บทที่ 28 : พี่ชายและน้องชาย

บทที่ 28 : พี่ชายและน้องชาย

หลังจากแยกตัวออกมาจากเขตอุจิวะ นามิคาเสะ คิริโตะ ก็เดินทอดน่องไปตามถนนของโคโนฮะเพียงลำพัง

แม้จะเป็นยามค่ำคืน แต่หมู่บ้านก็ยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟจากโคมไฟริมทาง บรรยากาศดูเงียบสงบ

แต่มันช่างเป็นความสงบที่หลอกลวงสิ้นดี

คิริโตะเดินไปเรื่อยๆ พลางนึกถึงใครคนหนึ่งที่ติดค้างอยู่ในใจเสมอมา

อุซึมากิ นารูโตะ

น้องชายแท้ๆ ของเขาเอง

ป่านนี้นารูโตะคงจะเข้าเรียนที่โรงเรียนนินจาแล้วสินะ

ฝีเท้าของคิริโตะค่อยๆ ช้าลงเมื่อเดินมาถึงย่านการค้า เบื้องหน้าของเขา มีร่างเล็กๆ ที่คุ้นเคยยืนอยู่

เด็กชายวัยประมาณ 6 - 7 ปี ยืนนิ่งอยู่หน้าร้านราเม็งอิจิราคุ เขาใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นธรรมดาๆ ผมสีทองยุ่งเหยิงนั่นดูสะดุดตาภายใต้แสงไฟ

แววตาของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความโหยหา

แต่ผู้คนที่เดินผ่านไปมากลับส่งสายตาที่รังเกียจและขยะแขยงมาให้ ราวกับเขามีเชื้อโรคร้าย

จะเป็นใครไปได้อีกล่ะ?

นารูโตะตัวน้อยเพิ่งเลิกเรียนมาหมาดๆ เขาหิวจนไส้กิ่วและอยากกินราเม็งสักชามใจจะขาด แต่เงินช่วยเหลือรายเดือนที่ได้รับมากลับหมดเกลี้ยงไปแล้ว

ที่บ้าน...ก็เหลือเพียงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่หมดอายุกับนมเปรี้ยวๆ เท่านั้น

ความเศร้าจางๆ เริ่มปรากฏขึ้นในดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้น

"มายืนทำอะไรตรงนี้ล่ะ เจ้าหนู?"

เสียงที่นุ่มนวลดังขึ้นกะทันหัน

นารูโตะชะงักกึก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง

ตรงหน้าเขาคือชายหนุ่มผมสีแดงเพลิง สวมเสื้อนอกสีดำที่เปิดอกเล็กน้อย เขากำลังส่งยิ้มที่แสนอบอุ่นลงมาให้

ไม่รู้ทำไม...ทันทีที่นารูโตะเห็นคนๆ นี้ เขากลับรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด

"อ๊ะ... เปล่า !" นารูโตะรีบตอบพลางฝืนยิ้มกว้าง

"ผะ ผมแค่มาเดินเล่นน่ะ!"

โครก

แต่เสียงท้องที่ร้องลั่นกลับทรยศเขาเข้าอย่างจัง

ใบหน้าของนารูโตะแดงซ่านด้วยความอาย

คิริโตะหัวเราะออกมาเบาๆ

"ฮะๆ... ดูเหมือนจะหิวจัดเลยนะ"

"มาเถอะ" เขาพูด "เดี๋ยวฉันเลี้ยงราเม็งนายเอง"

แววตาของคิริโตะสั่นไหวด้วยความเจ็บปวดลึกๆ เมื่อเห็นสภาพน้องชาย

"มะ ไม่เป็นไร !" นารูโตะโบกมือพัลวัน พลางกำชายเสื้อตัวเองแน่น

"พี่ชาย ขอบคุณมากนะครับ แต่... ผมไม่มีเงินคืนให้พี่หรอก"

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนพูดกับเขาด้วยท่าทางอ่อนโยนแบบนี้ นารูโตะเลยทำตัวไม่ถูก

ปกติไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นหรือชาวบ้าน สิ่งเดียวที่เขาได้รับคือความเกลียดชัง

ความใจดีแบบนี้... มันทำให้เขารู้สึกประหม่า และลึกๆ ก็แอบกลัว

"ไม่เป็นไรหรอก" คิริโตะเอ่ยเสียงเบา

"นายไม่ต้องให้อะไรคืนทั้งนั้นแหละ"

เขาเอื้อมมือไปลูบหัวนารูโตะอย่างเบามือ ก่อนจะจูงมือเล็กๆ ของเด็กชายเอาไว้

"ไปกินกันเถอะ"

นารูโตะเดินตามเข้าไปในร้านราเม็งด้วยอาการเหม่อลอย

ในมุมมืดแถวนั้น เงาร่างหลายสายเริ่มปรากฏขึ้น

"เจ้าจิ้งจอกเก้าหางถูกสัมผัสตัว! รีบไปรายงานท่านโฮคาเงะเร็ว!"

"เดี๋ยว อย่าเพิ่ง! ผู้ชายคนนั้น... หน้าตาคุ้นๆ นะ"

"ผมสีแดงนั่น... ใบหน้าแบบนั้น"

"นั่นมัน ลูกชายของโฮคาเงะรุ่นที่สี่ไม่ใช่เหรอ?!"

"รีบไปแจ้งโฮคาเงะ เดี๋ยวนี้!"

นินจาหน่วยลับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ผมสีแดงนั่นไม่มีทางผิดแน่ แถมใบหน้าเขายังมีเค้าโครงของทั้ง นามิคาเสะ มินาโตะ และ อุซึมากิ คุชินะ

ในฐานะหน่วยสืบกรองข้อมูล ไม่มีทางที่พวกเขาจะจำเขาไม่ได้

ในขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของถนน

นินจาสาวผมดำคนหนึ่งยืนมองเหตุการณ์อย่างเงียบเชียบ เธอใส่ชุดสีขาวแดงที่เน้นรูปร่างที่สมส่วนและดูเป็นผู้ใหญ่ ที่มือของเธอพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวโพลน ดวงตาสีแดงฉานนั้นดูสงบนิ่งแต่คมกริบ

ยูฮิ คุเรไน

โจนินแห่งโคโนฮะ ผู้เชี่ยวชาญคาถาหลวงตา

พ่อของเธอ ยูฮิ ชินคุ เคยเป็นหนึ่งในยอดฝีมือด้านคาถาหลอนประสาทของหมู่บ้าน เป็นรองเพียงแค่เขี้ยวสีขาวแห่งโคโนฮะเท่านั้น และเขาก็ได้ตายลงเพื่อปกป้องคนรุ่นหลังในเหตุการณ์เก้าหางอาละวาด

คุเรไนรู้ความจริงดี

ว่าพลังสถิตร่างเก้าหางไม่ใช่ปีศาจ แต่เป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง

แต่ถึงจะรู้ความจริง เธอก็เปลี่ยนอะไรในหมู่บ้านนี้ไม่ได้

เพื่อสิ่งที่เรียกว่า "การคุ้มครอง" นารูโตะจึงถูกบังคับให้ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว

เมื่อเห็นคนแปลกหน้าเข้าหานารูโตะยามวิกาล คุเรไนจึงแอบตามเข้าไปในร้านราเม็งอย่างเงียบๆ

ในขณะเดียวกัน...

ณ อาคารโฮคาเงะ

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ที่ยังไม่ทันได้พักหายใจจากวิกฤตอุจิวะ ก็ได้รับรายงานจากหน่วยลับทันที

ดันโซเองก็โผล่มาถึงแทบจะในวินาทีเดียวกัน

"ไอ้เด็กนั่นกลับมาแล้ว" ดันโซเอ่ยอย่างเย็นชา

"แถมยังกล้าไปสัมผัสตัวพลังสถิตร่างเก้าหางอีก"

"ฮิรุเซ็น เรื่องนี้ปล่อยไว้ไม่ได้นะ ส่งตัวมันมาให้หน่วยรากของฉันซะ"

ฮิรุเซ็นลอบถอนหายใจ

รู้อยู่แล้วว่าดันโซต้องพูดแบบนี้ แต่เขาไม่มีทางยอมแน่

คิริโตะไม่ใช่แค่ลูกชายของรุ่นที่สี่ แต่ยังเป็นศิษย์ของซึนาเดะด้วย

ถ้าหน่วยรากลงมือบุ่มบ่าม ทั้งซึนาเดะและจิไรยะไม่มีทางอยู่นิ่งแน่

แค่คืนนี้คืนเดียวก็มีทั้งเรื่องอุจิวะ... และชายสวมหน้ากากปริศนา

ถ้าต้องมาผิดใจกับสามนินจาในตำนานอีก โคโนฮะได้พินาศแน่ๆ

"ดันโซ" ฮิรุเซ็นเอ่ยเสียงแข็ง

"พอได้แล้ว"

"ฉันติดต่อกับซึนาเดะเรียบร้อยแล้ว"

"คิริโตะไม่มีทางเปิดเผยความลับเรื่องเก้าหางหรอก"

"และถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเขาในหมู่บ้านนี้... ทั้งซึนาเดะและจิไรยะไม่มีทางยกโทษให้เราแน่"

ดันโซนิ่งเงียบไป เขาจ้องจะฮุบพลังสายเลือดประหลาดของคิริโตะมาตั้งหลายปี

สิ่งที่สร้างพลังมหาศาลได้ในเวลาสั้นๆ ขนาดนั้น... มีเหรอที่เขาจะไม่ยากได้?

แต่ฮิรุเซ็นพูดถูก ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา

รอให้คิริโตะก้าวเท้าออกจากหมู่บ้านไปก่อนเถอะ ถึงตอนนั้น จะเป็นหรือตายก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของนายเองแล้วกัน

ภายในร้านอิจิราคุราเม็ง

คิริโตะกับนารูโตะนั่งลงข้างกัน ราเม็งชามยักษ์สองชามส่งควันฉุยอยู่ตรงหน้า

บรรยากาศในร้านเงียบกริบจนน่าอึดอัด ชาวบ้านรอบๆ ต่างลอบมองด้วยสายตาเย็นชา แต่เพราะมีคำสั่งจากโฮคาเงะกำชับไว้ล่วงหน้า จึงไม่มีใครกล้าปากพล่อยออกมา

คุเรไนสั่งอาหารง่ายๆ มาทานพลางนั่งสังเกตการณ์อยู่ใกล้ๆ อย่างสงบนิ่ง

"อร่อยสุดยอดไปเลย!" นารูโตะพูดไปเคี้ยวไปจนแก้มตุ่ย "ขอบคุณมากครับพี่ชาย!"

คิริโตะยิ้มตอบ "กินให้อิ่มเถอะ กินของอร่อยๆ จะได้มีความสุข"

ในขณะที่นารูโตะเพิ่งเริ่มชามแรก คิริโตะก็จัดการชามที่สองไปครึ่งทางแล้ว

แต่แล้ว... ประตูก็ถูกกระชากเปิดออก

ชายขี้เมากลุ่มหนึ่งเดินโซเซเข้ามาในร้าน

"ชิ ซวยชะมัด" หนึ่งในนั้นสบถออกมาด้วยความรังเกียจ "ไอ้เจ้าจิ้งจอกปีศาจมันมานั่งกินอยู่ที่นี่งั้นเหรอ?"

"เฮ้ เถ้าแก่ ให้ไอ้ตัวพรรค์นั้นมานั่งปนกับคนปกติแบบนี้มันดีแล้วเหรอ?" อีกคนหัวเราะเยาะอย่างสะใจ

มือน้อยๆ ของนารูโตะเริ่มสั่นเทา เขากำตะเกียบแน่น กัดฟันกรอดพยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา

"นี่" คิริโตะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

"เงยหน้าขึ้น"

"แล้วกินราเม็งในชามของนายต่อไปซะ"

นารูโตะสูดน้ำมูกพลางหันไปมองเขา

"พี่ชาย" เด็กน้อยกระซิบเสียงสั่น "ขอบคุณสำหรับมื้อนี้นะ... แต่ว่า ทุกคนบอกว่าผมเป็นจิ้งจอกปีศาจ"

"พี่...พี่รีบหนีไปจากผมเถอะครับ"

คำพูดนั้นหลุดออกมาอย่างเจ็บปวด นารูโตะคือเด็กที่โหยหาความรักมากกว่าใคร แต่เขาก็เรียนรู้ที่จะผลักไสมันออกไปก่อน เพราะกลัวว่าคนที่เขาชอบจะต้องเดือดร้อนเพราะตัวเอง