บทที่ 43 ‘ฉลามพยาบาล’ ตัวจริง

บทที่ 43 ‘ฉลามพยาบาล’ ตัวจริง

เซียวเผิงมองฉลามพยาบาลตัวใหญ่ที่ว่ายวนเวียนอยู่รอบเรือใบของเขาอย่างจนปัญญา นี่มันติดใจรสชาติการเล่นกับฉันเมื่อวันนั้นรึไง?! ถึงได้ตามมาหาถึงที่นี่?

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาเล่นด้วย ช่วยคนสำคัญกว่า!

ทว่าฉลามพยาบาลตัวนั้นกลับเห็นเซียวเผิงแล้วพุ่งตรงเข้ามาหาเขาทันที มันว่ายวนรอบตัวเขาพลางเอาหัวมาคลอเคลีย

จะทำอะไร? มาอ้อนขอให้ลูบหัวขอกอดรึไง?

เซียวเผิงหันไปเห็นแขนขาของคนคนหนึ่งเริ่มอ่อนแรงและกำลังจะจมลง เขาจึงรีบผลักเจ้าฉลามยักษ์ที่พันแข้งพันขาเขาออก แล้วพุ่งทะยานจากใต้น้ำขึ้นไปหาคนคนนั้น พยุงร่างเขาให้ลอยขึ้นเหนือผิวน้ำอีกครั้ง!

“จูยี่! เพื่อนรักของฉัน อดทนไว้นะ ฉันมาช่วยแล้ว!” ชายชราคนหนึ่งในเสื้อชูชีพกำลังพยายามว่ายน้ำมาทางนี้อย่างทุลักทุเล

เซียวเผิงชี้ไปทางด้านหลังของชายชรา “เพื่อนคุณไม่เป็นไรแล้ว! อย่าว่ายมาทางนี้! ว่ายกลับไปทางเรือนู่น!”

ชายชราคนนั้นพอได้ยินว่าเพื่อนปลอดภัยก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก “เขาไม่เป็นไรก็ดีแล้ว แต่ฉัน...ฉันว่ายไม่ไหวแล้วจริงๆ...โอ้ พระเจ้า! ช่วยด้วย!”

ทันใดนั้นชายชราก็กรีดร้องออกมาด้วยเสียงที่ดังจนเหลือเชื่อ คนรอบข้างได้ยินก็พากันหันไปมองเป็นตาเดียว: ตอนที่พวกเขาตกน้ำยังไม่มีใครร้องเสียงดังขนาดนี้เลย! ตาแก่คนนี้เป็นอะไรไป?

สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้าง: ตาแก่คนนี้เมื่อกี้ยังบอกว่าว่ายไม่ไหวอยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงว่ายน้ำเร็วยิ่งกว่าตอร์ปิโด? น้ำทะเลรอบตัวเขาแหวกออกเป็นทาง นี่มันแหวกว่ายชนิดที่ว่าทำเอาแชมป์โอลิมปิกอย่างฮอร์ตันแห่งออสเตรเลียกินยาโด๊ปมาสิบกิโลก็ยังต้องอาย!

แต่เพราะเขาว่ายเร็วเกินไป แม้จะชะลอความเร็วลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเข้าใกล้เรือของสองสามีภรรยาเดริดา แต่แรงเฉื่อยก็ยังส่งให้เขากระแทกเข้ากับตัวเรืออย่างจังจนร้องลั่น

มองซิเออร์เดริดารีบดึงเขาขึ้นเรือ

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ทุกคนต่างงงเป็นไก่ตาแตก

และในตอนนั้นเอง ครีบหลังสีเทาก็โผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา

“ฉลาม!” ทุกคนที่เห็นครีบหลังต่างร้องอุทานพร้อมกัน พอได้ยินคำว่า ‘ฉลาม’ คนที่ตกน้ำซึ่งกำลังตื่นตระหนกอยู่แล้วก็ยิ่งขวัญเสียเข้าไปใหญ่!

เซียวเผิงตะโกนลั่น “ทุกคนใจเย็นๆ! ฉลามตัวนั้นมาช่วยเรา!”

“อะไรนะ?” ทุกคนต่างสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไป พลางมองเซียวเผิงด้วยสายตาเหมือนมองคนบ้า

เซียวเผิงเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเจ้าฉลามพยาบาลถึงทำแบบนั้น แต่เขามั่นใจว่ามันต้องการจะช่วยเขาแน่ๆ เพราะเมื่อกี้นี้มันนั่นแหละที่ดันตาแก่ที่บอกว่าว่ายไม่ไหวไปส่งถึงข้างเรือของสองสามีภรรยาเดริดา!

หรือว่าฉลามตัวนี้จะอ่านใจเขาออก?

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร การมีฉลามพยาบาลมาช่วยก็จะทำให้การช่วยเหลือรวดเร็วขึ้นอีกหลายเท่า!

เจ้าฉลามยักษ์ว่ายเข้ามาหาเซียวเผิงแล้ววนเวียนอยู่รอบตัวเขาไม่ห่าง มันใช้หัวถูไถตัวเขาเบาๆ

คนอื่นๆ ที่ลอยคออยู่ในทะเลเห็นภาพนั้นก็ถึงกับตัวแข็งทื่อด้วยความกลัว แต่เซียวเผิงกลับไม่ตื่นตระหนกเลย เพราะเขากับฉลามตัวนี้ก็ถือว่าเป็น ‘เพื่อนเก่า’ กันแล้ว และตอนนี้มันก็ไม่มีท่าทีคุกคามใดๆ ทั้งสิ้น

เซียวเผิงไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ เขาจึงตัดสินใจลองจับชายที่เพิ่งช่วยขึ้นมาวางบนหลังของมัน: ฉลามพยาบาลตัวนี้ยาวกว่าสามเมตร แม้ลำตัวจะไม่กว้างใหญ่เท่าฉลามขาว แต่การให้คนคนหนึ่งเกาะหลังก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย!

“ไปที่เรือ!” เซียวเผิงชี้ไปที่เรือของมองซิเออร์เดริดา

เจ้าฉลามพยาบาลแบกร่างชายคนนั้นไว้บนหลังแล้วหันหัวว่ายตรงไปยังข้างเรือ ก่อนจะมุดตัวลงใต้น้ำเล็กน้อยเพื่อส่งชายคนนั้นขึ้นไปเกาะกราบเรือได้อย่างง่ายดาย จากนั้นมันก็ว่ายกลับมาหาเซียวเผิงอีกครั้ง

ทุกคนในที่เกิดเหตุต่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ฉลามกลายเป็นสัตว์เชื่องๆ ที่คอยช่วยเหลือมนุษย์ได้?

เซียวเผิงตะโกนบอกทุกคน “ทุกคนใจเย็นๆ นะครับ ถ้าฉลามว่ายเข้าไปหาพวกคุณก็ไม่ต้องกลัว ให้มันพาพวกคุณไปที่เรือทีละคน! คนที่อายุมากและหมดแรงไปก่อน! ตอนนี้ทุกคนเข้ามาใกล้ๆ ผม ผมจะได้ดูแลทุกคนได้ดีขึ้น!”

คนบนเรือลำอื่นๆ เห็นภาพนั้นก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง หนึ่งในนั้นที่กำลังใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายวิดีโออยู่พูดขึ้นว่า “นี่มันปาฏิหาริย์รึเปล่า?”

“ปาฏิหาริย์อะไรกัน! พวกคุณไม่เห็นรึไง? ไอ้หนุ่มเอเชียคนนี้คือคนที่เคยออกทีวีเมื่อไม่นานมานี้ไง! ที่เขาเรียกกันว่าอะไรนะ? ‘ชายผู้เต้นรำกับฉลาม’! นี่แหละคือฉลามพยาบาลตัวเดียวกับที่เต้นรำกับเขาในทีวี!”

“นี่มันมหัศจรรย์เกินไปแล้ว! ว่าแต่นายอัดวิดีโอไว้รึเปล่า?”

“ยังต้องให้บอกอีกเหรอ? ตั้งแต่ไอ้หนุ่มนี่กระโดดลงทะเลไปอย่างไม่กลัวตาย ฉันก็เริ่มอัดแล้ว! ไอ้หนุ่มนี่มันฮีโร่ชัดๆ!”

“นายไม่อายบ้างรึไง? คนอื่นเขาเป็นฮีโร่ แต่นายกลับแอบอยู่ข้างๆ ถ่ายวิดีโอ?”

“มีอะไรน่าอาย? สมัยนี้คนแบบฉันมันมีเยอะแยะไปไม่ใช่เหรอ?”

“เออว่ะ แกพูดถูก! เอาล่ะ แกถ่ายวิดีโอไป ฟอร์ล เราก็อย่าอยู่เฉยๆ ใช้วิทยุสื่อสารแจ้งเรือลำอื่น ให้พวกเขาสลับกันเข้ามาใกล้ๆ เพื่อช่วยคน! อ้อ แล้วก็โทรแจ้งตำรวจด้วย! ให้หน่วยยามฝั่งมา! โทรแจ้งสื่อด้วย! ให้พวกเขามาดูว่าเรือบรรทุกสินค้านี่มันทำเรื่องเลวร้ายอะไรลงไป!”

“ครับ กัปตัน!”

ไม่ว่าจะยังไง การที่เรือลำอื่นๆ ยื่นมือเข้ามาช่วยก็ทำให้การช่วยเหลือรวดเร็วขึ้นมาก แม้ว่าจะมีคนตกน้ำเป็นจำนวนมาก แต่ในที่สุดทุกคนก็ได้รับการช่วยเหลือขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย

เมื่อคนสุดท้ายถูกช่วยขึ้นเรือ เซียวเผิงก็กลับมาที่เรือของตัวเอง ห่มผ้าเช็ดตัวแล้วนั่งพักอย่างหมดแรง

ในฐานะกำลังหลักของภารกิจกู้ภัยครั้งนี้ เซียวเผิงเหนื่อยจนแทบจะขาดใจ!

ประสิทธิภาพของตำรวจฝรั่งเศสก็อย่างที่รู้ๆ กัน ไม่ว่าจะบนบกหรือในทะเล ก็อืดอาดยืดยาดเหมือนกันหมด! เรือของหน่วยยามฝั่งโผล่มาหลังจากเหตุการณ์เรือชนผ่านไปแล้วกว่าหนึ่งชั่วโมง

มาถึงช้ากว่าพวกนักข่าวที่ได้ข่าวแล้วรีบมาเสียอีก!

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ตำรวจฝรั่งเศสโดนด่า ตอนนี้เซียวเผิงเองก็อยากจะด่าให้ลั่นเหมือนกัน

เสียงของมาดามเดริดาดังขึ้นในวิทยุสื่อสาร “เซียว เธอเก่งมากจริงๆ!”

เซียวเผิงหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ “ผมก็แค่ทำในสิ่งที่ทุกคนควรจะทำ...แต่ว่ามาดามยเดริดาครับ วันนี้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? แล้วทำไมพวกคุณถึงมาประท้วงกันอีกแล้ว? ผมล่ะหมดปัญญาจริงๆ พวกคุณหยุดพักกันบ้างไม่ได้เหรอไง?”

มาดามเดริดาได้ยินดังนั้นก็ขึ้นเสียงทันที “เซียว! ถึงเธอจะเป็นเด็กดี แต่เธอก็ไม่ใช่คนฝรั่งเศส! ที่เราทำแบบนี้ก็เพราะความรักที่เรามีต่อประเทศนี้! ถ้าเรารู้ว่าประเทศกำลังมีปัญหาแล้วเราไม่ลุกขึ้นมา ประเทศนี้ก็จะมีแต่ปัญหามากขึ้นเรื่อยๆ นี่คือการแสดงความรับผิดชอบของเรา ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งที่แล้ว ครั้งที่แล้วพวกคนทำงาน ‘บริการทางเพศ’ เขาเดินขบวนเพื่อสิทธิของตัวเอง แต่ครั้งนี้ที่เราประท้วงก็เพื่อประเทศนี้!”

เซียวเผิงได้ฟังแล้วถึงกับอึ้ง นี่มันยกระดับไปถึงขั้นนั้นแล้วเหรอ เขาอยากจะถามจริงๆ ว่าประเทศนี้มันมีปัญหาอะไรกันนักกันหนา? การตัดสินใจของบรรดาผู้นำประเทศที่มีที่ปรึกษาฉลาดๆ มากมายยังสู้พวกคุณตาคุณยายไม่ได้เลยรึไง?

แน่นอนว่าคำพูดนี้เขาพูดออกไปไม่ได้ เพราะยังไงซะนี่ก็เป็นเพื่อนที่ดีของเขา และการเดินขบวนครั้งที่แล้วก็พูดกันตามตรงก็คือเพื่อตัวเขาเอง มันจะทำให้คุณยายไม่พอใจเพราะเรื่องนี้ไม่ได้ เขาจึงพูดว่า “มาดามเดริดาพูดถูกครับ ในฐานะคนนอกที่ไม่รู้เรื่องราว ผมไม่ควรจะพูดอะไรแบบนี้ แล้วคุณพอจะบอกผมได้ไหมครับว่ามันเกิดปัญหาอะไรขึ้นถึงทำให้พวกคุณโกรธกันขนาดนี้?”

คุณนายเดริดาพูดอย่างฉุนเฉียว “ถ้าเป็นเธอ เธอจะโกรธยิ่งกว่าฉันอีก!”