บทที่ 50 อยากขอเป็นศิษย์? พาไปลุยของจริง

บทที่ 50 อยากขอเป็นศิษย์? พาไปลุยของจริง

เซียวเผิงพาเฟลิกซ์กับโบโกต์ไปพักที่โรงแรม C2

ไม่ใช่ว่าเขาเริ่มผลาญเงินอีกแล้ว แต่เพราะดยอร์คโทรศัพท์หาเจ้าของเรือ ‘เรืออั่งเถ่า’ แล้ว และเขาจะกลับมาถึงบอร์โดซ์ในวันพรุ่งนี้ เซียวเผิงก็เลยไม่กลับลาซิโอตา แต่พักอยู่ที่โรงแรม C2 แทน

“เซียว” เฟลิกซ์วิ่งเข้ามาในห้องของเซียวเผิง “ผมถามอะไรคุณหน่อยได้ไหม?”

เซียวเผิงเพิ่งอาบน้ำเสร็จออกจากห้องน้ำ เขายื่นน้ำผลไม้ขวดหนึ่งให้เฟลิกซ์ “ได้สิ โบโกต์ นายจะดื่มอะไร?”

โบโกต์กลืนน้ำลายลงคอแล้วมองเซียวเผิง เงียบไม่ยอมตอบ การอยู่กับเซียวเผิงทำให้เขาประหม่า

เซียวเผิงโยนเบียร์กระป๋องหนึ่งให้เขา “ไม่ต้องเกร็งหรอกน่า นายอยู่กับฉันไปนานๆ จะรู้ว่าตราบใดที่ไม่หาเรื่องฉัน ฉันก็เป็นคนเข้าถึงง่ายมาก!”

โบโกต์พยักหน้าอย่างแรง คุณพูดอะไรก็ถูกหมดแหละ!

เซียวเผิงส่ายหน้า เปิดเบียร์กระป๋องหนึ่งแล้วจิบ ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาอย่างเกียจคร้าน “เฟลิกซ์ มีอะไรจะถาม?”

เฟลิกซ์กะพริบตา “เซียว ทำไมคุณถึงเก่งกาจขนาดนี้?”

“ฉันเหรอ?” เซียวเผิงตอบตามความจริง “โดนแมงกะพรุนต่อย โดนปลาหมึกกัด”

เฟลิกซ์มองเซียวเผิงด้วยสีหน้าขุ่นเคือง “เซียว ถึงผมจะเด็ก แต่ผมไม่โง่นะ”

เซียวเผิงหัวเราะเสียงดัง เกิดอะไรขึ้นกับโลกนี้กันนะ? พูดความจริงแล้วไม่มีใครเชื่อ!

เขายักไหล่ “ก็ได้ ฉันจะพูดความจริง จริงๆ แล้วการจะแข็งแกร่งนั้นง่ายมาก: กินเยอะๆ ฝึกเยอะๆ”

“กินเยอะ ฝึกเยอะ? ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?” เฟลิกซ์ไม่ค่อยเชื่อคำพูดของเซียวเผิง

เซียวเผิงพยักหน้า “ทำไมนายถึงเล่นเปียโนได้ดีล่ะ? ก็เพราะนายฝึกมาตลอดหลายปีไง การต่อสู้ก็เหมือนกัน แต่ว่านอกจากการฝึกฝนระยะยาวแล้ว โภชนาการก็ต้องเพียงพอด้วย โภชนาการไม่ถึง สภาพร่างกายก็ไม่ดี ทุกอย่างล้วนไร้ประโยชน์!”

เฟลิกซ์ชี้ไปที่โบโกต์ “แต่โบโกต์พวกเขาก็ฝึกทุกวัน ทำไมพอเจอคุณแล้วถึงกลายเป็นไก่อ่อน?”

โบโกต์ได้ฟังแล้วโกรธจนลุกขึ้นยืน ก่อนจะนั่งลงอย่างหงอยๆ เฟลิกซ์ก็พูดไม่ผิด พอเจอเซียวเผิงแล้ว พวกเขาก็เป็นแค่ไก่อ่อนจริงๆ

เซียวเผิงกล่าว “นั่นเป็นเพราะการต่อสู้มันต้องใช้พรสวรรค์ด้วย ที่เขาบอกว่าอัจฉริยะคือ 99% ของความพยายามบวกกับ 1% ของแรงบันดาลใจ แต่แรงบันดาลใจ 1% นั้นสำคัญกว่าความพยายาม 99% เสียอีก เหมือนกับการเล่นเปียโนของนาย คนอื่นฝึกหนักกว่านายอีก ทำไมนายถึงประสบความสำเร็จในการเล่นล่ะ? ก็เพราะแรงบันดาลใจ 1% นั้นแหละ”

เฟลิกซ์ถึงบางอ้อ “นั่นก็หมายความว่า ลุงของผมเป็นคนโง่เง่าสินะ!”

เซียวเผิงมองโบโกต์ที่กำลังทำหน้าอยากจะร้องไห้แล้วพูดอย่างจนปัญญา “เฟลิกซ์ อย่าดูถูกผู้ใหญ่นะ! เมื่อพันกว่าปีที่แล้ว ในประเทศของเรามีนักเขียนชื่อหวังอานสือ เขาเขียนบทความชื่อ ‘ซางจ้งหยง’ ซึ่งเล่าถึงเด็กอัจฉริยะชื่อฟางจ้งหยงที่สามารถแต่งบทกวีและเขียนหนังสือได้ตั้งแต่อายุห้าขวบ แต่พ่อของเขาเห็นว่าเขาเป็นเครื่องมือทำเงิน สุดท้ายเขาก็กลายเป็นคนธรรมดา โลกนี้มี ‘เด็กอัจฉริยะ’ มากมายจริงๆ แต่สุดท้ายส่วนใหญ่ก็กลายเป็นคนธรรมดาไป นายอย่าคิดว่าการที่นายประสบความสำเร็จในตอนนี้แล้วชีวิตนายจะเป็นแบบนี้ตลอดไป นายยังต้องพยายามต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง!”

เซียวเผิงทำหน้าภูมิใจ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนจำนวนมากถึงชอบเป็นครูและชอบเทศนาสั่งสอน ความรู้สึกแบบนี้มันดีจริงๆ! ตอนเด็กๆ เซียวเผิงเกลียดการถูกสั่งสอนที่สุด แต่คนเราก็มักจะกลายเป็นคนที่ตัวเองเกลียดที่สุดในที่สุดนั่นแหละ

เฟลิกซ์มองเซียวเผิงด้วยความสงสัย “แล้วตอนนี้คุณก็ยังต้องพยายามอยู่ไหม?”

“แน่นอน!” เซียวเผิงตอบ “เดี๋ยวฉันก็จะไปฟิตเนสข้างล่างแล้ว”

เขาไม่ได้พูดเล่น เหตุการณ์ช่วยชีวิตใต้ทะเลครั้งล่าสุด ทำให้เขาพบจุดอ่อนของตัวเอง นั่นก็คือพละกำลัง

เซียวเผิงดำน้ำมานานหลายปี พละกำลังของเขาถือว่าดีมากเมื่อเทียบกับคนธรรมดา แต่ก็เป็นแค่ ‘ดีมาก’ เท่านั้น! ถ้าอยากจะทำงานกู้ซากใต้ทะเล นอกจากจะต้องเพิ่มพูนความรู้แล้ว ก็ต้องเพิ่มพละกำลังทางร่างกายด้วย การเพิ่มพละกำลังเป็นสิ่งสำคัญมาก!

ไม่มีอาหารกลางวันฟรีในโลกนี้ อยากได้อะไรก็ต้องพยายาม!

เฟลิกซ์ได้ฟังแล้วก็พูดว่า “เซียว ผมจะไปด้วย!”

เซียวเผิงขมวดคิ้ว “นายไม่กลัวนิ้วห้าล้านของนายจะบาดเจ็บเหรอ? กรมธรรม์ประกันของนายไม่มีข้อยกเว้นเรื่องการบาดเจ็บจากการออกกำลังกายเหรอไง?”

ปาสคาลเคยบอกเซียวเผิงว่า แม่ของเฟลิกซ์ทำประกันนิ้วมือให้เขาไว้ถึงห้าล้านยูโร

การทำประกันอวัยวะร่างกายแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกในหมู่คนดัง เช่น เจนนิเฟอร์ โลเปซทำประกันก้นของเธอไว้สามร้อยล้านดอลลาร์; เทย์เลอร์ สวิฟต์ทำประกันขาของเธอไว้สี่สิบล้านดอลลาร์; ‘เคราใหญ่’ เจมส์ ฮาร์เดนทำประกันหนวดของเขาไว้สองร้อยล้านดอลลาร์ เป็นต้น ส่วนนักเปียโนทำประกันนิ้วมือยิ่งเป็นเรื่องธรรมดา อย่างนักเปียโนชาวจีน หลางหล่างและหลี่หยุนตี้ ต่างก็ทำประกันนิ้วมือไว้ด้วยจำนวนเงินเก้าหลัก

แต่กรมธรรม์ประกันเหล่านี้มีเงื่อนไขยกเว้นที่เข้มงวดมาก ห้ามทำนั่นห้ามทำนี่

บริษัทประกันภัยไม่โง่หรอก!

เฟลิกซ์ส่ายหน้า “ผมไม่รู้เรื่องพวกนี้หรอกครับ”

“โบโกต์ นายรู้ไหม?” เซียวเผิงถามโบโกต์ที่อยู่ข้างๆ

โบโกต์ก็ส่ายหน้า “ผมไม่รู้ครับ งั้นผมโทรหาฌาคส์ตอนนี้เลยไหม?”

แต่เฟลิกซ์กลับพูดว่า “ไม่ต้องโทรหาลุงหรอก นี่เป็นวันหยุดของผม ผมจะทำอะไรก็ได้ที่ผมตัดสินใจเอง!”

“นายตัดสินใจเองเหรอ?” เซียวเผิงเหลือบมองเฟลิกซ์ “ฉันเป็นปู่ของนายรึไงถึงได้ตามใจนายขนาดนี้? ฉันไม่ใช่พ่อแม่ที่จะตามใจเด็กแสบนะ!”

เฟลิกซ์หัวเราะแห้งๆ “ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นครับ...เซียว คุณสอนผมหน่อยได้ไหม?”

“สอนอะไรนาย?” เซียวเผิงถามด้วยความไม่เข้าใจ

เฟลิกซ์พูดอย่างเขินอาย “ผมก็อยากแข็งแรงขึ้นครับ เฮร่าบอกว่าเธอชอบผู้ชายที่แข็งแรง”

“หืม?” ไฟแห่งความอยากรู้ของเซียวเผิงลุกโชน เด็กชายอายุสิบสามกำลังอยู่ในวัยแรกแย้ม “เฮร่าคือใคร?”

เฟลิกซ์พูดอย่างเขินอาย “เธอเป็นสาวสวยในโรงเรียนของผมครับ!”

“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมนายถึงอยากกลับไปโรงเรียน” เซียวเผิงเท้าคางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถาม “แต่วิธีจีบสาวของนายมันไม่ถูกวิธีนะ!”

“ไม่ถูกวิธีเหรอ? คุณจีบสาวเก่งเหรอไง?” เฟลิกซ์เงยหน้ามองเซียวเผิง

เซียวเผิงพูดอย่างภูมิใจ “ที่นี่ฉันมีอีกชื่อหนึ่ง คือ ‘เทพบุตรนักรักแห่งเอเชีย’ ที่จีบสาวได้ไม่มีพลาด นายไม่เห็นเหรอว่าพนักงานที่นี่รู้จักฉันหมด! นายบอกว่าผู้หญิงที่ชื่อเฮร่าชอบผู้ชายที่แข็งแรง นายเลยอยากแข็งแรงขึ้น? ฉันจะบอกให้ว่านี่มันผิดถนัด! ถ้าเธอไม่ชอบนาย ต่อให้นายแข็งแรงเหมือน ‘เดอะร็อก’ ดเวย์น จอห์นสัน เธอก็ไม่ชอบนายหรอก นายควรใช้จุดแข็งของตัวเองดึงดูดเธอสิ รู้จัก ‘ส่งเสริมจุดแข็ง หลีกเลี่ยงจุดอ่อน’ ไหม? ใช้จุดแข็งของตัวเองดึงดูดเธอ ไม่ใช่ทำตามจังหวะของเธอแบบโง่ๆ!”

ดวงตาของเฟลิกซ์เป็นประกาย “เซียว ผมจะขอเป็นศิษย์ของคุณ ผมอยากจะเรียนรู้วิธีจีบสาวจากคุณ! แล้วก็อยากจะแข็งแกร่งเหมือนคุณด้วย!”

เซียวเผิงทำท่าทางไม่เต็มใจ “การเป็นศิษย์ของฉันมันลำบากมากนะ...”

“ผมไม่กลัวความลำบาก!” เฟลิกซ์รีบตอบ

เซียวเผิงยิ้ม “แต่ใครใช้ให้นายถูกชะตาฉันล่ะ! ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วตามฉันมา!”

“ไปไหนครับ?” เฟลิกซ์ไม่เข้าใจว่าเซียวเผิงจะทำอะไร

เซียวเผิงยิ้มกว้าง “พาไปลุยของจริง!”