ตอนที่20 มีคนมาอีกแล้ว!!!
ตอนที่20 มีคนมาอีกแล้ว!!!
รูปลักษณ์ภายนอกดูดุดันน่าเกรงขาม ทำให้คนเห็นแล้วอดหวาดกลัวไม่ได้
“ฉันคือผู้อำนวยการฟิวรี แห่งหน่วยชิลด์”
“สวัสดี เจียงเฉิน”
“มาหาฉันมีอะไร” เจียงเฉินเหลือบมองเขาอย่างสงบนิ่ง
“ฉันมาในนามของหน่วยชิลด์ อยากคุยกับนายหน่อย เชิญขึ้นรถ” ฟิวรีฝืนยิ้มอย่างสุภาพ
“จะคุยก็ได้ แต่ไม่ใช่บนรถ นายต้องตามฉันมา”
เจียงเฉินพูดจบก็เดินมุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามโรงเรียน
แม้ว่าโดยส่วนตัว เจียงเฉินจะไม่ได้รู้สึกดีกับหน่วยชิลด์เท่าไรนัก
แต่ในเมื่อฟิวรีเป็นฝ่ายมาหาเขาถึงที่ เจียงเฉินก็อยากรู้เหมือนกันว่า หน่วยชิลด์กำลังคิดจะเล่นกลอะไรอยู่กันแน่
ไม่กี่นาทีต่อมา
ทั้งสองก็เดินเข้าไปในร้านกาแฟแห่งนั้น
ที่นี่
แม้จะอยู่ใกล้ถนน แต่กลับตัดขาดจากความอึกทึกภายนอกอย่างสิ้นเชิง
ผู้คนที่เข้าออกมีหลากหลายประเภท และทุกคนต่างก็จงใจลดเสียงลงขณะสนทนา
ต้องยอมรับว่า เป็นสถานที่ที่เหมาะกับการพูดคุยจริง ๆ
เจียงเฉินเปิดห้องวีไอพีห้องหนึ่ง และสั่งคาปูชิโนให้ตัวเองหนึ่งแก้ว
“พูดมาเถอะ มาหาฉันมีอะไร”
“จากผลงานของนายในสงครามครั้งก่อน ฉันอยากเชิญนายเข้าร่วมกับหน่วยชิลด์ของพวกเรา” ฟิวรีพูดเข้าเรื่องตรง ๆ
หลังจากฟังจบ เจียงเฉินก็ทำเหมือนเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ดื่มกาแฟของตัวเองต่อไปอย่างไม่ใส่ใจ
เมื่อเห็นเช่นนั้น
ฟิวรีก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
เขารู้สึกว่าถ้าไม่งัดไพ่ใบใหญ่กว่านี้ออกมา ดูท่าคงยากที่จะทำให้เจียงเฉินหวั่นไหว
“เข้าร่วมกับพวกเรา นายจะได้รับเงินเดือนปีละสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ และยังได้สิทธิพิเศษบางอย่างในระดับเจ้าหน้าที่ ฉันหวังว่านายจะพิจารณาให้ดี”
ฟิวรีพูดต่อ พร้อมจ้องมองเจียงเฉินไม่วางตา
เงินทำให้ผีโม่แป้งได้! (ความหมาย : ถ้าเงินถึงแม้แต่ผีก็ยังจ้างได้ ) (มั้งนะ555)
ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือเงินเดือนปีละสิบล้านดอลลาร์
แรงล่อใจระดับนี้ ไม่ใช่นักศึกษามหาวิทยาลัยทั่วไปจะต้านทานได้!
“แล้วไงต่อ?” เจียงเฉินมีสีหน้านิ่งสงบราวสระน้ำโบราณ
“แค่ก ๆ!”
ทันใดนั้น
ก็มีเสียงไอเบา ๆ ดังมาจากทางประตู
ชายวัยกลางคนผมหยิกคนหนึ่งเดินเข้ามาในสายตาของทั้งสองอย่างสง่างาม
หน้าผากกว้าง สันจมูกโด่ง ดวงตาสีฟ้า และมุมปากที่มักจะยกยิ้มอย่างมั่นใจในตัวเองเสมอ
“โทนี่?!”
“นายตามมาถึงที่นี่ได้ยังไง?”
ฟิวรีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
ไอ้หมอนี่มาทำอะไรที่นี่กัน?
หรือว่าจะมาแย่งตัวคนของฉัน?
แววตาของฟิวรีฉายแววไม่สบายใจขึ้นมาเล็กน้อย
“อย่าลืมนะ ป้ายทะเบียนรถของหน่วยชิลด์ ฉันจำได้หมด”
“แถมบทสนทนาของพวกนายเมื่อกี้ ฉันก็ได้ยินทั้งหมดแล้ว”
โทนี่ยิ้มอย่างมีนัย
“นาย…แอบฟังงั้นเหรอ?!”
“ฮ่า ๆ พวกหน่วยชิลด์ยังไม่ทันถอดกางเกง ฉันก็รู้แล้วว่าคิดจะขี้อะไรออกมา”
“พูดตามตรง พวกนายก็งกเกินไปนะ แค่สิบล้านดอลลาร์เอง”
โทนี่เหลือบมองฟิวรีอย่างดูแคลน
“เจียงเฉิน ฉันว่านายมาทำงานกับฉันตรง ๆ เลยดีกว่า เป็นบอดี้การ์ดของฉัน ฉันให้เงินเดือนปีละร้อยล้านดอลลาร์ แถมถ่ายทอดความรู้เทคโนโลยีล้ำสมัยให้ด้วย”
คำพูดของโทนี่เต็มไปด้วยความมั่นใจ พร้อมยื่นมือไปทางเจียงเฉิน
ในความคิดของเขา เงื่อนไขแบบนี้ ต่อให้หาทั้งโลกก็ไม่มีข้อเสนอที่สองแล้ว
“ว่าไง จับมือกันหน่อยไหม?”
ด้านข้างนั้น
ฟิวรีได้ยินว่าโทนี่จะชวนหลี่หยางมาเป็นบอดี้การ์ดของตัวเอง ก็แทบจะสำลัก
เงินเกินร้อยล้าน… มันช่างยั่วยวนจริง ๆ
เงินขนาดนี้ ต่อให้จ้างกองทัพมาทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดยังได้เลย
แต่สำหรับเจียงเฉิน ผู้ที่เคยใช้มือเปล่าปัดขีปนาวุธนิวเคลียร์กระเด็นไปแล้ว
นั่นมันช่างสิ้นเปลืองของดีโดยแท้!
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้ฟิวรียิ่งกังวลก็คือ… เจียงเฉินจะเป็นคนโลภเงินหรือไม่ และจะตอบรับโทนี่ไปง่าย ๆ แบบนั้นหรือเปล่า…
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง หน่วยชิลด์ของพวกเขาก็คงหมดหวังโดยสิ้นเชิงแล้วไม่ใช่หรือ?
ขณะที่ฟิวรียังจมอยู่กับความคิดสับสนในหัวของตัวเอง
เจียงเฉินกลับมีท่าทีเบื่อหน่ายสุด ๆ และปฏิเสธออกไปอย่างไม่ลังเล
“ไม่สนใจ”
ความแข็งแกร่งของโทนี่มาจากชุดเกราะเหล็กที่สร้างด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย
นอกเหนือจากสมองอัจฉริยะแล้ว ตัวเขาเองก็แทบไม่มีอะไรน่าสนใจเลย
แต่…
เมื่อเทียบเทคโนโลยีของโทนี่กับระบบของเจียงเฉิน ก็เหมือนเอาเด็กอนุบาลไปเทียบกับผู้เชี่ยวชาญระดับปรมาจารย์
เพราะเหตุนี้
เจียงเฉินจึงขี้เกียจแม้แต่จะยื่นมือไปจับกับโทนี่
“??”
“นายเมินฉันงั้นเหรอ?”
“ฉันครอบครองสุดยอดเทคโนโลยีระดับโลก นายไม่อยากเรียนรู้เลยหรือ?”
“ไร้สาระ! เลิกมารบกวนฉันสักที พูดมากน่ารำคาญ ไปยืนหลบมุมซะ” เจียงเฉินพูดด้วยความไม่พอใจ
“นาย…!!”
“ถ้าเอาคนมีฝีมือแบบนาย มาเป็นบอดี้การ์ดเนี่ย ช่างไร้หัวคิดจริงๆ”
โทนี่ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงหนึ่งที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันขัดจังหวะเสียก่อน
ทันใดนั้น คิ้วของฟิวรีก็ขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิม
มีคนมาอีกแล้ว!!!