บทที่ 56 นี่ไม่ใช่เมาเรือ

บทที่ 56 นี่ไม่ใช่เมาเรือ

เซียวเผิงมองสองคนที่อัดกันแน่นอยู่ในห้องน้ำอย่างจนปัญญา คนที่ซ่อนตัวอยู่จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเฟลิกซ์กับโบโกต์

บน ‘เรืออั่งเถ่า’ ห้องอาบน้ำและห้องสุขาถูกแยกออกจากกัน ห้องอาบน้ำค่อนข้างกว้างขวาง แต่ห้องสุขานั้นคับแคบมาก เนื่องจากเพดานด้านบนเป็นส่วนหนึ่งของแผงหน้าปัดจากห้องบังคับเรือภายนอก ทำให้เพดานเหนือโถส้วมเตี้ยลงมาก เวลาเข้าต้องก้มตัว และตอนลุกขึ้นต้องระวังเป็นพิเศษ ไม่อย่างนั้นหัวโขกแน่นอน

แต่สองคนนี้กลับเลือกมาเบียดกันในห้องสุขาแคบๆ แทนที่จะเป็นห้องอาบน้ำที่กว้างกว่า ความคิดของพวกเขานี่มันช่างน่าทึ่งจริงๆ!

ยังไม่ทันที่เซียวเผิงจะได้อ้าปากด่า เฟลิกซ์ก็ผลักเขาออกแล้ววิ่งพรวดขึ้นไปบนดาดฟ้า ตอนแรกเซียวเผิงนึกว่าเขาจะกระโดดน้ำ แต่เฟลิกซ์กลับไปเกาะขอบเรือแล้วอาเจียนออกมาไม่หยุด

โบโกต์รีบอธิบาย “ผมบอกให้ซ่อนในห้องอาบน้ำแล้ว แต่เฟลิกซ์กลัวว่าคุณจะมาล้างมือ เราก็เลยต้องมาซ่อนในห้องสุขาแทน”

เหตุผลนี้พอฟังขึ้น เพราะอ่างล้างมืออยู่ในห้องอาบน้ำ

เซียวเผิงชี้ไปที่โบโกต์ “ฉันให้นายดูแลเขา ทำไมนายถึงปล่อยให้เขาตามมา? ถ้าเกิดอะไรขึ้นนายรับผิดชอบไหวไหม?”

โบโกต์ทำหน้าจนใจ “เซียว คุณต้องเข้าใจผมด้วยครับ ผมก็แค่ลูกจ้างหาเงิน! ผมไม่อยากตกงาน! คุณก็รู้ว่าเฟลิกซ์ดื้อรั้นแค่ไหน ถ้าเขาตัดสินใจแล้ว ใครจะไปห้ามได้”

คำพูดของเขาก็มีส่วนถูก เด็กอายุสิบสามที่กล้าขับรถหนีออกมาเอง นิสัยแบบนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ แต่เซียวเผิงชี้หน้าตัวเองแล้วพูดว่า “โบโกต์ นายเห็นฉันเป็นพ่อแม่ที่ตามใจเด็กเหลือขอรึไง? ให้ตายสิ! ฉันเองก็ยังอยากให้คนอื่นตามใจอยู่เลยนะ!”

โบโกต์หัวเราะอย่างขมขื่น “เซียว ผมรู้ว่าคุณโกรธ แต่...”

เซียวเผิงโบกมือ “ไม่ต้องแต่! เราจะกลับเรือไปส่งพวกนายเดี๋ยวนี้! นี่มันสร้างความวุ่นวายชัดๆ!”

โบโกต์พยักหน้า “ผมก็อยากกลับจะแย่แล้วครับ ผมไม่อยากมาลำบากอยู่กลางทะเลอยู่แล้ว แค่แป๊บเดียวเหงื่อยังท่วมตัวเลย!”

“จะไม่ให้เหงื่อท่วมได้ยังไง!” เซียวเผิงฉุน “ที่แคบๆ แค่นั้นอัดกันเข้าไปสองคน พวกนายทำไปได้นะ!”

เซียวเผิงหันหลังเดินขึ้นไปบนดาดฟ้า เฟลิกซ์ยังคงอาเจียนไม่หยุด “สภาพแบบนี้ยังคิดจะออกทะเลอีกเนี้ยนะ? เมาเรือขนาดนี้จะมาทรมานตัวเองทำไม? เราจะกลับเรือเดี๋ยวนี้!”

เฟลิกซ์ได้ยินดังนั้นก็รีบพูด “อาจารย์ครับ! ผมไม่ได้เมาเรือ!”

เซียวเผิงกำลังจะหันหางเสือกลับ พอได้ยินคำพูดของเฟลิกซ์ก็หัวเราะอย่างโมโห “อาเจียนขนาดนี้ยังบอกว่าไม่เมาเรืออีก?”

เฟลิกซ์เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำเพราะอาเจียน เขาพูดอย่างน่าสงสาร “ผมไม่ได้เมาเรือจริงๆ ครับ แต่โบโกต์ตัวเหม็นมาก! วันนี้เขาไม่ได้ใช้สเปรย์ระงับกลิ่นกาย!”

เซียวเผิงอ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไรดี

ไม่ว่าจะเป็นคนผิวดำหรือคนผิวขาว ส่วนใหญ่มักจะมีปัญหากลิ่นตัว ซึ่งเกิดจากต่อมเหงื่อขนาดใหญ่ ถ้าเหงื่อไม่ออกก็ไม่มีกลิ่น แต่ถ้าเหงื่อออกเมื่อไหร่ล่ะก็เรื่องใหญ่เลย! เมื่อครู่โบโกต์เหงื่อท่วมตัวอยู่ในห้องน้ำแคบๆ เฟลิกซ์ที่ต้องทนอยู่ด้วยก็น่าเห็นใจจริงๆ

อันที่จริง คนฝรั่งเศสคิดค้นน้ำหอมขึ้นมาก็เพื่อกลบกลิ่นตัวของพวกเขานั่นแหละ ในยุคกลาง เอกลักษณ์ของคนฝรั่งเศสคือการไม่อาบน้ำ ซึ่งมีสาเหตุมาจากทั้งเรื่องศาสนาและความเชื่อทางการแพทย์ที่ผิดๆ ในสมัยนั้น พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ผู้ยิ่งใหญ่ ถึงกับมีชื่อเสียงในเรื่องการอาบน้ำเพียงสองครั้งตลอดพระชนม์ชีพ และสาเหตุการสวรรคตของพระองค์ก็เกี่ยวข้องกับการติดเชื้อราที่เท้าเพราะขาดความสะอาด

ธรรมเนียมการใช้น้ำหอมและสเปรย์ระงับกลิ่นกายจึงสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน และกลายเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิตประจำวันของคนที่นี่

โบโกต์ก็รู้สึกน้อยใจ “ผมถูกเรียกมาซ่อนบนเรือตั้งแต่ยังไม่ตื่นนอนเลย ยังไม่ได้อาบน้ำด้วยซ้ำ! ตัวจะไม่เหม็นได้ยังไง?”

เซียวเผิงกล่าว “ตอนนี้ฉันจะส่งพวกนายกลับไป นายจะอาบน้ำจนผิวลอกก็ไม่เกี่ยวกับฉัน”

แต่เฟลิกซ์ได้ฟังแล้วก็หยุดอาเจียนทันที ส่ายหัวเหมือนลูกตุ้ม “ผมไม่กลับ! ผมจะอยู่บนเรือ!” พูดจบเขาก็กอดขอบเรือไว้แน่น

เซียวเผิงเห็นแล้วก็เยาะเย้ย “เหอะๆ ฉันไม่ใช่พ่อแม่ที่จะตามใจเด็กเหลือขอนะ อยากจะเล่นแง่ก็ไปหาพ่อแม่นาย! อย่ามาหาฉัน!”

แต่พอได้ยินคำพูดของเซียวเผิง เฟลิกซ์ก็ร้องไห้โฮ “ผมไม่ได้เจอพ่อมาหกปีแล้วครับ ฮือๆๆ”

เซียวเผิงชะงักไปทันที ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่า ทำไมปาสคาลถึงยืนกรานที่จะให้เฟลิกซ์อยู่ต่อ พวกเขาคงรู้สึกเห็นอกเห็นใจกันสินะ?

พอคิดดูอีกที ให้ตายสิ! การที่สองคนนี้แอบขึ้นเรือมาได้ อาจจะเป็นฝีมือของปาสคาลก็ได้! ไอ้หมอนี่มันตัวปัญหาจริงๆ!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ยิ้มเยาะ “เฟลิกซ์ นายอยากอยู่บนเรือจริงๆ ใช่ไหม?”

“ครับ! อาจารย์!” เฟลิกซ์เห็นว่ามีหวัง ก็รีบเช็ดน้ำตา แล้วมองเซียวเผิงด้วยสายตาอ้อนวอน

“พออยู่บนเรือแล้วห้ามเรียกฉันว่าอาจารย์!” เซียวเผิงพูดเสียงเย็นชา “เมื่อขึ้นเรือแล้ว ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ก็ถือเป็นลูกเรือ และทุกอย่างบนเรือต้องฟังคำสั่งของกัปตัน!”

เฟลิกซ์ได้ฟังแล้วก็ตื่นเต้น “ครับ! กัปตัน!”

“ตอนนี้กัปตันจะออกคำสั่งแรก!” เซียวเผิงชี้ไปที่ถังน้ำข้างๆ “ไปตักน้ำมา แล้วเริ่มทำความสะอาดดาดฟ้า! การทำความสะอาดดาดฟ้าเป็นบทเรียนภาคบังคับของลูกเรือทุกคน ทำไม่เสร็จห้ามกินข้าว!”

“ผมคนเดียวเหรอครับ?” เฟลิกซ์ชี้ไปที่โบโกต์ “แล้วเขาทำอะไร?”

“โบโกต์! รีบไปอาบน้ำซะ ฉันเริ่มได้กลิ่นเหม็นนายแล้ว!”