บทที่ 10 ร็อคถล่มทำลายเอ็ดเวิร์ดนิวเกรตในทันที
บทที่ 10 ร็อคถล่มทำลายเอ็ดเวิร์ดนิวเกรตในทันที
บทที่ 10 ร็อคถล่มทำลายเอ็ดเวิร์ดนิวเกรตในทันที
เมื่อร็อคส์ประกาศอย่างเด็ดขาดแบบนั้น นิวเกรตถึงจะรู้อยู่แล้ว แต่ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจเอามาก ๆ
อูฮาร์ลที่ร่างกายบอบช้ำ บวมเป่ง ซุกหน้าลงกับพื้นดินเหมือนเจ้าของบ้านที่โดนแก๊งขวานบุก แกล้งทำเป็นตายอย่างแนบเนียน
เขายังตักดินมากลบแก้มตัวเองเพิ่มอีกชั้น เพื่อให้ดูแนบเนียนยิ่งขึ้น
เขาไม่อาจทนสบสายตาของนิวเกรตได้อีกแล้ว
“ถึงกัปตันอูฮาร์ลจะเอาตัวฉันไปพนันแล้วก็เถอะ แต่ฉันก็ยังอยากสู้กับนาย ในฐานะนักรบของโจรสลัดวาฬ!”
“ถ้าฉันชนะ ฉันจะได้ตัวเองกลับคืนมา แต่ถ้าแพ้ ฉันยอมเป็นลูกเรือนาย!”
“นายรับเกมนี้รึเปล่า?!”
นิวเกรตไม่ยอมให้ใครมาชี้นำอนาคตของตัวเอง เขาจ้องร็อคส์ด้วยสายตาเย็นชา
เขาจะต่อสู้กับโชคชะตาด้วยกำปั้นของตัวเอง
“โวะฮ่าฮาฮา… กล้าดีนี่ สมกับเป็นนักรบชั้นยอดที่กลุ่มโจรสลัดร็อคส์ควรมี!”
“ฉันตกลง!”
“เลือกเกม เลือกกติกาเองเลย ฉันจะอัดนายให้ยอมแพ้แบบไม่มีข้อแก้ตัว!”
ร็อคส์ยิ้มกว้าง เขารับรู้ได้ถึงแรงกดดันอันน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากเอ็ดเวิร์ดนิวเกรต
เด็กคนนี้… มีคุณสมบัติของราชา
บางทีเอ็ดเวิร์ด นิวเกรต วัยสิบแปดปีร่างยักษ์คนนี้ อาจปลุกฮาคิราชันย์ได้เร็วกว่าลูนาร์ซะอีก
จิตใจของลูนาร์ยังวุ่นวายเกินไป
เขายังหมกมุ่นกับผลปีศาจ
นั่นอาจขัดขวางการพัฒนาฮาคิทั้งสามประเภท
ดูเหมือนฉันจะต้องเคี่ยวลูนาร์ให้หนักขึ้นอีกหน่อย
ฝึกทุกวัน รีดศักยภาพออกมาให้หมด
ร็อคส์แทบจินตนาการไม่ออกเลยว่า ลูนาร์จะน่ากลัวขนาดไหน หากรวมพลังผลปีศาจทั้งเก้าเข้ากับฮาคิทั้งสามสี
แต่การฝึกทุกอย่างพร้อมกัน มันจะเป็นไปได้จริงรึเปล่า?
พลังของมนุษย์มีขีดจำกัด
ถ้าเก่งทุกอย่าง ก็อาจไม่เก่งสักอย่างเดียว
“งั้นก็มาสู้กัน!”
“แสดงให้ฉันเห็นหน่อยสิ ว่าโจรสลัดที่เลวที่สุดในโลก แข็งแกร่งแค่ไหน!”
เอ็ดเวิร์ด นิวเกรต เปิดใช้ผลกุระ-กุระ
แรงสั่นสะเทือนระยิบระยับรวมตัวกันรอบกำปั้น
ตอนนี้เขายังไม่ได้ครอบครองมุราคุโมะคิริ
หมัดและแรงสั่นสะเทือนคืออาวุธที่ดีที่สุดของเขา
“โวะฮ่าฮ่า… ผลกุระ-กุระ ว่ากันว่าเป็นพลังทำลายล้างสูงสุดของพาราเมเซีย!”
“มาดูกันหน่อย ว่านายดึงพลังมันออกมาได้แค่ไหน!”
ร็อคส์หัวเราะอย่างอารมณ์ดี
เขารู้จักคุณสมบัติของผลปีศาจส่วนใหญ่อยู่แล้ว
พลังสั่นสะเทือนของนิวเกรต น่ากลัวจริงอย่างที่ลูนาร์เคยพูดไว้
สิ่งที่ทำให้ร็อคส์สงสัยคือ ทำไมลูนาร์ถึงไม่ต้องการผลกุระ-กุระ แต่กลับเลือกผลแม่เหล็กแทน
หรือว่า… เขาคิดถึงการทรยศของใครบางคนในอนาคต?
อย่างน้อย เด็กคนนั้นก็ไม่ได้มองร็อคส์เป็นแค่กำลังรบธรรมดา
“ท้องฟ้าสั่นสะเทือน!”
“นรก เสียงคำรามของปืนใหญ่!”
นิวเกรตโจมตีก่อน
หมัดสั่นสะเทือนปะทะกับการฟาดดาบของร็อคส์
บูม!!!
แรงสั่นสะเทือนกับคลื่นฟันปะทะกันเต็มแรง
แผ่นดินแยก ทะเลปั่นป่วน วงพลังระเบิดกระจายออกไป
บาเบลกับซานเบลยืนตะลึง
การทำลายล้างแบบนี้… บ้าเอ้ย!
อูฮาร์ลรู้ว่านิวเกรตแข็งแกร่งกว่าเขา
แต่ไม่คิดว่าจะห่างกันขนาดนี้
นิวเกรตซ่อนพลังไว้เยอะมาก
ฮึ—
ถึงอย่างงั้น เอ็ดเวิร์ด นิวเกรตก็ยังสู้ร็อคส์ไม่ได้
หลังปะทะกันเพียงเสี้ยววินาที
ร่างยักษ์ของนิวเกรถูกอัดกระเด็น เลือดกระเซ็น
เขาไถลไปไกลหลายร้อยเมตร ทิ้งร่องลึกบนพื้นดิน
น่าตื่นตากว่าฉากคามุซาริที่จัดการโอโคซึกิ โอเด้งในครั้งเดียวซะอีก
“โอ๊ย… หมัดของร็อคส์นี่มันหนักจริง ๆ…”
ลูนาร์บ่นพึมพำ
เขาโดนอัดมาเยอะช่วงนี้
ดวงตาของนิวเกรตเบิกกว้าง
ร็อคส์แข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาคิดไว้มาก
“ฮ่าๆ! เยี่ยมเลย!”
“โดนอัดไปแล้วนะ แบบนี้ดีกว่าลูนาร์ตอนเด็ก ๆ ซะอีก!”
ร็อคส์หัวเราะอย่างพอใจ และยอมรับนิวเกรตในฐานะกำลังหลักทันที
“เฮอะ จะลากฉันมาเกี่ยวด้วยทำไม?”
“ไม่ใช่นายรึไง ที่หนีหลังจากไปหาเรื่องกับอิม?”
ลูนาร์สวนกลับอย่างไม่พอใจ
“ไอ้เด็กบ้า อยากโดนศอกฉันอีกรอบไหม?!”
ร็อคส์จ้องเขม็ง
ขอให้เกรงใจกันบ้าง
ลูนาร์รีบเงียบทันที
ศอกนั่นมันเจ็บจริง
เขาบินไปหานิวเกรต ใช้พลังควบคุมแรงโน้มถ่วงยกร่างยักษ์ขึ้น
“เฮ้ นายโอเคไหม?”
“กัปตันลงมือแรงเป็นปกติ เขาเคยฆ่าพลเรือเอกมาแล้ว”
“ตั้งแต่วันนี้ เราเป็นลูกเรือด้วยกันแล้ว!”
“เรียกฉันว่าพี่ฮั่วก็ได้ ครอบครัวเดียวกันแล้วนะ!”
นิวเกรตไอเป็นเลือด ทั้งหงุดหงิดทั้งขำ
“ไอ้ตัวเล็ก… อยากเป็นพี่ฉันงั้นเหรอ ไม่มีทางหรอก”
ถึงอย่างงั้น น้ำเสียงของเขาก็อ่อนลง
ครอบครัว… สิ่งที่เขาใฝ่หามาตลอด
“นี่ ยาเพิ่มพลังชีวิตจากเกาะมนุษย์เงือก”
ลูนาร์ยื่นขวดให้
“ขอบใจ”
นิวเกรตรับไว้
พลังควบคุมแรงโน้มถ่วงนี่ น่าสนใจจริง
“นี่คือพลังของนายงั้นเหรอ?”
“พาราเมเซีย ความสามารถควบคุมแรงโน้มถ่วง… ใช้ได้ดีทีเดียว”
ลูนาร์ยิ้มบาง ๆ
การควบคุมของเขาละเอียดกว่าอาโอคิยิ เหมาะกับการใช้งานจริงมากกว่า