บทที่ 24 ทะลุขีดจำกัดหน้างาน

ไม่สิ ชักจะเหลิงเกินไปแล้ว

เพิ่งชนะมาแค่รอบเดียว จะกล้าคุยโวว่ารอบต่อๆ ไปก็จะชนะได้ยังไง?

ทัศนคติแบบนี้มีไม่ได้เด็ดขาด

ผู้อัญเชิญอสูรที่ยอดเยี่ยม ควรตระหนักถึงปัญหาสภาพจิตใจของสัตว์อสูรได้ตั้งแต่เนิ่นๆ และหาวิธีรับมืออย่างเหมาะสม

“เข่อต๋า นมสดมูมูแค่แถวเดียวจะไปพออะไร? ฝันให้ไกลไปให้ถึง เราต้องเอายกลัง!” ฉินหมิงประกาศกร้าวอย่างบ้าบิ่น

“ก้าบ~” (ผู้อัญเชิญอสูรพูดถูก!)

โลกทัศน์ของเข่อต๋าเปิดกว้างขึ้นทันที ดูเหมือนในดวงตากลมโตคู่นั้นจะกลายเป็นรูปกล่องนมสดมูมูไปเสียแล้ว

“แล้วเพื่อที่จะได้นมสดมูมูยกลัง เราควรทำยังไงดี?” ฉินหมิงเริ่มชักจูง

“ก้าบ~” (สู้! ชนะรวด! เป็ดผู้ไร้พ่าย!)

“เยี่ยมมาก! งั้นในการต่อสู้เมื่อกี้ เธอชนะมาได้ยังไง?” ฉินหมิงเริ่มสอบถามความรู้สึกหลังได้รับชัยชนะ

ในดวงตาเล็กจิ๋วของเข่อต๋า เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามอันเบ้อเริ่ม

“ก้าบ~” (เป็ดวิ่งวนๆ)

“ก้าบ~” (เป็ดพ่นน้ำ)

“ก้าบ~” (เป็ดชนะแล้ว!)

ฉินหมิงปาดเหงื่อให้กับคำอธิบายอันแสนจะซื่อตรงของเข่อต๋า

ถ้าวัวระเบิดเพลิงได้ยินเข้า ฉินหมิงไม่สงสัยเลยว่าต่อให้รักษาหายดีแล้ว อาการบาดเจ็บทางใจคงกำเริบขึ้นมาตรงนั้นแน่ๆ

“อะแฮ่ม แล้วเธอวิ่งวนเพื่ออะไร เพื่อหลบการโจมตีใช่ไหม?”

“ก้าบ~” (เป็ดเข้าใจแล้ว ต่อไปเป็ดจะไปยืนข้างหลังแล้ววิ่งวนๆ)

ภาพในหัวมันชักจะดูพิลึกเกินไปแล้ว ฉินหมิงไม่กล้าคิดต่อ...

“ไม่ใช่ ประเด็นไม่ได้อยู่ที่การวิ่งวน แต่อยู่ที่การหลบหลีก!”

ฉินหมิงรู้สึกว่าขืนปล่อยให้เข่อต๋าพูดต่อ หัวข้อสนทนาคงจะออกทะเลกู่ไม่กลับแน่ๆ เขาเลยรีบตัดบท

“จริงๆ แล้วเป็นเพราะความคล่องตัวของเธอเหนือกว่าอีกฝ่าย และเธอก็ใช้ข้อได้เปรียบนี้ได้ดีมาก”

“แต่สัตว์อสูรแต่ละชนิดก็มีความถนัดต่างกันไป เธอต้องเรียนรู้ที่จะสังเกต และมีแผนรับมือที่แตกต่างกัน!” ฉินหมิงสรุปปิดท้าย

เข่อต๋าเอามือเท้าคาง ทำหน้าเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ

“ก้าบ~” (ซับซ้อนจัง เป็ดรอฟังคำสั่งผู้อัญเชิญอสูรดีกว่า ไม่อยากคิดแผนเอง...)

มุมปากของฉินหมิงกระตุก ไม่นะ เข่อต๋า เธอยอมแพ้เร็วเกินไปไหม... อย่างน้อยก็พยายามหน่อยสิ?

“แต่บางครั้งผู้อัญเชิญอสูรก็คิดวิธีแก้ปัญหาไม่ออกเหมือนกันนะ เข่อต๋าช่วยแบ่งเบาภาระฉันหน่อยได้ไหม?”

ฉินหมิงลูบหัวเล็กๆ ของเข่อต๋า แล้วใช้น้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดในการเจรจาต่อรอง

“ก้าบ~” (งั้นเป็ดจะพยายาม!)

พอได้ยินว่าผู้อัญเชิญอสูรก็มีเรื่องลำบากใจ เข่อต๋าก็ตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล

ฉินหมิงยิ้มกว้าง เขาไม่ได้อยากจะปัดความรับผิดชอบในการสั่งการ แต่สัตว์อสูรที่แข็งแกร่ง จำเป็นต้องมีความสามารถในการตัดสินใจและพลิกแพลงสถานการณ์ด้วยตัวเอง

ยิ่งในระดับสูงขึ้น ผู้อัญเชิญอสูรยิ่งไม่สามารถสั่งการได้ทุกรายละเอียด การตัดสินใจหน้างานหลายอย่างต้องขึ้นอยู่กับตัวสัตว์อสูรเอง

เรื่องแบบนี้ไม่ใช่แค่ฟังคำสั่งแล้วจะทำได้ ฉินหมิงอยากให้เข่อต๋าวางรากฐานที่ดีตั้งแต่เริ่มต้น ดีกว่ามัวแต่ขี้เกียจตอนนี้ แล้วต้องไปนั่งกลุ้มใจในอนาคต

ความรักที่ผู้อัญเชิญอสูรมีต่อคู่หู คือการวางแผนระยะยาวเพื่ออนาคตของพวกเขา!

มองดูเข่อต๋าที่กำลังครุ่นคิด ฉินหมิงก็รู้สึกปลื้มใจอย่างบอกไม่ถูก

“ขอเชิญผู้อัญเชิญอสูร ฉินหมิง ไปเตรียมตัวที่เวทีประลองหมายเลข 7...”

“ขอเชิญผู้อัญเชิญอสูร หวังอู๋เว่ย (หวังผู้ไร้ความกลัว) ไปเตรียมตัวที่เวทีประลองหมายเลข 7...”

[เวทีประลองหมายเลข 7: ฉินหมิง VS หวังอู๋เว่ย กำลังเตรียมพร้อม...]

บุพเพอาละวาดจริงๆ ได้เวทีเดิมอีกแล้ว ฉินหมิงรู้สึกว่าเลข 7 คงเป็นเลขนำโชคของเขาวันนี้

ฉินหมิงมองดูคู่ต่อสู้ที่กำลังลุกเดินไปยังเวทีประลอง บนไหล่ของอีกฝ่ายมีหนูสีเทาตัวจ้อยขนฟูเกาะอยู่

หรือจะเป็นหนูบอลเทาที่มีค่าพลังงานปกติแค่ 25 ตัวนั้น?

ฉินหมิงไม่อยากจะเชื่อเลยว่า คนที่มีชื่อองอาจกล้าหาญขนาดนี้ จะทำสัญญากับสัตว์อสูรแบบนี้

ถึงใครๆ จะบอกว่าสัตว์อสูรทุกชนิดล้วนมีศักยภาพไร้ขีดจำกัด ดูถูกไม่ได้

แต่เลเวลแค่นี้พี่เอาจริงดิ? นี่คือมีแต่ศักยภาพล้วนๆ ไม่มีฝีมือผสมเลยใช่ไหม?

ฉินหมิงสแกนแล้วสแกนอีก เทียบข้อมูลสัตว์อสูรของฝ่ายตรงข้ามซ้ำไปซ้ำมา ก็ยังไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

เลเวล 5 ค่าพลังงานปกติ 25 ศักยภาพเผ่าพันธุ์ระดับเหนือสามัญขั้นกลาง... หนูบอลเทา

พี่โคตรกล้าเลยครับพี่ชาย สมชื่อ 'ไร้ความกลัว' จริงๆ!

เรื่องผิดปกติมักมีเงื่อนงำ หรือฝ่ายตรงข้ามจะมีพรสวรรค์พิเศษแบบยิ่งสู้ยิ่งเก่ง?

แต่ต่อให้เป็นอย่างนั้น พอฉินหมิงหันมาดูค่าพลังงานปกติของเข่อต๋าที่ปาเข้าไป 88 แล้ว เขาก็เริ่มไปไม่เป็น ไม่รู้จะสั่งการยังไงดี

ถ้าเข่อต๋าตบทีเดียวจอด ไอ้ที่เพิ่งสอนไปเมื่อกี้ก็เข้าหูซ้ายทะลุหูขวาสิ?

แต่ถ้าเข่อต๋าตบทีเดียวไม่จอด ฉินหมิงว่าตัวเองนี่แหละที่มีปัญหา!

กลายเป็นสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกซะงั้น

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ได้เวลาแสดงฝีมือที่แท้จริงของเข่อต๋าแล้ว!

“เข่อต๋า รอบต่อไปฉันให้เธอโชว์ฝีมือเองเลยนะ ลุยได้เต็มที่!”

“คู่ต่อสู้ไม่ได้เก่งมาก แต่ก็ห้ามประมาทเด็ดขาดนะ!” ฉินหมิงกำชับเข่อต๋าที่กำลังคึกคักด้วยความไม่วางใจเล็กน้อย

“สวัสดีครับ ผมหลี่ลี่ กรรมการตัดสินในแมตช์นี้”

“การประลองครั้งนี้เป็นแบบมาตรฐาน สัตว์อสูร 1 ต่อ 1...”

เจอกรรมการหน้าเดิมอีกแล้ว ฉินหมิงเริ่มรู้สึกคุ้นเคย

แต่ทำไมกรรมการต้องมองหน้าเขาแล้วยิ้มด้วยล่ะ? แบบนี้ดูไม่เป็นมืออาชีพเลยนะ! เส้นตื้นเกินไปแล้ว...

ท่ามกลางความคิดฟุ้งซ่านของฉินหมิง การแข่งขันก็เริ่มขึ้น!

“วิ่งเลย หนูบอลเทา หลบการโจมตีของคู่ต่อสู้ให้ได้!”

ทันใดนั้น หนูสีเทาตัวอ้วนกลมก็วิ่งปรู๊ดปร๊าดไปทั่วสนามด้วยความคล่องแคล่วว่องไว ทั้งวิ่งซิกแซ็ก วิ่งวนไปมา คาดเดาทิศทางไม่ได้

ร่างกายเล็กจิ๋วระเบิดพลังอันน่าตื่นตาตื่นใจออกมา!

ในขณะที่เข่อต๋ายังยืนนิ่งไม่ทำอะไร

เพราะฉินหมิงไม่ได้สั่งการ และเจ้าตัวก็ยังไม่มีไอเดียอะไร เลยกะว่าจะขอดูเชิงไปก่อน

ภาพที่ออกมาเลยกลายเป็นว่า หนูบอลเทาที่เดี๋ยวพุ่งหน้า เดี๋ยวถอยหลัง ดูเหมือนคนบ้าที่มีอาการหวาดระแวงขั้นรุนแรง...

เข่อต๋า (●_●) เป็ดไม่เข้าใจ เป็ดขอดูไปก่อนละกัน

แย่แล้ว ฉินหมิงร้องในใจ ทักษะของเข่อต๋าคือปืนฉีดน้ำ ส่วนหนูบอลเทาคือฟันหน้าอันคมกริบ การต่อสู้ระยะไกลคือข้อได้เปรียบของเข่อต๋า

แต่จากการวิ่งพล่านของหนูบอลเทา ระยะห่างระหว่างทั้งสองก็ค่อยๆ หดสั้นลงเรื่อยๆ แต่ดูเหมือนเข่อต๋าจะยังไม่รู้ตัว

ฉินหมิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ข่มใจไม่ให้ตะโกนเตือน

เลเวลก็ต่างกันพอสมควร ค่าพลังงานปกติยิ่งห่างกันลิบลับ ลูกไม้ตื้นๆ แค่นี้ชดเชยความต่างไม่ได้หรอก

ต่อให้เป็นการต่อสู้ระยะประชิด เข่อต๋าพลาดได้เป็นร้อยครั้ง แต่อีกฝ่ายพลาดได้แค่ครั้งเดียว! ฉินหมิงบอกตัวเองให้เชื่อใจเข่อต๋า!

และแล้วก็เป็นไปตามคาด “หนูบอลเทา ฟันหน้าอันคมกริบ!”

หนูบอลเทาพุ่งตัวกระโดดเข้าใส่ใบหน้าของเข่อต๋าอย่างจัง ปากที่อ้ากว้างเผยให้เห็นฟันหน้าที่ส่องประกายวาววับ!

เดี๋ยวนะ ตัวแค่นั้นทำไมซ่อนฟันซี่เบ้อเริ่มไว้ได้ขนาดนั้น? มันสมเหตุสมผลตรงไหนเนี่ย?

ฉินหมิงเห็นแล้วยังเสียวฟันแทน นึกเสียใจที่เมื่อกี้ไม่ยอมเตือน!

ขนาดฉินหมิงที่อยู่นอกสนามยังรู้สึกแบบนี้ ไม่ต้องพูดถึงเข่อต๋าที่เผชิญหน้าอยู่ตรงๆ เลย!

━=͟͟͞͞(Ŏ◊Ŏ ‧̣̥̇)

เข่อต๋าสะดุ้งโหยง แต่ตอนนี้จะหลบก็ไม่ทันแล้ว รู้สึกเหมือนแผ่นเหล็กคมกริบสองแผ่นกำลังพุ่งเข้ามาหนีบตัวเอง!

ขนทั่วร่างของเข่อต๋าลุกชัน!

พลังมหาศาลที่ไม่เคยมีมาก่อนปะทุออกมาจากอก กระแสน้ำรุนแรงกระแทกใส่หนูบอลเทาเข้าเต็มรัก แรงปะทะนั้นมหาศาลจนส่งหนูบอลเทาลอยละลิ่วปลิวออกนอกสนามไปเลย!

กำแพงที่โดนกระแสน้ำอัดใส่ถึงกับแตกเป็นเสี่ยงๆ เศษหินปลิวว่อน สนามเละเทะไม่มีชิ้นดี

“หนูบอลเทา!” หวังอู๋เว่ยกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด!

ฉินหมิง: เชี่ย... เกิดไรขึ้น? จบแล้วเหรอ?