บทที่ 5 สามเยือนร้านรับซื้อ 2

อวี้เชาเอนหลังพิงเก้าอี้พลาสติกอย่างสบายใจหลังจากกินอิ่มจนพุงกาง เก้าอี้พลาสติกสีแดงแบบร้านอาหารตามสั่งทั่วไปที่เขาไปเก็บมาจากกองขยะ แม้ขาจะร้าวนิดหน่อย แต่ถ้านั่งระวังๆ ก็ยังใช้งานได้ดี

แดดข้างนอกร้อนเปรี้ยงราวกับจะแผดเผา อวี้เชาไม่อยากออกไปตากแดดจนแห้งกรอบเป็นปลาตากแห้ง พอนึกถึงเงิน 4,824 หยวนที่หามาได้ในวันนี้ ความขี้เกียจก็เข้าครอบงำ เขาตัดสินใจอาบน้ำแล้วกลับไปนอนต่อ

ไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุก กว่าอวี้เชาจะตื่น แสงแดดก็ไม่ได้สาดส่องเข้ามาในบ้านแล้ว

เขาหยิบโทรศัพท์มาดูเวลา: สี่โมงยี่สิบนาที (16:20 น.)

เขาขยี้ผมเรียกสติ บังคับสมองให้ตื่นตัว กรอกน้ำใส่กระบอก คว้าอุปกรณ์ตกปลา แล้วมุ่งหน้าสู่ทะเลเพื่อหาเสบียงเพิ่ม

เพิ่งปั่นจักรยานพ้นหัวมุมถนนได้ไม่ไกล เขาก็เจอคนคุ้นหน้า หลิวเฮ่อนั่นเอง คนที่เคยพาอวี้เชาออกเรือไปหาปลาก่อนหน้านี้

"อาเฮ่อ พักผ่อนเต็มอิ่มรึยังครับ?"

อวี้เชาจอดจักรยานทักทายหลิวเฮ่อก่อน

"อาเชา พี่กำลังจะไปหาเอ็งพอดี เจอตัวก็ดีแล้ว จะได้ถามเลย"

"มีอะไรเหรอครับ ว่ามาได้เลย"

พูดพลางล้วงบุหรี่ฮงถ่าซานที่ซื้อติดมือมาจากในเมืองยื่นให้หลิวเฮ่อ อวี้เชาไม่สูบบุหรี่ แต่คนรอบตัวเขาสูบกันทั้งนั้น การไม่ยื่นบุหรี่ให้ดูเหมือนจะเข้าสังคมลำบาก สมัยก่อนตอนไม่มีเงินก็พอว่า แต่ตอนนี้พอมีเงินแล้ว จะไม่ทำตามธรรมเนียมก็ดูจะแล้งน้ำใจไปหน่อย

"อ้าว อาเชา เอ็งไม่สูบบุหรี่ไม่ใช่เรอะ? ไหงวันนี้มียื่นให้พี่ด้วยล่ะ?"

หลิวเฮ่อรับบุหรี่ไปจุดสูบโดยไม่เกรงใจ

"ก็เพราะพี่เฮ่อช่วย ผมถึงมีรายได้ไงครับ บุหรี่อาจจะไม่ดีมาก แต่ก็พอเอาไว้เข้าสังคมได้ใช่ไหมล่ะครับ?"

หลิวเฮ่อได้ยินดังนั้นก็ยิ้มอย่างพอใจ เขาดูคนไม่ผิดจริงๆ เจ้าหนุ่มอวี้เชาเป็นเด็กดี หัวไว อนาคตไกลแน่นอน

"ไอ้น้องชาย ที่พี่ตามหาเอ็งเพราะจะถามว่าสนใจไปทำงานเรือไหม? ไป 4 วัน 3 คืน แต่ได้ค่าแรง 4 วัน เถ้าแก่ให้วันละ 200 คนขาดพอดี"

หลิวเฮ่ออัดควันเข้าปอดสองทีก่อนจะอธิบายจุดประสงค์ มีลูกค้าเหมาเรือไปตกปลา แต่ลูกเรือไม่พอ เถ้าแก่เลยวานให้หลิวเฮ่อช่วยหาคน

ปกติเรือประมงจะพักอย่างน้อย 10-15 วัน ระหว่างนี้หลิวเฮ่อก็จะรับงานจิปาถะหารายได้พิเศษ

เรือต้องการลูกเรือ 3 คน อวี้เชาคือตัวเลือกแรกของหลิวเฮ่อ เพราะเป็นเด็กช่างสังเกต ทำงานเรียบร้อย แถมยังหนุ่มแน่นแรงดี

อวี้เชารู้ว่าหลิวเฮ่อหวังดี แต่พอนึกถึงรายได้วันนี้ เขาก็ไม่ค่อยสนใจงานรับจ้างรายวันเท่าไหร่ ทว่าโอกาสได้ออกทะเลก็ไม่อยากจะปล่อยให้หลุดมือไป

"อาเฮ่อ เรือเต็มรึยังครับ?"

"เอ็งอยากไปตกปลาด้วยเหรอ? เห็นเถ้าแก่หวงบอกว่ายังว่างอยู่ แต่ค่าเรือแพงเอาเรื่องนะ"

หลิวเฮ่อแปลกใจที่อวี้เชาอยากจะไปตกปลาแทนที่จะไปเป็นลูกเรือ พวกที่เหมาเรือออกไปตกปลาลึกๆ ส่วนใหญ่ก็หวังจะตกปลาใหญ่ให้รวยทางลัดกันทั้งนั้น แต่ปลาใหญ่ไม่ได้ตกกันง่ายๆ ส่วนมากก็เป็นพวกเสี่ยกระเป๋าหนักไปนั่งเรือเล่นฆ่าเวลาซะมากกว่า

"อาเฮ่อ ผมอยากลองไปเสี่ยงดวงดู เผื่อจะฟลุ๊ค"

"เอ้า ถ้าอยากไปเปิดหูเปิดตาก็เอา เรือใหม่ของเถ้าแก่หวงสภาพดีอยู่แล้ว แต่ค่าหัวตั้ง 2,500 นะ มัดจำ 100 ที่เหลือจ่ายก่อนขึ้นเรือ"

คราวนี้อวี้เชาเริ่มหน้าเจื่อน วันนี้เขาเพิ่งฝากเงินเข้าธนาคารไปเกลี้ยง หลังกินก๋วยเตี๋ยว เป็ด และซื้อบุหรี่ ตอนนี้เหลือติดตัวแค่ 3 หยวน

"อาเฮ่อ ผมเอาเงินไปให้พี่ที่บ้านทีหลังได้ไหมครับ? ตอนนี้เงินสดผมไม่พอ"

หลิวเฮ่อโบกมือ "คนกันเอง เดี๋ยวพี่บอกเถ้าแก่หวงให้ ไว้เอ็งจ่ายรวดเดียวตอนขึ้นเรือพรุ่งนี้เช้าเลยแล้วกัน"

"ขอบคุณครับพี่เฮ่อ!"

"เออ พี่ต้องไปหาคนอื่นต่อ เรือออก 6 โมงเช้าตรงนะ มาช้าอดไปไม่รู้ด้วย"

"รับทราบครับพี่เฮ่อ เชิญพี่ตามสบายเลยครับ"

คุยจบ อวี้เชารีบบึ่งไปร้านอุปกรณ์ตกปลา กลัวร้านจะปิดซะก่อน

คันเบ็ดที่ใช้อยู่เป็นของเก่าที่ชาวบ้านทิ้ง ของใหม่ราคาไม่กี่สิบหยวน อวี้เชาซื้อต่อมาในราคาสิบหยวน

ใช้มาสองปีกว่า จะบอกว่าเข้ามือก็คงไม่ใช่ แต่มันก็เป็นคันเบ็ดที่ตกปลาได้

เมื่อเช้าตกปลาหนักสิบกว่าชั่งทำเอาคันแทบหัก เสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดตอนอัดปลาทำเอาเขาใจหายใจคว่ำ

"เถ้าแก่ มีรอกไฟฟ้าไหมครับ?"

มาถึงร้าน อวี้เชาก็ยิงคำถามตรงประเด็น ช่วยประหยัดเวลาเถ้าแก่ไม่ต้องมาสาธยายสรรพคุณให้ปวดหัว

ระหว่างทาง อวี้เชาวางแผนไว้แล้ว เขาไปเพื่อหาเงิน ไม่ได้ไปเพื่อเสพความสุนทรีย์ในการเย่อปลา แม้รอกไฟฟ้าจะแพง แต่มันคือเครื่องมือทำกินที่จำเป็นต้องมี

"มีสิไอ้หนุ่ม ถ้าซื้อแยก เถ้าแก่คิด 980"

ร้านอุปกรณ์ตกปลาอยู่ในตัวอำเภอ พอเถ้าแก่ได้ยินอวี้เชาพูดภาษาถิ่นก็ไม่กล้าฟันราคา คนที่เรียกชื่ออุปกรณ์ได้คล่องปากขนาดนี้ย่อมต้องเช็คราคาและสเปคมาอย่างดีแล้ว

อวี้เชาไม่ใช่เซียนตกปลา และไม่ได้ศึกษามาลึกซึ้ง แต่อาศัยครูพักลักจำจาก หวงอวี้ชง ลูกผู้ใหญ่บ้านที่เป็นพวกบ้าอุปกรณ์

ฟังหวงอวี้ชงโม้เรื่องของรักของหวงกรอกหูทุกวัน จะไม่รู้เรื่องได้ยังไง

"ผมขอคันเบ็ดต่อโคนงานจีน แล้วก็สาย PE ถัก 8 เบอร์ 2 ของ สอง... ไม่สิ สามม้วน ทั้งหมดเท่าไหร่ครับ?"

เขาสั่งของรวดเดียวจบ ไม่พูดพร่ำทำเพลง

"ไอ้หนุ่ม รอกกับคันน่าจะจัดชุดให้แมทช์กันหน่อยนะ เพิ่มตังค์อีกนิดเดียวเอง"

เถ้าแก่เห็นอวี้เชามีความต้องการซื้อ ก็พยายามเชียร์ขายของที่กำไรดีกว่า

"ไม่เป็นไรครับ เอาตามที่สั่งเลย" อวี้เชาขี้เกียจต่อล้อต่อเถียง เดี๋ยวคุยมากไปจะหลุดโป๊ะแตกให้เถ้าแก่รู้ว่าอ่อนหัด แล้วโดนฟันหัวแบะเอาได้

"คันเบ็ดงานจีน 255 สายเบ็ดสามม้วน 300 รอกไฟฟ้า 980 รอกเบอร์ C3000 อีกตัว 180 รวมทั้งหมด 1,715 นะไอ้หนุ่ม"

เถ้าแก่ที่โดนปฏิเสธรีบดีดลูกคิดรางแก้วคำนวณราคา เสียงเครื่องคิดเลขดังรัวๆ

"เถ้าแก่ 1,688 ละกัน แถมตาเบ็ดเบอร์ 7 กับ 14 ให้อย่างละซอง ตะกั่วถ่วง 20-30 กรัมอีกสองลูก ถ้าตกลงผมรูดบัตรเลย"

เถ้าแก่ร้านครุ่นคิดคำนวณกำไรในหัวอย่างรวดเร็ว ผลลัพธ์ยังน่าพอใจ แกเลยไม่ต่อรองกับอวี้เชาอีก ปิดการขายทันที

"ไอ้หนุ่ม จ่ายยังไง?"

"รูดบัตรได้ไหมครับ?" อวี้เชายื่นบัตรธนาคารให้ดู

เถ้าแก่ยิ้มร่า รับบัตรไปรูดที่เครื่อง POS แล้วยื่นให้อวี้เชากดรหัส

จากนั้นแกก็เดินไปหยิบของตามรายการ ยืนยันความถูกต้องกับอวี้เชาทีละชิ้น

เมื่อตรวจสอบเรียบร้อย อวี้เชาก็เดินออกจากร้านท่ามกลางคำอำลาอันอบอุ่นของเถ้าแก่

ได้อาวุธใหม่มาแล้ว อวี้เชาแทบอดใจรอไม่ไหว รีบไปที่ท่าเรือในเมืองเพื่อทดสอบฝีมือ

ประกอบคันเบ็ด ใส่สาย ผูกเบ็ดเรียบร้อย เหยื่อที่เหลือจากเมื่อเช้ายังอยู่ในถัง ไม่รอช้า เขาเหวี่ยงเบ็ดลงน้ำทันที

ไม้แรกก็โดนเลย อวี้เชารู้ทันทีว่าเป็นปลาอะไรตั้งแต่ปลากินเบ็ด เขาจึงระมัดระวังเป็นพิเศษตอนปลดเบ็ด

ปลาในมือขนาดเท่าฝ่ามือ ดิ้นพล่านพยายามจะแทงเขาด้วยเงี่ยงพิษ แต่อวี้เชาหลบได้ทัน

ครีบหลัง ครีบท้อง และครีบก้นของเจ้าตัวนี้มีพิษร้ายแรง ถ้าโดนแทงจะปวดแสบปวดร้อนและชาไปทั้งแถบ

ปลาที่เขาโยนลงถังมีรูปร่างรี สีเหลืองน้ำตาล ตาโต มีจุดขาวและดำกระจายทั่วตัว เนื่องจากมันกินสาหร่ายเป็นอาหาร ท้องเลยมีกลิ่นเหม็นเขียวเฉพาะตัว ชาวบ้านเลยเรียกว่า "ปลาเหม็นโฉ่"

แต่ถ้าทำความสะอาดเครื่องในดีๆ แล้วเอาไปปรุงสุก รสชาติเนื้อจะหวานนุ่มลิ้นมาก

วันนี้ที่ร้านรับซื้อ เขาได้ยินว่าราคารับซื้ออยู่ที่ชั่งละ 22 หยวน จากที่อวี้เชาส่องดูใต้น้ำ กะว่าตกให้เต็มถัง 50 ลิตรนี่สบายมาก

อย่าดูถูกว่าตัวเล็ก พอหย่อนเบ็ดลงไปปุ๊บก็กินปั๊บ ความถี่ในการได้ปลาทำให้อวี้เชาโกยแต้มได้อย่างรวดเร็ว

พวกตาไวแถวนั้นเห็นเข้า ก็รีบคว้าคันเบ็ดมาแจมที่หมายของอวี้เชาทันที

ท่าเรือกว้างขวางไม่ใช่ที่ส่วนตัวของอวี้เชา เขาห้ามใครไม่ได้ ตราบใดที่ไม่มาเกะกะกันก็พอ

เห็นปลาใต้น้ำยั้วเยี้ยขนาดนั้น อวี้เชาเปลี่ยนจากเบ็ดตัวเดียวเป็นเบ็ดพวงสามตัว แล้วหย่อนลงไปใหม่

คราวนี้ได้ทีละสองตัว ดึงขึ้นมาตัวแล้วตัวเล่า เดี๋ยวสอง เดี๋ยวหนึ่ง

กว่าอวี้เชาจะตกได้เต็มถังจนต้องหยุด แม้แต่ลุงแก่ๆ ข้างๆ ที่ใช้แค่เอ็นมือตก ก็ยังได้ปลาไปไม่น้อยหน้าอวี้เชาเลย

เก็บของเสร็จ อวี้เชาก็มุ่งหน้าสู่ร้านรับซื้อเป็นรอบที่สามของวันด้วยความเบิกบานใจ