเลิกคิ้วเรียวงาม มองดูซากศพที่แขนขาขาดกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นด้วยความตื่นตะลึง

"สวรรค์ช่วย... นี่เจ้าฆ่าล้างโคตรลิงบาบูนเลยหรือนี่?" เชียนเริ่นเสวี่ยค่อยๆ ก้าวข้ามซากศพอย่างระมัดระวังพลางบ่นอุบ "อีกอย่าง... เจ้าหั่นพวกมันละเอียดเกินไปหน่อยไหม!"

"เหอๆ!" เชียนหลิงอวิ๋นหัวเราะแห้งๆ ชี้ไปที่คราบเลือดแห้งกรังบนตัวนาง แล้วย้อนถามอย่างประชดประชัน "หากไม่ใช่เพราะท่านทิ้งข้าไว้ใต้ท้องสิงโตตัวนั้น ข้าจะมีกลิ่นสาบดึงดูดให้พวกมันยกโขยงมารุมทึ้งข้าได้ขนาดนี้หรือ!"

"เอ่อ..." เมื่อรู้ตัวว่าเป็นฝ่ายผิด มุมปากของเชียนเริ่นเสวี่ยกระตุกเล็กน้อย นางกระซิบปลอบโยนแก้เก้อ "เป็นความผิดพลาดของข้าเอง เอาอย่างนี้ไหม... เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปหาแหล่งน้ำชำระร่างกายเดี๋ยวนี้แหละ!"

แววตาสำนึกผิดฉายชัดบนใบหน้าของเชียนเริ่นเสวี่ย นางแสร้งกระแอมไอเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขิน

"ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อย!" เชียนหลิงอวิ๋นโบกมืออย่างใจกว้าง เก็บซากสัตว์วิญญาณหมื่นปีทั้งสามตัวลงในอุปกรณ์วิญญาณ

หลังจากเดินลัดเลาะไปตามทุ่งราบราวหนึ่งชั่วยาม ทั้งสองก็มาถึงแหล่งน้ำที่ตั้งอยู่กลางป่าโปร่ง

เมื่อเดินเข้าสู่เขตป่า ผิวน้ำระยิบระยับก็ปรากฏแก่สายตา ขนาดของมันเรียกได้ว่าเป็นทะเลสาบขนาดย่อม ริมฝั่งมีพืชน้ำขึ้นเขียวขจี

"เจ้าไปอาบน้ำเถอะ! ข้าจะดูต้นทางให้" เชียนเริ่นเสวี่ยนั่งลงริมทะเลสาบ กอดดาบศักดิ์สิทธิ์ทูตสวรรค์ไว้แนบอก ถอดรองเท้าบูทออกแล้วหย่อนเท้าขาวผ่องลงไปตีกระเพื่อมน้ำเล่นอย่างสบายอารมณ์

เทียบกับความสง่างามของเชียนเริ่นเสวี่ยแล้ว เชียนหลิงอวิ๋นดูจะดิบเถื่อนกว่ามาก คราบเลือดเหนียวเหนอะหนะบนตัวทำให้นางรำคาญจนแทบคลั่ง ทันทีที่เห็นทะเลสาบ นางแทบจะระงับความต้องการไว้ไม่อยู่

นางสลัดมือจากการเกาะกุมของเชียนเริ่นเสวี่ย แล้วกระโจนลงน้ำราวกับปลา ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแผ่กระจายไปทั่วผิวน้ำที่เคยเงียบสงบ

"เด็กคนนี้นี่นะ..." เชียนเริ่นเสวี่ยส่ายหน้าถอนหายใจ แต่ในใจกลับรู้สึกเอ็นดู

ไม่นานนัก เชียนหลิงอวิ๋นก็ค่อยๆ โผล่ศีรษะขึ้นเหนือน้ำ ว่ายเข้าหาฝั่งอย่างเชื่องช้า แล้วค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มออกทีละชิ้นต่อหน้าเชียนเริ่นเสวี่ย

เชียนเริ่นเสวี่ยเห็นเพียงเส้นผมสีม่วงยาวสยายราวกับสาหร่ายทะเล ลู่แนบไปกับแผ่นหลังเปลือยเปล่า หยดน้ำใสไหลรินผ่านผิวพรรณเนียนละเอียดไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งที่นุ่มนวล

โดยเฉพาะเอวคอดกิ่วที่เว้าลงและสะโพกกลมกลึงที่ผายออก ล้วนงดงามชวนให้มัวเมา

"นี่ มองอะไรนักหนา สวยมากหรือไง?" ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสายตาจ้องเขม็งของเชียนเริ่นเสวี่ย เชียนหลิงอวิ๋นจึงบ่นอุบอิบด้วยความไม่พอใจ

"อะแฮ่ม..." เชียนเริ่นเสวี่ยกระแอมแก้เขินสองที ก่อนจะแค่นเสียงประชด "เด็กอายุสิบสองที่ยังโตไม่เต็มวัยมีอะไรให้น่ามอง? ต่อให้ข้าจะมอง ก็ไม่มองเจ้าหรอก!"

"เหอะ ปากบอกไม่มอง แต่สายตาไม่ละไปไหนเลยนะ!" เชียนหลิงอวิ๋นสวนกลับอย่างไม่ยอมลดละ

"เจ้า..." เชียนเริ่นเสวี่ยไม่รู้ตัวเลยว่าแก้มของตนแดงระเรื่อไปหมดแล้ว นางยังคงเหน็บแนมต่อว่าเชียนหลิงอวิ๋นเป็นแค่ 'ไม้กระดาน' ที่ยังไม่เจริญเติบโต

"ท่านสิไม้กระดาน!"

เมื่อถูกหยามศักดิ์ศรี เชียนหลิงอวิ๋นก็โกรธจัด พุ่งเข้าไปคว้าขาเชียนเริ่นเสวี่ยแล้วกระชากลงมา เสียงน้ำแตกกระจายดังตูม เชียนเริ่นเสวี่ยถูกเจ้าตัวแสบขี้งอนลากลงน้ำไปจนได้

เชียนเริ่นเสวี่ยสำลักน้ำไปหลายอึก นางยกมือขึ้นเขกหน้าผากเชียนหลิงอวิ๋นดังโป๊ก แล้วดุด้วยความโมโห "เจ้านี่มันแสบนักนะ คิดจะปีนเกลียวรึไง?!"

"ปีนเกลียวที่ไหนกัน! ข้าจะไปกล้าได้ยังไง! ก็แค่เห็นว่าแดดมันแรง เลยอยากให้ท่านลงมาแช่น้ำเย็นๆ ด้วยกันต่างหาก" เชียนหลิงอวิ๋นที่มีลูกมะนาวปูดบนหน้าผากแลบลิ้นปลิ้นตา เถียงข้างๆ คูๆ ด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

'ฮึ! เกราะเทพรากษสและวิญญาณเทพของข้าผสานเข้ากับอดีตองค์สังฆราชเชียวนะ ถ้าจะนับลำดับอาวุโสกันจริงๆ ท่านต้องเรียกข้าว่า...'

เชียนหลิงอวิ๋นจินตนาการบรรเจิดถึงภาพตัวเองยืนค้ำหัวสั่งการผู้อื่นจนใจลอย ไม่ได้ฟังคำพูดของเชียนเริ่นเสวี่ยเลยแม้แต่น้อย

คำบ่นยืดยาวของเชียนเริ่นเสวี่ยสรุปความได้สั้นๆ ว่า: ข้าผิดไปแล้ว แต่ครั้งหน้าข้าก็จะทำอีก!

ในที่สุด เชียนเริ่นเสวี่ยที่จำใจยอมรับสภาพการตกน้ำก็คิดได้ว่า ในเมื่อเปียกแล้วก็อาบน้ำไปด้วยเลยแล้วกัน...

กริ๊ก!

เชียนเริ่นเสวี่ยปลดกระดุมเสื้อตัวในใต้น้ำ แล้วก้มลงถอดเสื้อผ้าชิ้นอื่นออก ขณะที่ปลดเครื่องประดับผมอันวิจิตร นางก็หยิบผ้าแพรเนื้อดีออกมา ขยับเข้าไปใกล้เชียนหลิงอวิ๋นแล้วเอ่ยเสียงเบา "ช่วยถูหลังให้ข้าหน่อยสิ!"

"อา..." เชียนหลิงอวิ๋นรับผ้าแพรจากมือเชียนเริ่นเสวี่ยด้วยมือที่สั่นเทา นางขบริมฝีปากแน่น ข่มความเขินอายและความประหม่าในใจ แล้วค่อยๆ ใช้ผ้าแพรลูบไล้ไปบนแผ่นหลังขาวเนียนดุจหยกของเชียนเริ่นเสวี่ยอย่างเบามือ...

ราวหนึ่งเค่อผ่านไป เชียนเริ่นเสวี่ยก็หันกลับมา รับผ้าแพรไปจากมือของเชียนหลิงอวิ๋น แล้วยิ้มหวานหยดพลางกล่าวว่า

"เจ้าก็หันหลังไปสิ เดี๋ยวข้าจะช่วยถูหลังให้เจ้าบ้าง..."