บทที่ 13 ขยะอุตสาหกรรม?

ในปี 1978 ร้านเฉวียนจวี้เต๋อยังไม่ได้เปลี่ยนชื่อกลับเป็นอย่างเดิม แต่ใช้ชื่อว่า 'ร้านเป็ดปักกิ่งแห่งเมืองหลวง'

ร้านตั้งอยู่ที่ทางเข้าทิศเหนือของโรงน้ำชากวงเหอ ถนนตลาดเนื้อเฉียนเหมิน

ถ้าออกจากหอพักสถานีอนามัยของสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์การแพทย์ ถือว่าใกล้มาก

แต่ขากลับไปสถาบันเทคโนโลยีแห่งเมืองหลวงนี่สิ คงต้องปั่นจักรยานไกลโข

ทั้งสองต่างคนต่างปั่นจักรยานไปถึงเฉียนเหมินในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที

จูหลินคงเคยมาที่นี่แล้ว เธอพาเจียงฮุยไปจอดรถแล้วเดินเข้าร้านเป็ดปักกิ่งแห่งเมืองหลวงอย่างคล่องแคล่ว

พ่อตากับแม่ยายมาถึงก่อนแล้ว ดูเหมือนว่าการแวบออกจากงานก่อนเวลาจะเป็นธรรมเนียมปฏิบัติสินะ

"พ่อครับ แม่ครับ!"

เจียงฮุยทักทายพร้อมกับจูหลิน เขาเลื่อนเก้าอี้ให้จูหลินนั่งก่อน แล้วค่อยนั่งลงตรงข้ามพ่อตา

คู่สามีภรรยาอาวุโสสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นี้ หันมาสบตากันแล้วยิ้มออกมา

"เสี่ยวเจียง เริ่มงานอาทิตย์แรกเป็นยังไงบ้าง ชินหรือยัง?"

ในฐานะอาจารย์และพ่อตา จูเจี้ยนเซิงย่อมคุ้นเคยกับเจียงฮุยเป็นอย่างดี

แม้แต่แม่ยายอย่างฟางเจิน ก็เป็นคนที่เขาเคยเจอหน้าค่าตาบ่อยๆ

เพราะเจียงฮุยมักหาโอกาสไปถามคำถามที่บ้านอาจารย์ และเนียนกินข้าวฟรีอยู่บ่อยครั้ง

"มีพี่เหลียวคอยช่วยดูแล ทุกอย่างราบรื่นมากครับ"

เจียงฮุยเล่าสถานการณ์ในสัปดาห์ที่ผ่านมาสั้นๆ แต่จูหลินรีบเสริมขึ้นมาว่า "เขาช่วยโรงงานแก้ปัญหาใหญ่ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงานเลยนะคะ"

เห็นเจียงฮุยไม่มีทีท่าจะโอ้อวด จูหลินเลยเล่าเรื่องวีรกรรมปั๊มน้ำมันเครื่องอย่างออกรสออกชาติ

แล้วถือโอกาสเล่าเรื่องที่เจียงฮุยจะได้ไปอบรมที่โรงงานเครื่องยนต์สันดาปภายในอาทิตย์หน้าด้วย

"โอกาสนี้อาจเป็นกับดักสำหรับคนอื่น แต่สำหรับนาย มันอาจเป็นโอกาสทองจริงๆ ก็ได้"

"ใช้เวลาช่วงนั้นไปฝึกฝนที่โรงงานลูกข่ายต่างๆ แล้วงัดจุดแข็งเรื่องการออกแบบรถยนต์และชิ้นส่วนของนายออกมาใช้ให้เต็มที่"

ในฐานะอาจารย์ จูเจี้ยนเซิงรู้ซึ้งถึงความสามารถของเจียงฮุยดี

เขาถึงขนาดรู้สึกว่าในบรรดาคนที่เขารู้จัก ไม่มีใครมีความรู้เรื่องการออกแบบรถยนต์กว้างขวางไปกว่าเจียงฮุยอีกแล้ว

ในฐานะอาจารย์ เขาคงได้พลอยรับอานิสงส์ชื่อเสียงไปด้วยไม่ช้าก็เร็ว

"แม่คะ สั่งอาหารหรือยัง?"

เห็นพ่อกับเจียงฮุยคุยกันเพลิน จูหลินเลยเริ่มห่วงเรื่องปากท้องมื้อนี้

"สั่งเป็ดย่างมาตัวนึง กุ้งใหญ่ทอดกรอบหนึ่งที่ ปลิงทะเลตุ๋นหนึ่งที่ แล้วก็เห็ดหอมผัดผักกาดขาว เดี๋ยวให้ร้านเขาเอาโครงเป็ดไปต้มซุปใส่ฟักเขียวเพิ่มอีกอย่าง น่าจะกำลังดี"

"อาหารหลักมีหมั่นโถวสี่เหลียงกับแป้งห่อเป็ดหกเหลียง สำหรับสี่คนน่าจะพอนะ"

ฟางเจินไม่เกรงใจลูกสาวกับลูกเขย เธอสั่งอาหารล่วงหน้าไว้เรียบร้อยแล้ว

ระยะทางจากหอพักสถานีอนามัยมาที่นี่ใกล้มาก เธอเลยกะเวลาได้แม่นยำว่าจูหลินกับเจียงฮุยจะมาถึงเมื่อไหร่

อากาศร้อนขนาดนี้ ต่อให้อาหารมาเสิร์ฟก่อนไม่กี่นาที ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะเย็นชืด

"แม่คะ จัดเต็มขนาดนี้ เงินเดือนหนูครึ่งเดือนหายวับไปกับตาเลยนะเนี่ย!"

จูหลินไม่คิดว่าวันนี้แม่จะสั่งแต่อาหารหรูๆ

เป็ดย่างตัวละ 8 หยวน กุ้งใหญ่ทอดกรอบ 4.80 หยวน ปลิงทะเลตุ๋นยิ่งแพงเข้าไปอีกตั้ง 5.20 หยวน

บวกกับเห็ดหอมผัดผักกาดขาวอีก 1.50 หยวน รวมแล้วก็ปาเข้าไป 19.50 หยวน

กินเป็ดร้านนี้เขาคิดค่าต้นหอมกับน้ำจิ้มเพิ่มอีกชุดละ 20 เฟินด้วย

รวมๆ แล้วเกิน 20 หยวนแน่ๆ

ตอนนี้จูหลินเงินเดือน 46 หยวน ถือว่าไม่น้อยแล้ว

มิน่าเธอถึงรู้สึกว่าวันนี้แม่ใจป้ำเป็นพิเศษ

"พ่อแกพกเหล้ามาด้วยขวดนึง ถ้ารวมราคานั้นด้วย เงินเดือนแกครึ่งเดือนก็ไม่พอหรอก"

ฟางเจินมาจากตระกูลร่ำรวย สมัยสาวๆ ไม่เคยลำบาก

กลับกัน แต่งงานกับจูเจี้ยนเซิงแล้วคุณภาพชีวิตตกลงด้วยซ้ำ

ในเมื่อวันนี้เธอเป็นคนสั่งอาหาร จะให้มานั่งขี้เหนียวเหมือนแม่บ้านทั่วไปได้ยังไง

"พ่อก็แค่อยากดื่มเองไม่ใช่เหรอคะ?"

จูหลินมองพ่อเปิดขวดเหล้าแล้วพูดไม่ออก

เธอก็ดื่มเป็นคอแข็งกว่าเจียงฮุยซะด้วยซ้ำแต่เธอไม่ดื่มในที่สาธารณะ

ส่วนแม่ที่เป็นหมอ ไม่แตะแอลกอฮอล์เลยสักหยด

แต่สำหรับสามคนแบ่งกันดื่มเหล้าขวดเดียว ไม่ต้องกลัวว่าจะเมามายอะไร

"พรุ่งนี้พ่อหยุด ดื่มนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก"

เหล้าขวดละแปดหยวน เจียงฮุยอยากจะซื้อตุนไว้บ้าง แต่น่าเสียดายที่กระเป๋าเขาสะอาดกว่าหน้าซะอีก

"เดี๋ยวขากลับต้องปั่นจักรยานกันเป็นชั่วโมง เพลาๆ กันหน่อยนะ"

ถ้าจูเจี้ยนเซิงดื่มคนเดียว ฟางเจินคงยึดเหล้าไปแล้ว

แต่ในเมื่อลูกเขยกับลูกสาวร่วมวงด้วย เธอก็ยอมปล่อยเลยตามเลย

ระหว่างคุยกัน พนักงานก็เข็นรถเข็นเป็ดย่างมาเสิร์ฟ

เป็ดย่างที่ร้านเป็ดปักกิ่งแห่งเมืองหลวงต่างจากร้านทั่วไปตรงที่จะแล่หนังเป็ดให้ดูสดๆ ต่อหน้า

เป็ดย่างหนึ่งตัวแล่ได้ประมาณ 108 ชิ้น เริ่มจากหนังส่วนอกประมาณ 20% เอาไว้จิ้มกินกับน้ำตาลทรายขาว

เนื้อเป็ดที่เหลืออีก 80% จะแล่เป็นชิ้นๆ เอาไว้ห่อกินกับแผ่นแป้ง ต้นหอม และซอสหวาน

หรือจะห่อรวมกันทั้งหนัง เนื้อ ต้นหอม และซอสก็ได้

ไม่ว่าจะกินแบบไหน รสชาติก็ยอดเยี่ยมจริงๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่จูหลินมากินที่นี่กับเจียงฮุย กลัวเขาจะกินไม่เป็น เธอเลยบรรจงห่อให้เจียงฮุยคำหนึ่ง ทำเอาจูเจี้ยนเซิงอิจฉาตาร้อน

เขาไม่เคยได้รับการปรนนิบัติแบบนี้มาก่อนเลย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะยุคนี้ขาดแคลนอาหารดีๆ หรือเพราะเชฟที่ร้านนี้ฝีมือเทพจริงๆ เจียงฮุยกินอย่างเอร็ดอร่อย

"พ่อครับ ผมขอดื่มคารวะพ่อสักแก้ว!"

พอมีอาหารตกถึงท้อง ก็ได้เวลาดื่ม

จากอาจารย์กลายเป็นพ่อตา เหมือนยิ่งผูกพันแน่นแฟ้นขึ้นไปอีกชั้น

"หนูด้วย~"

จูหลินยกแก้วขึ้นชนกับชายสองคนที่รักเธอที่สุด

พอเหล้าเข้าปาก จูเจี้ยนเซิงก็เริ่มพูดเก่งขึ้น

อาหารจานอื่นๆ ทยอยมาเสิร์ฟ

กินไปดื่มไปคุยไป บรรยากาศรื่นรมย์

"โรงงานผลิตรถยนต์แห่งเมืองหลวงผลิตแต่ BJ212 มาตลอดหลายปีนี้ ช่วงแรกๆ รถรุ่นนี้ก็ถือว่าดีใช้ได้ แต่ผ่านไปเป็นสิบปีไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เริ่มจะไม่ตอบโจทย์หน่วยงานที่เกี่ยวข้องแล้วสิ"

แม้จูเจี้ยนเซิงจะเป็นอาจารย์ในสถาบัน แต่เขาก็ไม่ได้ตกข่าว

เขาอุตส่าห์ไปสืบสถานการณ์โรงงานของลูกเขยมาเป็นพิเศษ

ในฐานะศาสตราจารย์สถาบันเทคโนโลยีแห่งเมืองหลวง ข้อมูลข่าวสารเขาแน่นปึ้ก

"จริงครับ BJ212 มีจุดบอดร้ายแรงหลายอย่าง"

"ไม่นับเรื่องเสียบ่อย หลังคารั่วฝนสาดเป็นเรื่องปกติ เสียงดังน่ารำคาญนี่ยิ่งทนไม่ได้"

"ถ้าไม่ปรับปรุงครั้งใหญ่ อนาคตอาจจะโดนโละทิ้งได้"

เจียงฮุยรู้ดีว่าจุดอ่อนของ BJ212 อยู่ตรงไหน

ถ้าเอามาตรฐานรถยนต์นั่งส่วนบุคคลในยุคหลังมาวัด BJ212 รุ่นปัจจุบันก็คือ 'ขยะอุตสาหกรรม' ดีๆ นี่เอง

เขาต้องรีบหาวิธีทำให้มันสวยขึ้น นั่งสบายขึ้น และขับดีขึ้น

ไม่อย่างนั้น อีกไม่กี่ปีพอรถร่วมทุนเริ่มเข้ามาตีตลาด BJ212 คงเสียส่วนแบ่งการตลาดไปมหาศาลแน่