ตอนที่21 คำเชิญจากศาสตราจารย์เอ็กซ์
ตอนที่21 คำเชิญจากศาสตราจารย์เอ็กซ์
ชายชราหัวล้านในชุดสูทคนหนึ่งนั่งอยู่บนรถเข็น ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน
ผู้ที่เข็นรถเข็นคือผู้หญิงคนหนึ่ง
เธอสวมเสื้อหนังกับกางเกงหนัง ผมยาวถึงเอว ผิวขาวอมเหลือง ดวงตาคู่หนึ่งแผ่ประกายสีแดงคล้ำอย่างเลือนราง
จีน เกรย์ ฉายา “ฟีนิกซ์”
เมื่อทั้งสองปรากฏตัวขึ้น เปลือกตาของฟิวรีและโทนี่ต่างก็กระตุกขึ้นพร้อมกันโดยไม่รู้ตัว
“ชาร์ลส์ คุณมาทำอะไรที่นี่?” ทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
“พวกคุณมาหาเขาได้ แล้วทำไมโรงเรียนมิวแทนท์ของผมจะมารับคนเก่งไม่ได้ล่ะ?”
ตูม!
คำพูดนี้ทำให้สมองของฟิวรีและโทนี่ว่างเปล่าไปชั่วขณะ
มาอีกคนแล้ว!
มาแย่งตัวคนอีกแล้ว!
แม่ง!
ฟิวรีสบถด่าอยู่ในใจ รู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาล
“สวัสดีหนุ่มน้อย ฉันคือผู้อำนวยการโรงเรียนมิวแทนท์ ชาร์ลส์”
“ฉันให้ความสำคัญกับความสามารถของคุณมาก อยากเชิญคุณมาเป็นที่ปรึกษาพิเศษและอาจารย์ของโรงเรียน ไม่ทราบว่าคุณคิดเห็นอย่างไร?”
“เจียงเฉิน ก่อนหน้านี้ข้อเสนอของพวกเขาฉันก็ได้ยินหมดแล้ว งั้นข้อเสนอที่ฉันให้คุณคือ เงินเดือนปีละสิบล้านแต่มีเวลาทำงานอิสระและมีสิทธิพิเศษเทียบเท่าผู้อำนวยการโรงเรียน”
คำพูดของศาสตราจารย์เอ็กซ์เต็มไปด้วยความจริงใจ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงเฉินก็โบกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟที่อยู่หน้าประตู
“คนสวย ขอคาปูชิโนให้ลุงพิการคนนี้แก้วหนึ่ง”
“เอ่อ……”
เมื่อเห็นพฤติกรรมประหลาดของเจียงเฉิน ทั้งสี่คนต่างก็งุนงงไปหมด
พวกเรามาคุยงานกับนาย แต่นายกลับสั่งคาปูชิโนให้เนี่ย หมายความว่ายังไง?
เดี๋ยวก่อนแล้วทำไมฟิวรีกับโทนี่ถึงไม่ได้แบบนี้บ้างล่ะ?
หรือว่านี่หมายความว่า…ยังพอมีอะไรให้คุยกันได้?!
สายตาของทั้งสี่คนจ้องไปที่เจียงเฉินพร้อมกัน
และในตอนนั้นเอง
เจียงเฉินจึงค่อยๆ วางถ้วยกาแฟในมือลง
ในใจคิดว่า
ถ้าฉันเข้าร่วมโรงเรียนมิวแทนท์ งั้นฉันก็จะสามารถไป “ดูดกลืน” มิวแทนท์(พลัง)คนอื่นได้อย่างเปิดเผยไม่ใช่เหรอ?
เมื่อคิดมาถึงจุดนี้คิ้วของเจียงเฉินขยับเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นว่า
“เรื่องรับใช้ผู้มีอำนาจ ฉันทำไม่เป็นหรอก ฉันขอเป็นแค่ที่ปรึกษาพิเศษ หาเงินค่าขนมไปวัน ๆ ก็พอแล้ว”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา
ศาสตราจารย์เอ็กซ์แทบจะลุกพรวดขึ้นจากรถเข็น มุมปากยกยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานาน
“ในนามของโรงเรียนมิวแทนท์ ผมขอต้อนรับและเฝ้ารอการมาของคุณ!”
ขณะที่อีกด้านหนึ่ง
ฟิวรีกับโทนี่ต่างก็เบิกตาค้าง มองกันอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
นี่มัน…เป็นไปได้ยังไง!
เจียงเฉินเลือกไปเอ็กซ์ แมนชั่นงั้นเหรอ?!
ไม่เข้าใจเลย!
ไม่เข้าใจจริง ๆ!
ไม่ว่าจะมองในแง่ของค่าตอบแทนหรือสวัสดิการ
ทั้งหน่วยชิลด์ที่มีฟิวรีเป็นตัวแทน และสตาร์กอินดัสทรีส์ที่มีโทนี่เป็นประธาน ล้วนเสนอเงื่อนไขที่ดีกว่าโรงเรียนมิวแทนท์ทั้งนั้น
ฟิวรีมีสีหน้าหม่นลงเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจอย่างเสียดาย
“ดูเหมือนนายจะตัดสินใจแล้วนะเจียงเฉิน ฉันหวังว่าเราจะมีโอกาสร่วมงานกันในครั้งหน้า”
เช่นเดียวกัน โทนี่เม้มปากเล็กน้อย “ก็ได้ ฉันไม่เคยชอบบังคับใครอยู่แล้ว”
สุดท้าย ทั้งสองก็ได้แต่เดินจากไปอย่างหมดท่า
บ่ายวันถัดมา
ชาร์ลส์ได้จ่ายเงินเดือนล่วงหน้าให้เจียงเฉินหนึ่งปีเต็ม และเช่าคฤหาสน์หลังหนึ่งไว้ใกล้กับโรงเรียน
เนื่องจากอีกฝ่ายเชิญชวนอย่างจริงใจ เจียงเฉินจึงตอบตกลงว่า หากมีเวลาว่างจะไปเยี่ยมชมโรงเรียนมิวแทนท์สักครั้ง
จนถึงเวลาเลิกเรียนตอนเที่ยง
สนามบาสเกตบอลในมหาวิทยาลัยก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คน
เจียงเฉินกำลังเล่นบาสอย่างเพลิดเพลินคนเดียว ใต้แป้นบ้าง ชู้ตบ้าง เลย์อัพบ้าง ทำท่าทางต่อเนื่องกันอย่างคล่องแคล่ว
ขณะที่เจียงเฉินยังไม่ทันสังเกต
เกวนถือขวดน้ำอัดลมกับผ้าขนหนู เดินเข้ามาจากด้านหลังเขาอย่างเงียบ ๆ
พอเจียงเฉินกำลังจะนั่งพัก
เกวนก็รวบรวมความกล้า ยื่นของในมือไปตรงหน้าเขา
“ให้นาย”
“หืม?” เจียงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย
นี่ไม่ใช่เทพธิดาของปีเตอร์ ปาร์คเกอร์เหรอ?
หัวใจของเกวนเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที
“ว้าว! เกวนเอาของไปให้เด็กหนุ่มจากจีนจริงๆ ด้วย!”
“พระเจ้า! นี่มันเรื่องจริงเหรอ?”
“โอ้มายก็อด! หมอนี่โชคดีเกินไปแล้ว!”
“จบกัน! ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์คงร้องไห้สลบอยู่ในห้องน้ำแล้ว!”
เมื่อเห็นภาพนี้เหล่านักศึกษาชายหญิงในสนามบาสเกตบอลต่างก็ส่งเสียงกรีดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เจียงเฉินรับของจากมือของเกวนโดยไม่รู้ตัว รู้สึกงงไปเล็กน้อย
แค่เอาของมาให้ฉันเองนะ
พวกนายต้องตื่นเต้นกันขนาดนี้เลยเหรอ?
สมัยก่อน ตอนฉันอยู่ทีมโรงเรียน...
เด็กผู้หญิงที่เอาของมาให้ฉัน ต่อแถววนรอบสนามบาสได้ตั้งสามรอบ!
“ฉันช่วยเช็ดเหงื่อให้นะ”
ขณะที่เจียงเฉินยื่นมือไปรับผ้าขนหนู เกวนก็เขย่งปลายเท้าขึ้นทันที ใช้ผ้าขนหนูค่อย ๆ เช็ดเหงื่อบนหน้าผากของเขาอย่างแผ่วเบา
“เกวน!”
ในชั่วพริบตานั้นเอง
ปาร์คเกอร์ที่เดินผ่านมาพอดี เห็นภาพที่เกวนกำลังเช็ดเหงื่อให้เจียงเฉินเข้าอย่างจัง
“เป็นไปไม่ได้!”
“เกวนกับผู้ชายชาวจีนคนนั้นมีความสัมพันธ์กันงั้นเหรอ?”
ตึง!
สมองของปาร์คเกอร์ว่างเปล่าไปชั่วขณะ
เพื่อจะหาคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ปาร์คเกอร์พยายามตั้งสติ เดินเข้าไปทักเกวนอย่างสุขุม “ไง เกวน”
“ปาร์คเกอร์?” เมื่อเกวนเห็นปาร์คเกอร์เดินเข้ามา คิ้วของเธอก็ขมวดแน่นโดยไม่รู้ตัว
แต่ในใจกลับคิดไปอีกแบบหนึ่ง
เธอรู้ดีว่าปาร์คเกอร์แอบมีใจให้เธอมาตลอด
แต่ตอนนี้ หัวใจของเธอมีคนที่ชอบอยู่แล้ว และคนนั้นก็คือเจียงเฉิน
ถ้าในเวลานี้ปาร์คเกอร์เข้ามาสร้างความวุ่นวาย
อาจจะส่งผลต่อภาพลักษณ์ของเธอในสายตาของเจียงเฉินก็ได้
ดังนั้น เกวนจึงพูดอย่างลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย “นี่คือเพื่อนของฉัน ปาร์คเกอร์”
“เราเคยเจอกันแล้ว” เจียงเฉินยิ้มกว้างแล้วพยักหน้า
แค่เพื่อนงั้นเหรอ?
เมื่อปาร์คเกอร์เห็นเกวนอธิบายสถานะของเขาต่อหน้าเจียงเฉิน หัวใจก็อดเจ็บแปลบไม่ได้
ใจเย็นไว้!
ปาร์คเกอร์ นายต้องใจเย็น!
ตอนนี้เทพธิดาของนายแสดงความสนใจต่อผู้ชายคนอื่นแล้ว!
นายต้องทำอะไรสักอย่าง!
หลังจากคิดวิเคราะห์อย่างรวดเร็วในหัว ปาร์คเกอร์ก็สูดหายใจลึก พยายามรักษาความสงบสุดท้ายไว้ แล้วพูดกับเจียงเฉินว่า
“นายก็ชอบเล่นบาสเหมือนกันเหรอ....งั้น....มาเล่นด้วยกันหน่อยไหม?”
เขาตัดสินใจแล้ว!
จะต้องแสดงฝีมือให้เกวนเห็น และสั่งสอนเจียงเฉินให้รู้ซะบ้าง
“บาสเกตบอลที่ไม่มีการเดิมพัน มันไม่สนุกหรอก” เจียงเฉินส่ายหน้าแล้วยิ้มบาง ๆ
ได้ยินแบบนั้น ปาร์คเกอร์ก็ยิ้มเล็กน้อย “งั้นเอาแบบนี้ คนแพ้ต้องใส่ชุดผู้หญิงคอวีลึก แล้ววิ่งรอบสนามยี่สิบรอบ”
เจียงเฉินเลิกคิ้ว “นายแน่ใจนะ?”