ตอนที่26 การโต้กลับ

ในเสี้ยววินาทีที่กระสุนพุ่งออกจากลำกล้อง พร้อมเสียงดังสนั่น

ฟึ่บ!

พลังสังเกตการณ์ของเจียงเฉินแผ่ขยายออกฉับพลัน

เขารับรู้ตำแหน่งของกระสุนได้ในทันที ร่างกายวาบหายไป ก่อนจะปรากฏขึ้นตรงหน้าเกวนราวสายฟ้าแลบ

เคร้ง!!

กระสุนปะทะร่างของเจียงเฉินแล้วกระเด็นออก พร้อมสะเก็ดไฟเล็ก ๆ

“อะไรกันเนี่ย?!” ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์เบิกตากว้าง ตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตา

เจียงเฉิน… ไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย!

เกวนจ้องมองเขานิ่งงันหัวใจเต้นแรง ความรู้สึกในใจพลุ่งพล่านเกินบรรยาย

เหลือเชื่อผู้ชายในฝันของเธอ ยอมเอาตัวเองมาบังกระสุนให้เธอ!

ทว่าเกวนไม่อาจล่วงรู้เลยว่าแท้จริงแล้ว เธอเพียงยืนอยู่ในแนวที่เจียงเฉินกำลังจะพุ่งเข้าโจมตีเท่านั้น

“รับไปซะ!” เจียงเฉินทะยานขึ้นจากพื้น

ขาวัชระคงกระพันกวาดผ่านอากาศด้วยแรงมหาศาล พุ่งใส่ใบหน้าของบัคกี้อย่างจัง

เร็วเกินไป!

ความเร็วระดับเคลื่อนย้ายฉับพลัน ทำให้บัคกี้ไม่มีโอกาสแม้แต่จะตั้งรับ

วินาทีถัดมา

เขารับรู้ได้เพียงความเจ็บปวดรุนแรง ราวกับถูกวัตถุน้ำหนักสิบตันกระแทกเข้าเต็มหน้า!

ตูมมม!!

ร่างของบัคกี้ปลิวกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตรทะลุกำแพงออกไปด้วยแรงมหาศาล ก่อนจะกระเด็นออกนอกประตูงานเต้นรำ

“แค่กๆ...”

บัคกี้ไอเบา ๆ สองครั้ง ก่อนจะฝืนลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

“ฆ่า!”

ทันใดนั้นเองเขาเหยียบผนังอย่างแรง ร่างพุ่งทะยานกลับเข้ามา

แขนกลกำหมัดแน่น เหวี่ยงหมัดเหล็กเข้าใส่ใบหน้าของเจียงเฉิน

“แค่นี้เองเหรอ!” เจียงเฉินเบี่ยงตัวหลบอย่างง่ายดายมือทั้งสองขยับเข้าจับจังหวะเดียว

แกร๊ก!

เขาล็อกแขนซ้ายของบัคกี้ไว้แน่น ก่อนจะสะบัดกลับด้วยแรงมหาศาลราวกับกำลังเหวี่ยงเส้นบะหมี่กลางอากาศ

เจียงเฉินจับร่างของบัคกี้ เหวี่ยงฟาดลงสู่พื้นอย่างรุนแรง

ตูม!!!

ร่างของบัคกี้กระแทกพื้นเต็มแรงแรงปะทะมหาศาลถึงกับทำให้พื้นคอนกรีตแข็งแกร่งยุบตัว กลายเป็นหลุมขนาดเท่าร่างมนุษย์ในพริบตา

ถัดจากนั้นเจียงเฉินกางฝ่ามือออกใยแมงมุม(จริงๆคือด้าย)จำนวนมากโปรยลงมาจากด้านบน พันธนาการบัคกี้ไว้แน่นหนาในทันที

“นี่มัน… เขา… ทำไมถึงใช้ความสามารถแบบเดียวกับฉันได้?”

ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์มองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงบัคกี้ถูกห่อหุ้มแน่นราวกับดักแด้

ในหัวของเขาพลันย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่ห้องทดลองวันนั้น

“หรือว่าเขาจะเป็น...”

“คุณเจียงเฉิน ฉันขอให้คุณส่งตัววินเทอร์โซลเยอร์ให้ชิลด์จัดการ”

นาตาชาเอ่ยแทรกขึ้น ก่อนที่ปีเตอร์จะพูดจบ

“เขาคือนักฆ่าอันดับหนึ่งของไฮดราพวกเราสามารถดึงข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับองค์กรนั้นจากตัวเขาได้”

“เพื่อความปลอดภัยของโลก ฉันหวังว่านายจะเชื่อใจฉัน” นาตาชาอธิบายเหตุผลรวดเดียวจบ

“คนที่ฉันจับได้ ทำไมต้องให้พวกชีลด์จัดการด้วย?” เจียงเฉินตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์

“ถ้าพวกชิลด์เก่งจริง ก็ไปจับกันเองสิ”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดไฮดราส่งมือสังหารมาโดยไม่ให้สัญญาณเตือนแม้แต่น้อย

ครั้งนี้ เขาไม่มีทางปล่อยผ่านง่ายๆ แน่นอนต้องทำให้พวกนั้นรู้จักคำว่า‘เอาคืน’ให้สาสม

“เอ่อ...พวกเรา...” นาตาชาทำท่าจะพูด

เจียงเฉินกลับหรี่ตามอง ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม “หรือจะให้ฉันปล่อยเขา แล้วเธอไปจับเองดีล่ะ?”

“นี่…” นาตาชาถึงกับพูดไม่ออก

ล้อกันเล่นหรือไง?!

ให้เธอไปจับเองเนี่ยนะ?!

วินเทอร์โซลเยอร์ผ่านการดัดแปลงจากไฮดราฝีมือระดับเดียวกับสตีฟเลยทีเดียว

“แล้วนายคิดจะจัดการเขายังไง?” นาตาชาถามด้วยความสับสน

“พรุ่งนี้คอยดูข่าวของไฮดราก็แล้วกัน” เจียงเฉินยิ้มบาง ๆ ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์

ใช่แล้วเขาตัดสินใจแล้วว่าจะเล่นเกมใหญ่สักครั้ง

หลังจากเจียงเฉินพาบัคกี้จากไป

เกวนยังคงยืนอยู่ที่เดิมอย่างอาลัยอาวรณ์

ส่วนปีเตอร์ ปาร์คเกอร์กลับรู้สึกขมขื่นในใจอย่างบอกไม่ถูก

ความภาคภูมิใจในพลังพิเศษของตน พลันแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกด้อยค่า

ในสายตาของเขา

เมื่อเทียบกับเจียงเฉินแล้ว ความสามารถใยแมงมุมที่เขาครอบครองดูเลือนลางไปทันที

“ไม่ได้การแล้ว....ฉันต้องหาโอกาสไปเรียนรู้จากเจียงเฉินให้ได้” ดวงตาของปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ทอประกายความมุ่งมั่นและความหวัง

ขณะเดียวกันนาตาชารีบเดินทางกลับสู่สำนักงานใหญ่ชิลด์ทันที

เพื่อรายงานเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟิวรี่รับทราบเพื่อป้องกันไม่ให้ข่าวการถูกพาตัวไปของบัคกี้รั่วไหล

ทั้งสองจึงเลือกพูดคุยกันภายในห้องลับที่มืดสลัว

บรรยากาศภายในเงียบงันและตึงเครียดจนแทบทำให้ผู้คนไม่กล้าสูดหายใจแรง

หลังฟังรายงานของนาตาชาจบฟิวรี่ก็ขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งเครียด

“เด็กนั่นคิดจะทำอะไรกันแน่… หรือเขาตั้งใจจะจัดการไฮดราด้วยตัวคนเดียว?”

“ฉันคิดว่าไม่น่าใช่” นาตาชาตอบพลางครุ่นคิด

“รอยยิ้มสุดท้ายของเขา… ดูเหมือนคนที่วางแผนอะไรไว้แล้วมากกว่า”

ฟิวรี่เงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

“ช่างเถอะ… งั้นก็ปล่อยให้เป็นไปตามที่เขาพูดฉันเองก็อยากเห็นเหมือนกันว่า เขาจะทำให้ไฮดราเจอกับ ‘อุบัติเหตุ’ แบบไหน”