ตอนที่22 แมงมุงน้อยผู้ตกตะลึง
ตอนที่22 แมงมุงน้อยผู้ตกตะลึง
“แน่นอน”
ปีเตอร์มีแววตามั่นใจเอ่อล้น
ในความคิดของเขา
พลังการกระโดดและสภาพร่างกายของตัวเองเหนือกว่าคนธรรมดาหลายสิบเท่า!
ต่อให้เจียงเฉินจะเก่งแค่ไหน เขาก็มั่นใจว่าสามารถบล็อกจนอีกฝ่ายแทบไม่ได้แตะห่วง!
“รอสักครู่นะ”
เจียงเฉินยิ้มอย่างหยอกล้อ
เดิมทีแค่อยากเล่นบาสสนุก ๆ ใครจะไปคิดว่าปีเตอร์ ปาร์คเกอร์จะมาท้าทายต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้?!
ดูท่าแล้ว คงถึงเวลาต้องสั่งสอนเจ้าคนชอบสร้างเรื่องนี่สักหน่อย!
พูดจบ เจียงเฉินก็เดินไปอีกด้านอย่างเอื่อยเฉื่อย เปิดกระเป๋าเป้แล้วหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมา ซึ่งปกเป็นภาพของโคบี้
“เชี่ย! นี่มันหมายความว่ายังไง? จะมาอ่านหนังสือเอาตอนนี้เนี่ยนะ?”
“ถุย! ไอ้ลิงผิวเหลืองที่ไม่มีเส้นเอ็นด้านกีฬาเลย ยังคิดจะเรียนรู้เทคนิคของโคบี้ เทพแห่งบาสอีกเหรอ?!”
“นี่มันเป็นการดูหมิ่นโคบี้ชัด ๆ!”
“ทำเป็นสร้างภาพ ฉันอยากรู้จริงว่าจะเสแสร้งได้อีกนานแค่ไหน!”
“ฮึ! เทคนิคของเทพโคบี้ จะเป็นอะไรที่เขาเรียนรู้ได้งั้นเหรอ?”
“รอดูตอนหน้าแตกได้เลย!”
เมื่อเห็นการกระทำของเจียงเฉิน นักศึกษาที่มุงดูอยู่รอบ ๆ ก็เริ่มโกลาหลขึ้นมาทันที
ในสายตาของทุกคน
การกระทำของเจียงเฉินไม่ต่างอะไรจากการดิ้นรนครั้งสุดท้ายก่อนพ่ายแพ้!
ขณะเดียวกัน นักศึกษาผิวขาวที่ยืนอยู่ด้านข้าง เมื่อรู้ว่าปีเตอร์ไล่ตามจีบเกวนมาตลอด ต่างก็เดือดดาล ช่วยกันตะโกนเชียร์ปีเตอร์
“ปีเตอร์! พวกเรามั่นใจในตัวนาย! โกรธเพราะหญิงงามครั้งเดียว ต้องเอาให้สุด!”
“ใช่! ห้ามแพ้ให้หมาผิวเหลืองเด็ดขาด นายเป็นตัวแทนของพวกเราคนผิวขาว!”
“อย่าออมมือเด็ดขาด! สาวสวยผิวขาวของพวกเรา ห้ามตกไปอยู่ในมือคนจีนนั้น!”
“ปีเตอร์! คิดให้ดีนะ ถ้านายแพ้ เกวนก็จะกลายเป็นของเขาแล้ว!”
“เฮ้ย! นายพูดอะไรน่าฟังหน่อยสิ ปีเตอร์ไม่มีทางแพ้หรอก!”
ผ่านไปหนึ่งนาที
ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์เห็นเจียงเฉินยังไม่ยอมวางหนังสือลง ก็เดินเข้ามาด้วยท่าทีมั่นใจ “นายจะเตรียมตัวอีกนานแค่ไหน?”
เห็นปีเตอร์เริ่มรอไม่ไหว เจียงเฉินก็ปิดหนังสือลงอย่างไม่ใส่ใจ
“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับทักษะสุดยอดของเทพบาสโคบี้!”
“ติ๊ง! ทักษะเทพบาสโคบี้เลื่อนสู่ระดับต้น!”
“ติ๊ง! ทักษะเทพบาสโคบี้เลื่อนสู่ระดับกลาง!”
“ติ๊ง! ทักษะเทพบาสโคบี้เลื่อนสู่ระดับสูง!”
“ติ๊ง! ทักษะเทพบาสโคบี้เลื่อนสู่ขั้นสมบูรณ์แบบ!”
【ทักษะเทพบาสโคบี้】：ผู้ได้รับจะมีทักษะบาสเกตบอลเหนือกว่าช่วงพีคของโคบี้!
“พูดมา นายอยากเล่นกี่ลูก”
“ตัดสินกันลูกเดียวเป็นไง?” ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์เผยรอยยิ้มที่เหมือนจะขยี้คู่ต่อสู้ได้ในไม่ช้า
“ตามใจนาย” เจียงเฉินโยนลูกบาสให้ ปล่อยให้ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ได้ครองบอลก่อน
“ดูให้ดีล่ะ!” ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์เป็นฝ่ายเปิดเกมบุกก่อน
ฟิ้วววว!!
เงาร่างหนึ่งพุ่งทะยานไปไกลสิบเมตรในพริบตา
เร็วมาก!
คนที่มองไม่ทันการเคลื่อนไหวของปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ ต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
นี่มันปาร์คเกอร์ที่ฉันรู้จักจริงๆ เหรอ?
เขาบินได้งั้นเหรอ?!
ไอ้ลิงผิวเหลืองนั่นจบแน่!
ทุกคนมองดูปีเตอร์ ปาร์คเกอร์พุ่งเข้าใกล้แป้นแล้วกระโดดขึ้น ต่างก็คิดว่าผลแพ้ชนะตัดสินไปแล้ว!
แต่เจียงเฉินยังคงยืนนิ่งอย่างสงบอยู่ในเขตสีแดง
รอเพียงเสี้ยววินาทีที่ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ปล่อยลูกบาสออกจากมือ
เจียงเฉินถีบเท้าขึ้นจากพื้น!
ฟิ้ววว
ร่างกายพุ่งทะยานขึ้นราวกับมังกรว่ายเวหา กระโดดขึ้นจากจุดเดิมสูงถึงสองเมตร มือใหญ่ทั้งสองข้างพุ่งตรงเข้าใส่ลูกบาส
ปั้ก!!
ลูกบาสถูกตบกระเด็นออกไปด้านข้างไกลกว่าสิบเมตร ก่อนจะเด้งกลับมาทางเดิม พุ่งใส่ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์
“นี่มัน……”
ปาร์คเกอร์รับลูกบาสไว้โดยสัญชาตญาณ สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ
เขากระโดดจากที่เดิมสูงได้ถึงสองเมตรเลยเหรอ?!
ดูท่าจะไม่ใช่ไก่อ่อนอย่างที่คิด!
ต้องรีบปิดเกมให้เร็ว!
จะปล่อยให้ขายหน้าอีกไม่ได้!
ไม่นานนัก
ปาร์คเกอร์เปิดเกมบุกต่อเนื่องอีกสามครั้ง ทุกครั้งที่เขากระโดดเลย์อัพหรือชู้ต เจียงเฉินก็เหมือนผี กระโดดขึ้นไปตบลูกบาสทิ้ง และยังจงใจตบลูกกลับไปโดนมือของปาร์คเกอร์เป็นระยะ ๆ
เมื่อเห็นการปะทะที่ดุเดือดของทั้งสองฝ่าย
ผู้ชมรอบสนามต่างก็ตะลึงจนพูดไม่ออก
ไม่คิดเลยว่าหนุ่มชาวจีนคนนี้จะบล็อกปาร์คเกอร์ได้ถึงสี่ครั้งติด!
“ดูท่าต้องใช้ท่าไม้ตายแล้ว!” ดวงตาของปาร์คเกอร์วาบขึ้นด้วยแววคมกริบ
ตัดสินใจว่าจะไม่ออมมืออีกต่อไป!
ไม่ว่าจะเพื่อศักดิ์ศรีของตัวเองหรือเพื่อเกวนก็ตาม!!!
เขาต้องเอาชนะผู้ชายชาวจีนคนนี้ให้ได้!
ฟิ้วววว!!
ในเสี้ยววินาที
การบุกครั้งที่ห้าก็เริ่มต้นขึ้น
ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์กระโจนขึ้นสุดแรง เกิดการกระโดดจากนอกเส้นสามคะแนน ร่างกายวาดโค้งสมบูรณ์แบบกลางอากาศ มือเดียวประคองลูกบาสพุ่งเข้าหาห่วง!
กร๊อบ!
เสียงทุ้มหนักดังขึ้นจากลูกบาส
ทุกคนได้สติแล้วหันไปมอง
ก็ต้องตะลึงพรึงเพริด เมื่อพบว่าเจียงเฉินไม่รู้ว่ากระโดดขึ้นไปกลางอากาศตั้งแต่เมื่อไร มือข้างหนึ่งกดอยู่บนลูกบาส ตบลูกออกมาจากมือของปีเตอร์ ปาร์คเกอร์
“ไม่… เป็นไปไม่ได้!”
ทั้งปีเตอร์ ปาร์คเกอร์และคนอื่น ๆ ต่างอุทานขึ้นพร้อมกัน
ดวงตาสั่นไหว มองดูเจียงเฉินถือบอล กระโดดถอยออกไปนอกเส้นสามคะแนน
การบุกครั้งที่ห้า เจียงเฉินไม่คืนลูกบาสให้อีกต่อไป!
“ตาของฉันแล้ว” เจียงเฉินพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม