บทที่ 14 คำทำนายอันอาจหาญบนโต๊ะอาหาร

"พูดง่ายแต่ทำยาก"

แม้จูเจี้ยนเซิงจะไม่เคยทำงานที่โรงงานผลิตรถยนต์แห่งเมืองหลวง แต่เขาก็รู้ดีว่าสำหรับเด็กใหม่อย่างเจียงฮุย การจะผลักดันให้มีการปรับปรุงรถ BJ212 นั้น ยากยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขา

"มันก็ไม่ได้ยากขนาดนั้นหรอกครับ"

"แค่เปลี่ยนเกียร์จาก 3MT เป็น 4MT เปลี่ยนเครื่องยนต์จากคาร์บูเรเตอร์เป็นหัวฉีด เปลี่ยนแหนบเป็นระบบกันสะเทือนอิสระแม็คเฟอร์สัน แล้วก็ปรับปรุงภายในภายนอกให้ดูใหม่ขึ้น แค่นี้ความสบายและการควบคุมรถก็จะดีขึ้นจมเลยครับ"

"แน่นอนว่าถ้าจะเปลี่ยนแบบหน้ามือเป็นหลังมือทีเดียวเลยมันยากแน่"

"อย่างเช่น ถ้าตอนนี้ยังเปลี่ยนเป็นเครื่องยนต์หัวฉีดไม่ได้ เราก็เก็บไว้เปลี่ยนทีหลัง เริ่มจากส่วนอื่นก่อนก็ได้"

จริงๆ แล้วเจียงฮุยมีแผนการอัปเกรดและปรับโฉม BJ212 ไว้อย่างชัดเจนแล้ว

ตั้งแต่ตัดสินใจเข้าทำงานที่โรงงานผลิตรถยนต์แห่งเมืองหลวง เขาได้ใคร่ครวญเรื่องนี้อย่างจริงจัง

ถ้าอยากสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง การเริ่มจากจุดนี้ถือว่าได้ผลเร็วและโดดเด่นมาก

เพราะในยุคนี้ คนที่มีสิทธิ์นั่งรถ BJ212 ส่วนใหญ่เป็นระดับหัวหน้ากองหรือผู้บังคับการกรมขึ้นไป ขอแค่ทำให้ประสบการณ์การนั่งดีขึ้น ผู้ใหญ่หลายคนย่อมต้องสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้แน่นอน

ถึงเวลานั้น ชื่อเสียงของเจียงฮุยในฐานะผู้ออกแบบแผนงานนี้จะต้องพุ่งทะยานในระบบราชการอย่างแน่นอน

"ทิศทางที่คุณพูดมานั้นถูกต้อง แต่การจะทำให้สำเร็จในระยะเวลาอันสั้นยังเป็นเรื่องยาก"

"คุณอาจจะลองเริ่มจากจุดเล็กๆ น้อยๆ ก่อนสิ่งที่โรงงานของคุณหรือซัพพลายเออร์ยอมรับได้ง่ายๆ"

จูเจี้ยนเซิงมีประสบการณ์ชีวิตโชกโชนกว่ามาก และรู้ดีว่าจะทำอย่างไรให้เกิดผลลัพธ์สูงสุด

เรื่องนี้เจียงฮุยเข้าใจได้เป็นอย่างดี

"อุตส่าห์ออกมาทานข้าวด้วยกันทั้งที อย่าคุยเรื่องงานกันเลยค่ะ พรุ่งนี้เราจะไปเที่ยวไหนกันดี?"

เห็นสองหนุ่มคุยกันออกรสขึ้นเรื่อยๆ จูหลินที่นั่งข้างๆ เริ่มรู้สึกไม่พอใจนิดหน่อย

คุยเรื่องงานพอหอมปากหอมคอก็พอแล้ว

ทำไมต้องติดลมกันขนาดนั้นด้วยนะ?

"อาทิตย์หน้าเสี่ยวเจียงต้องไปอบรมที่โรงงานเครื่องยนต์สันดาปภายใน ลองไปร้านหนังสือซินหัวดูไหม เผื่อมีหนังสือเกี่ยวกับการบริหารจัดการโรงงานให้อ่านบ้าง"

ปี 1978 เป็นปีที่มีการปฏิรูปร้านหนังสือซินหัวทั่วประเทศอย่างครอบคลุม และผลลัพธ์ที่ได้ก็น่าประทับใจ

หนังสือที่เมื่อก่อนหาซื้อไม่ได้ในร้านหนังสือ เริ่มทยอยปรากฏสู่สายตาสาธารณชนทีละน้อย

จูเจี้ยนเซิงจึงเสนอแนะเช่นนั้น

"ร้านหนังสือซินหัวเขตเตี้ยนไห่อยู่ตรงถนนเหนือนี่เอง เราไปเดินเล่นตอนเช้า กลับมานอนพักตอนบ่าย กินข้าวเย็นเร็วหน่อย แล้วค่อยกลับหอพักสถานีอนามัย"

จูหลินเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้และจัดการวางแผนสำหรับวันพรุ่งนี้เสร็จสรรพทันที

ในเมื่อเป้าหมายหลักคือการซื้อหนังสือให้เจียงฮุย เธอเลยรู้สึกว่าไม่ต้องถามความสมัครใจของเขาก็ได้

ถ้าเป็นการซื้อของให้ตัวเธอเอง ก็คงเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

"ได้ครับ ไปร้านหนังสือซินหัวก็น่าสนใจดี"

เจียงฮุยไม่คิดว่าจะหาหนังสือเกี่ยวกับการอบรม TQC เจอในร้านหนังสือซินหัวเวลานี้หรอก แต่พ่อตาหวังดี อีกอย่างเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าสมัยนี้มีหนังสืออะไรขายบ้าง

ยุคนี้กิจกรรมบันเทิงมีน้อย การอ่านหนังสือก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลว

แถมเขายังเคยคิดด้วยว่าน่าจะลองเขียนอะไรขายหาเงินดูบ้าง

เขาโตมาโดยแทบไม่ได้อ่าน 'วรรณกรรมบาดแผล' อันโด่งดังในยุค 70-80 เลย ดังนั้นเขาจึงเขียนงานแนวนี้ไม่เป็น

ดังนั้น ต่อให้เรื่อง 'ครูประจำชั้น' จะดังระเบิดระเบ้อเมื่อต้นปี เขาก็ไม่ได้เขียนอะไรตามกระแส

แต่เขาเคยอ่านนิยายขนาดยาวคลาสสิกและบทละครย้อนยุคมาบ้าง

ด้วยความจำที่เป็นเลิศ การจะเอาของพวกนี้มาตีพิมพ์ก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้

จะได้หาเงินค่าขนมเพิ่ม ไม่ต้องแบมือขอเงินเมียใช้ทุกวัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาเป็นคนกินจุ ถ้ามีของอร่อย เขาก็ไม่อยากอดใจ

ตอนที่เพิ่งข้ามเวลามาปี 1976 เขาเคยคิดจะหารายได้พิเศษ

แต่พอไปถามดู ปรากฏว่าการส่งต้นฉบับให้นิตยสาร หนังสือพิมพ์ หรือสำนักพิมพ์ในตอนนั้นไม่มีค่าลิขสิทธิ์ ความคิดที่จะหาเงินพิเศษของเขาเลยมอดลงทันที

จนกระทั่งวันที่ 12 ตุลาคม 1977 มีประกาศ 'มาตรการทดลองใช้เรื่องค่าตอบแทนและเงินอุดหนุนสำหรับงานข่าวและสิ่งพิมพ์' ซึ่งเป็นการนำระบบค่าลิขสิทธิ์กลับมาใช้ใหม่อย่างเป็นทางการหลังจากยกเลิกไปสิบเอ็ดปี

แม้อัตราค่าตอบแทนจะยังต่ำ 2 ถึง 7 หยวนต่อหนึ่งพันคำสำหรับงานต้นฉบับ และ 1 ถึง 5 หยวนต่อหนึ่งพันคำสำหรับงานแปล โดยจ่ายครั้งเดียวตามจำนวนคำ ไม่มีการจ่ายตามยอดพิมพ์

แต่มันก็ทำให้การหารายได้จากงานเขียนเป็นไปได้

อย่างไรก็ตาม บรรยากาศทางการเมืองในตอนนั้นยังไม่ชัดเจนนัก เจียงฮุยไม่อยากหาเหาใส่หัวหรือโดนเล่นงานเพราะงานเขียน

ดังนั้น ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา เขาจึงยังไม่ขยับตัวทำอะไร

ตอนนี้สถานการณ์เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ บางเรื่องก็น่าจะเริ่มลงมือได้แล้ว

เนื่องจากต้องปั่นจักรยานกลับบ้านหลังกินข้าว ทุกคนเลยกินกันค่อนข้างเร็ว

ไม่ถึงสองทุ่ม อาหารและเหล้าก็หมดเกลี้ยง

ต้องยอมรับว่าในยุคนี้ ไม่ว่าใครก็มี 'พลังการต่อสู้' บนโต๊ะอาหารที่น่าทึ่งจริงๆ

"อิ่มจังเลย"

"ถ้าได้กินแบบนี้ทุกอาทิตย์ คงมีความสุขน่าดู"

มองดูจานเปล่าเกลี้ยงเกลาบนโต๊ะ จูหลินลูบท้องแบนราบของเธอแล้วรำพึงด้วยความซาบซึ้ง

"พวกลูกแต่งงานกันแล้วนะ จะใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายไม่ได้"

"นานๆ ทีออกมาฉลองน่ะได้ แต่จะฟุ่มเฟือยไม่ได้เด็ดขาด"

ณ ตอนนี้ ฟางเจินลืมความใจป้ำตอนสั่งอาหารไปจนหมดสิ้น

เธอกลับมาสวมวิญญาณแม่บ้านธรรมดา อบรมสั่งสอนลูกสาวซะงั้น

"มื้อเดียวปาเข้าไปยี่สิบกว่าหยวน ต่อให้หนูอยากฟุ่มเฟือย หนูก็ต้องมีเงินให้ฟุ่มเฟือยก่อนสิคะ!"

จูหลินรู้สึกว่าแม่กำลังใส่ร้ายเธอชัดๆ

เธออยากจะบอกเหลือเกินว่าคนที่ชอบกินข้าวนอกบ้านที่สุดน่ะคือลูกเขยแม่ต่างหาก ไม่ใช่หนู

"ช่วงนี้หลายที่กำลังถกเถียงกันเรื่อง 'การปฏิบัติเป็นเกณฑ์เดียวในการทดสอบความจริง' ผมเชื่อว่าประเทศเรากำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ การปฏิรูปและเปิดประเทศจะเป็นแนวโน้มของการพัฒนาทางประวัติศาสตร์ครับ"

"ถึงตอนนั้น คุณภาพชีวิตจะดีขึ้นเรื่อยๆ ทุกอุตสาหกรรมจะเฟื่องฟู เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้"

"ในอนาคต อย่าว่าแต่กินแบบนี้อาทิตย์ละครั้งเลยครับ กินแบบนี้ทุกวันยังได้เลย"

"ผมกลัวแต่ว่าถึงตอนนั้น ทุกคนจะเบื่อเนื้อจนเห็นแล้วกินไม่ลง แล้วหันไปอยากกินผักกินเต้าหู้แทนซะมากกว่า"

จูหลินเข้าใจผิดคิดว่า 'คำพูดจริงใจ' ของเจียงฮุยเป็นคำพูดเอาใจเธอ

แต่เธอก็ดีใจมากที่สามีเข้าข้างเธอและช่วยแก้ต่างกับแม่ให้แบบเนียนๆ

"จะเป็นไปได้ยังไง? ถ้ามีเนื้อให้กิน ใครจะไปอยากกินผัก?"

ถึงจูหลินจะเป็นผู้หญิง แต่ในยุคนี้ ไม่มีใครไม่ชอบกินเนื้อหรอก

แถมไม่ใช่แค่ชอบเนื้อธรรมดา ต้องเป็นเนื้อติดมันด้วยนะ

ต่างจากคนยุคหลังโดยสิ้นเชิง

ช่วยไม่ได้ อาหารการกินยุคนี้ไขมันน้อยเกินไป

ต่อให้มีเงิน ก็ใช่ว่าจะหาซื้อเนื้อกินได้ตามใจชอบ

"พ่อหนุ่ม เธอบอกว่าการปฏิรูปและเปิดประเทศจะเป็นแนวโน้มของการพัฒนาทางประวัติศาสตร์ เธอเอาอะไรมาตัดสิน?"

ก่อนที่เจียงฮุยจะทันได้แย้งจูหลิน ชายชราสวมชุดจงซานก็โผล่มาจากโต๊ะข้างๆ

สีหน้าของฟางเจินเปลี่ยนไปทันที เธอรีบพูดว่า "เด็กมันก็พูดไปเรื่อยเปื่อย อย่าไปถือสาเลยค่ะ"

แม้จะเป็นเดือนกรกฎาคม ปี 1978 แล้ว แต่คนที่ผ่านช่วงเวลาพิเศษนั้นมาอย่างฟางเจินยังคงระแวดระวังตัวแจ

พูดจบ เธอก็รีบสะกิดจูเจี้ยนเซิง แล้วหันไปบอกจูหลินกับเจียงฮุย "กินเสร็จแล้ว รีบกลับบ้านกันเถอะ"