ตอนที่27 นี่คืออุบัติเหตุที่นายพูดงั้นหรอ?
ตอนที่27 นี่คืออุบัติเหตุที่นายพูดงั้นหรอ?
กลางคืน
สายลมยามค่ำพัดแผ่วเบา บรรยากาศเงียบเหงาไร้ผู้คน
แสงจันทร์อันกระจ่างใสสาดลงมา ราวกับผืนดินถูกคลุมด้วยอาภรณ์สีเงิน
หลังจากเจียงเฉินพาบัคกี้กลับไปยังที่พัก เขาก็เก็บใยแมงมุมกลับคืน
ด้วยความสามารถควบคุมจากระยะไกลของผลอิโตะ อิโตะ ทำให้บัคกี้เดินทางกลับไปยังฐานของไฮดร้าอย่างงุนงง โดยไม่ทันรู้ตัวเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
.........
อีกด้านหนึ่ง
ฐานทัพอันห่างไกลแห่งหนึ่งตั้งอยู่ลึกเข้าไปในเทือกเขาทางตะวันตกของนิวยอร์ก
ที่นี่คือค่ายทหารที่หลงเหลือมาจากกองกำลังในศตวรรษก่อน
บรรยากาศรอบด้านรกร้างน่าหวาดหวั่น ลมหนาวพัดพาไอเย็นปนความอึมครึม ได้ยินเพียงเสียงแมลงมีพิษร้องระงมในพงไพร และเสียงงูพิษแผ่ลิ้น
ภายในค่าย
มีเพียงแสงไฟริบหรี่ ราวกับจะดับลงได้ทุกเมื่อ
ชายคนหนึ่งนั่งตัวตรงอยู่ในโรงเรือนทหาร
เขาไว้ผมเสยหลัง สวมเครื่องแบบทหารนาซียุคสงครามโลกครั้งที่สอง และสวมถุงมือสีดำ
ใบหน้าแผ่ไอเย็นชา โหดเหี้ยม แววตาหม่นลึกชวนสะพรึง
เขาคือหนึ่งในแกนนำหลักขององค์กรไฮดร้ายุคปัจจุบัน โค้ดเนม เรดสกัลล์ (ผู้แต่งน่าจะเขียนไม่ผิดแล้วหล่ะ55เอาเป็นว่าในไทม์ไลน์นี้เรดสกัลล์ยังไม่ถูกวาร์ปไปเฝ้ามณีวิญญาณ)
องค์กรไฮดร้าเป็นองค์กรชั่วร้ายที่มีประวัติยาวนาน ใช้คำขวัญว่า “ตัดหัวหนึ่งออกไป อีกสองหัวจะงอกขึ้นมาแทน” และหมายมั่นจะครอบงำมวลมนุษยชาติ
ขณะนั้น
เรดสกัลล์ได้รับรายงานแล้วว่า ภารกิจของวินเทอร์โซลเยอร์ล้มเหลว และกำลังภาวนาไม่ให้วินเทอร์โซลเยอร์ตกไปอยู่ในมือของชิลด์
มิฉะนั้น ความลับและความมั่นคงของไฮดร้าจะถูกสั่นคลอน
“รายงาน! วินเทอร์โซลเยอร์กลับมาแล้ว!”
ทันใดนั้น ลูกน้องคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามารายงานต่อหน้าเรดสกัลล์
“กลับมาก็ดี ปล่อยให้เขาไปพักผ่อน” เรดสกัลล์ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ไม่นานหลังจากนั้น
ด้วยความสามารถการรับรู้ทุกสรรพสิ่งที่มีอยู่แล้ว เจียงเฉินจึงแทรกเข้าสู่จิตสำนึกของบัคกี้โดยตรง และมองเห็นทุกอย่างผ่านสายตาของอีกฝ่าย
เมื่อสายตาปะทะเข้ากับเรดสกัลล์
นิ้วของเจียงเฉินขยับเพียงเล็กน้อย
ควบคุมให้บัคกี้ก้าวเดินไปหยุดตรงหน้าเรดสกัลล์
“นายมีอะไร?”
สิ้นเสียงของเรดสกัลล์
“มี”
บัคกี้ตอบกลับอย่างเรียบเฉย
“ฉันไม่อยากเสียเวลาพูดกับคนล้มเหลวมากนัก” เรดสกัลล์กล่าวด้วยความผิดหวังในตัวบัคกี้อย่างชัดเจน
โดยเฉพาะหลังจากเรดสกัลล์ได้ยินข่าวว่าภารกิจของบัคกี้ล้มเหลว
อารมณ์ของเขายิ่งขุ่นมัวขึ้นทันที
ในจังหวะที่เรดสกัลล์กำลังจะหันหลังเดินออกไป
ฟิ้ว!
ทันใดนั้น
บัคกี้ล้วงมีดปลายปืนออกมาจากอกเสื้อ พุ่งแทงเข้าที่ท้องของเรดสกัลล์โดยไม่ลังเล
“บ้าชิบ! แกเสียสติไปแล้วหรือไง?!”
เรดสกัลล์ผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณหลายก้าว
เจียงเฉินควบคุมบัคกี้ราวกับกำลังเล่นเกมสังหาร ทำให้บัคกี้กระโจนใส่อีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่งราวหมาบ้า
“ใครก็ได้! วินเทอร์โซลเยอร์คลั่งแล้ว!”
“เร็วเข้า! หยุดมันไว้!”
เรดสกัลล์ตะโกนลั่นด้วยความตระหนก
วินาทีต่อมา
บัคกี้พุ่งเข้าประชิดตัวเรดสกัลล์ ยกมือขึ้นตบเต็มแรง
เพียะ!!
พลังมหาศาลจากแขนกลกระแทกเข้าเต็มใบหน้าเรดสกัลล์อย่างจัง จนเขารู้สึกราวกับถูกแผ่นเหล็กพุ่งชน ร่างปลิวกระเด็นไปหลายเมตร
ถัดจากนั้น
เรดสกัลล์เบิกตากว้าง มองเห็นบัคกี้แทงมีดเข้ามาอีกครั้ง
ฉัวะ!!
เขาเบี่ยงตัวหลบจุดสำคัญได้อย่างฉิวเฉียด แต่ใบหน้ากลับถูกคมมีดเฉือนเป็นแผลยาว
เหล่าทหารที่กรูกันเข้ามา เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ต่างรีบเข้าปะทะเพื่อเปิดทางคุ้มกันเรดสกัลล์ออกจากห้อง
“เร็ว! ใช้ยาสลบ!”
“ไอ้เครื่องมือนี้! มันจะฆ่าพวกเรา!”
“ถอยก่อน! วินเทอร์โซลเยอร์ทรยศแล้ว!”
“อ๊าก……!!”
เวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งนาที
ทั้งค่ายตกอยู่ในความโกลาหล
สมาชิกไฮดร้าพยายามต้านทานสุดกำลัง แต่ก็แทบหยุดเครื่องจักรสังหารนี้ไม่ได้
บัคกี้ในเวลานี้
ไม่ต่างจากปีศาจกระหายเลือด กวาดผ่านที่ใด เลือดสาดกระเซ็น!
เมื่อเห็นสำนักงานใหญ่ไฮดร้าปั่นป่วนถึงขีดสุด
ภายในวิลล่า เจียงเฉินเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ด้วยความพึงพอใจ
หลังจากเวลาผ่านไป
ในค่ำคืนแห่งการนองเลือด องค์กรไฮดร้าต้องแลกด้วยชีวิตคนไปกว่าสิบชีวิต จึงสามารถควบคุมบัคกี้ได้ด้วยวิธีการทางเทคโนโลยี
เมื่อเห็นว่าวินเทอร์โซลเยอร์ถูกผนึกเก็บอีกครั้ง เรดสกัลล์ก็สูดลมหายใจลึกอย่างโล่งอก
ไอ้เด็กเจียงเฉินนั่นมันป้อนยาอะไรให้วินเทอร์โซลเยอร์กันแน่?!
ถึงกับทำให้วินเทอร์โซลเยอร์เสียสติได้?!
ไม่ได้การแล้ว!
ตราบใดที่ยังไม่รู้ภูมิหลังที่แท้จริงของเจียงเฉิน ห้ามส่งคนไปอีกเด็ดขาด!
“ถ่ายทอดคำสั่งของฉัน! ระงับปฏิบัติการล่าเจียงเฉินชั่วคราว!”
วันถัดมา
ข่าวที่บัคกี้สังหารสมาชิกไฮดร้าถูกสายลับของชิลด์ส่งกลับไปยังสำนักงานใหญ่อย่างรวดเร็ว
นาตาชาและนิค ฟิวรี่ต่างชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินรายงาน
“พระเจ้า… เขาทำได้จริง ๆ นี่คือ ‘อุบัติเหตุ’ ที่เขาพูดถึงงั้นหรือ?”
“ไม่ใช่… เขาเป็นคนทำมันต่างหาก เขาใช้เวทมนตร์ได้หรือไง?” นิค ฟิวรี่กล่าวด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
“น่ากลัวเกินไปแล้ว”
“ถ้าวันไหนพวกเราทำให้เขาไม่พอใจ แล้วเขาทำให้ชิลด์เกิด ‘อุบัติเหตุ’ แบบนั้นบ้าง…”
“เฮือก!!!”
นิค ฟิวรี่ไม่กล้าคิดต่อ
สำหรับเขา คนอย่างเจียงเฉินมีแต่ต้องดึงมาเป็นพวก ห้ามยั่วยุเด็ดขาด