บทที่ 6 เฮนรี่เฒ่าจอมละโมบ

บทที่ 6 เฮนรี่เฒ่าจอมละโมบ

หลังจากกลับมาถึงร้านขายอุปกรณ์ดำน้ำ แดเนียลก็ยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ เขาตบไหล่เซียวเผิงแล้วพูดว่า “พวกคนจีนนี่มีน้ำใจจริงๆ คืนนี้ฉันจะเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่พวกนาย! ร้าน ‘โอลด์ โจเซฟ’ เป็นไง? เราไปดื่มกันสักสองสามแก้ว”

การที่เขาตื่นเต้นขนาดนี้ก็เพราะว่าวันนี้เขารอดพ้นจากหายนะมาได้: ตัวเขาเองทำธุรกิจร้านขายอุปกรณ์ดำน้ำ ถ้าไปมีเรื่องกับกรมการท่องเที่ยวเข้า ก็ไม่แน่ว่าร้านของเขาจะได้เปิดต่อไปอีกหรือเปล่า

ไม่ว่าจะในประเทศไหน ‘ไกด์เถื่อน’ ถูกจับได้ก็ต้องชดใช้ทั้งนั้น!

เซียวเผิงส่ายหน้า “ขอบคุณนะ แต่ฉันไม่ไปดีกว่า! ฉันยังมีเรื่องต้องไปจัดการอีกหน่อย แถมตอนกลางคืนยังต้องทำงานด้วย”

เขากำลังกังวลเรื่องเหรียญทองที่เก็บได้ใต้ทะเล อยากจะไปลองหยั่งเชิงที่ร้านขายของเก่าดู

แต่แดเนียลกลับพูดว่า “พอเลยเซียว นายจะหลอกฉันไปทำไม? งานของนายไม่ใช่ว่าสองวันลงทะเลทีเหรอ? ตอนกลางคืนนายมีงานอะไร? อีกอย่างนะ ฉันชวนสาวสวยสองคนนี้ไปกินข้าว แต่พูดกันคนละภาษามันไม่สะดวกเลย ไม่เอื้อต่อการที่เราจะกระชับความสัมพันธ์ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น!”

เซียวเผิงทำหน้าเซ็ง ที่แท้ชวนไปกินข้าวก็มีจุดประสงค์นี่เอง นี่มันไม่ได้อยากชวนฉันไปดื่ม แต่หมายตาสาวๆ สองคนนั่นต่างหาก!

นายนอนกับหวังส่วงแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ ยังคิดจะเล่นอะไรที่มันตื่นเต้นกว่านี้อีกรึไง?

เรื่องนี้ทำให้เซียวเผิงยิ่งไม่พอใจ เขาจึงส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ ไม่ ไม่ แดเนียล ขอบคุณสำหรับความหวังดีของนาย แต่ฉันมีธุระจริงๆ เสน่ห์ของนายมันแรงขนาดนั้น ขนาดพูดกันคนละภาษายังลากหวังส่วงขึ้นเตียงได้ แล้วยังต้องการล่ามอะไรอีก? ถ้าฉันเป็นนายนะ ฉันคงอยากให้ฉันรีบไปให้พ้นๆ จะได้ไม่มีคู่แข่ง ไม่มีก้างขวางคอ!”

แดเนียลคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อืม นายพูดถูก  โอเค งั้นนายรอแป๊บนึง”

เขาหยิบเงินสองร้อยยูโรออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เซียวเผิง “จริงๆ แล้วคืนนี้ฉันไม่คิดจะให้นายหรอกนะ เพราะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ฉันคงเก็บเงินพวกเธอไม่ได้ แต่เห็นแก่วันนี้นายช่วยฉันให้รอดตัวมาได้อย่างมีน้ำใจ สองร้อยยูโรนี่ฉันก็ยังจะให้นาย”

เซียวเผิงได้ฟังแล้วอยากจะด่าให้ลั่น!

ไอ้บ้านี่ ถ้าแกดูแลซิปกางเกงตัวเองให้ดีไม่ได้ ต่อไปก็ไม่ต้องเก็บเงินใครแล้ว!

แน่นอนว่าคำพูดนี้เขาพูดออกไปไม่ได้ เพราะยังไงซะในอนาคตก็ยังต้องพึ่งพางานพิเศษจากแดเนียลอยู่ดี เขารับเงินมาใส่กระเป๋าแล้วพูดกับแดเนียลว่า “ขอบคุณ งั้นฉันไปก่อนนะ”

เขาพูดจบก็บอกลาผู้หญิงสองคนแล้วเข็นจักรยานเตรียมจะจากไป ดูท่าทางของหวังส่วงแล้วเหมือนอยากให้เขารีบไปให้พ้นๆ เพราะคนเราก็ยังมีความอายอยู่บ้าง เรื่องของเธอกับแดเนียลคงไม่อยากให้คนรู้มากนัก โดยเฉพาะเซียวเผิงที่เป็นคนชาติเดียวกัน แต่เหมียวเพ่ยกลับขอเบอร์โทรศัพท์ของเขาไว้ บอกว่าเดี๋ยวจะเลี้ยงข้าวเพื่อขอบคุณที่พาเธอไปสัมผัสประสบการณ์ดำน้ำที่ยอดเยี่ยม

เซียวเผิงให้เบอร์โทรศัพท์กับเหมียวเพ่ยแล้วก็บอกลาพวกเขา จากนั้นรีบปั่นจักรยานสุดแรงเกิดมายังถนนมาริอุส-โชเฟรต์

นี่คือถนนการค้าสายหนึ่งใกล้กับท่าเรือเก่ามาร์กเซย มีร้านขายของที่ระลึกและร้านขายของเก่ามากมาย เซียวเผิงมาที่นี่ก็เพื่อจะประเมินราคาเหรียญทองที่เขาเก็บมาได้

เขามาถึงร้านขายของเก่าร้านหนึ่งชื่อ ‘ร้านของเก่าเฮนรี่จอมละโมบ’ เจ้าของร้านที่นี่เป็นนักสะสมเหรียญโบราณตัวยง ไม่อย่างนั้นคงไม่ตั้งชื่อร้านแปลกๆ แบบนี้ แม้ว่าที่นี่จะขายของเก่าอย่างอื่นด้วย แต่ก็มีเคาน์เตอร์ยาวทั้งแถบที่ขายแต่เหรียญโบราณหลากหลายชนิด ปกติก็จะมีนักสะสมเหรียญมาแลกเปลี่ยนความรู้กันที่นี่

แต่ยังไม่ทันที่เซียวเผิงจะอ้าปากถาม ใจเขาก็เย็นวาบไปครึ่งหนึ่ง: ในบรรดาเหรียญทองเหรียญเงินโบราณหลากหลายชนิดบนเคาน์เตอร์ เหรียญที่แพงที่สุดก็แค่สองร้อยกว่ายูโรเท่านั้น

เจ้าของร้านเป็นชายชราชาวฝรั่งเศสผมขาว สวมแว่นตากรอบทอง เสื้อแจ็คเก็ตตัวเล็ก และสวมหมวกใบเล็กบนศีรษะ ถ้าคาบไปป์เล็กๆ ไว้ที่ปากอีกหน่อยก็คงเหมือนเชอร์ล็อก โฮล์มส์ไม่มีผิด

ผู้ชายฝรั่งเศสหลายคนชอบสวมหมวก ส่วนใหญ่ก็เพื่อปกปิดศีรษะล้าน ที่นี่มีคนจำนวนมากที่อายุเพิ่งจะสามสิบต้นๆ ก็มีทรงผมแบบ ‘ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน’ มาตรฐานแล้ว

สาเหตุสำคัญที่ทำให้เกิดปัญหานี้คือคุณภาพน้ำ

ตอนที่อยู่ประเทศจีน เซียวเผิงก็รู้ว่าชาวต่างชาติพวกนี้ชอบดื่มน้ำเย็น น้ำประปาสามารถดื่มได้โดยตรง แต่หลังจากที่เซียวเผิงลองดื่มไปครั้งหนึ่ง เขาก็กลับไปดื่มน้ำร้อนอย่างสงบเสงี่ยมตามเดิม: น้ำประปาที่นี่มีกลิ่นคลอรีนแรงมาก ดื่มแล้วรู้สึกคลื่นไส้ คนท้องถิ่นอาจจะชินกับกลิ่นนี้แล้ว แต่หลายคนประสบปัญหาผมร่วงเพราะเหตุนี้

“พ่อหนุ่ม ชอบเหรียญโบราณเหรอ?” เมื่อเห็นเซียวเผิงก้มหน้ามองเหรียญโบราณเหล่านั้น เจ้าของร้านก็ทักทายเขา

เซียวเผิงมองเจ้าของร้านแล้วถามด้วยความสงสัย “สวัสดีครับโอนเนอร์ ผมเห็นว่าเหรียญโบราณที่นี่เป็นเหรียญทองเหรียญเงินโบราณใช่ไหมครับ? แต่ผมเห็นว่าเหรียญที่แพงที่สุดก็แค่สองร้อยกว่ายูโรเอง ทำไมมันถึงถูกขนาดนี้ล่ะครับ?”

เจ้าของร้านมองเซียวเผิงแวบหนึ่ง อาจเป็นเพราะตอนนี้ในร้านไม่มีลูกค้า เขาก็เลยว่างๆ อยู่พอดี จึงตอบว่า “ไม่ต้องเรียกฉันว่าโอนเนอร์หรอก เรียกฉันว่าเฒ่าเฮนรี่ก็ได้ เธอเข้าใจผิดไปอย่างหนึ่งแล้ว คุณค่าของเหรียญโบราณไม่ได้อยู่ที่อายุ แต่อยู่ที่ความหายาก หลักการที่ว่า ‘ของยิ่งหายากยิ่งมีค่า’ ฉันคิดว่าเธอน่าจะเข้าใจนะ”

เซียวเผิงพยักหน้า “หมายความว่า นี่เป็นเหรียญทองเหรียญเงินที่พบได้ทั่วไปใช่ไหมครับ แต่ราคานี้ผมรู้สึกว่าซื้อทองยังไม่พอเลย”

เฒ่าเฮนรี่หัวเราะ “หึๆๆ พ่อหนุ่ม ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยรู้เรื่องประวัติศาสตร์ยุโรปนะ เราไม่พูดถึงที่อื่น เอาแค่ในฝรั่งเศส ในยุคกลาง ทั่วทั้งฝรั่งเศสมีเหรียญทองหมุนเวียนอยู่อย่างน้อยสามร้อยกว่าชนิด! ส่วนเหรียญเงินยิ่งมีจำนวนมากกว่านั้นอีก!”

“เยอะขนาดนั้นเลยเหรอครับ?” เซียวเผิงอุทานออกมา

“นี่ยังเยอะอีกเหรอ?” เฒ่าเฮนรี่ส่ายหน้า “เธอไปดูที่อิตาลีสิ ในยุคกลาง ที่นั่นมีแค่เหรียญทองที่ออกโดยทางการก็มีห้าหกร้อยชนิดแล้ว! เหรียญทองพวกนี้มีสิ่งเจือปนอยู่ด้วย มูลค่าของเงินตราสับสนวุ่นวายมาก ไม่มีความน่าเชื่อถือเลย แถมยังออกมาเยอะแยะอีกด้วย โดยธรรมชาติแล้วมูลค่าก็เลยไม่สูง”

เซียวเผิงได้ฟังแล้วก็มีสีหน้าผิดหวัง นึกว่าจะรวยแล้วซะอีก ผลปรากฏว่าเหรียญทองโบราณกลับไม่มีค่าเลย

เฒ่าเฮนรี่เห็นสีหน้าของเซียวเผิงก็ถามด้วยความสงสัย “เป็นอะไรไป ดูสีหน้าเธอแล้วเหมือนจะผิดหวังมากเหรอ? เธอมีเหรียญทองจะขายเหรอไง?”

เซียวเผิงส่ายหน้า “ไม่ใช่แบบนั้นครับ คือเพื่อนผมส่งรูปมาให้ผมถามราคาเหรียญทองหน่อย”

เขาไม่ใช่คนโง่ จะไปเปิดเผยไพ่ทั้งหมดกับเจ้าของร้านขายของเก่าที่เพิ่งเจอกันได้ยังไง? หลักการเปรียบเทียบราคาสามร้านเขายังเข้าใจดี

เฒ่าเฮนรี่ก็ไม่ได้สงสัยคำพูดของเซียวเผิง “ขอดูรูปได้ไหม?”

เซียวเผิงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดรูปเหรียญทองที่เพิ่งถ่ายไว้ระหว่างทางแล้วยื่นให้เฒ่าเฮนรี่

เฒ่าเฮนรี่รับโทรศัพท์ไปดูแวบหนึ่ง สีหน้าก็เปลี่ยนไป เขหยิบแว่นตาจากในเคาน์เตอร์มาสวมแล้วพิจารณาต่ออีกครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “นี่คือเหรียญ ‘ไบแซนต์’ พูดให้ถูกก็คือเป็น ‘เหรียญทาส’ จากยุคของชะญัร อัดดุร เธอบอกว่าเหรียญทองโบราณไม่มีค่าไม่ใช่เหรอ? เธอกลับไปแสดงความยินดีกับเพื่อนเธอได้เลย นี่เป็นของดีมีค่า แต่จะให้แน่ใจเรื่องมูลค่าก็ต้องดูของจริงถึงจะตัดสินได้”

เซียวเผิงกะพริบตา “คุณเฮนรี่ครับ ทุกคำที่คุณพูดผมเข้าใจหมด แต่พอเอามารวมกันแล้วผมไม่เข้าใจเลยว่ามันหมายความว่าอะไร ไบแซนต์? เหรียญทาส? คุณช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ?”