ตอนที่12 นิวยอร์กต้องพินาศจริงๆงั้นหรอ
ตอนที่12 นิวยอร์กต้องพินาศจริงๆงั้นหรอ
“ซี่ๆๆๆๆ”
ในจังหวะที่โทนี่ถูกพุ่งชน เกราะไอรอนแมนก็ส่งเสียงไฟรั่วดังขึ้น
“ใครโจมตีฉัน?”
โทนี่หน้าซีดด้วยความตกใจ รีบถามจาร์วิสทันที
นอกจากธอร์แล้ว ยังจะมีใครที่ปล่อยสายฟ้าได้รุนแรงขนาดนี้อีก?
แต่ธอร์ถูกซัดเข้าไปในรูหนอนไปแล้วอย่างชัดเจน
หรือว่าสะพานไบฟรอสจากแอสการ์ดจะย้อนกลับมา?
“ไม่สามารถระบุเป้าหมายได้ครับท่าน แต่ยืนยันว่าไม่ใช่ธอร์”
“.......”
โทนี่ที่ยังพอมีความหวังหลงเหลืออยู่ พอได้ยินคำตอบจากจาร์วิสก็รู้สึกหมดแรงทันที
“เร็วเข้า! เราเหลือเวลาอีกเท่าไหร่”
“ระยะเวลาก่อนนิวเคลียร์ระเบิด เหลืออีกยี่สิบวินาทีครับ” จาร์วิสรายงานตามความเป็นจริง
“!!!!”
ยี่สิบวินาที!
ใบหน้าของโทนี่ซีดเผือด รู้สึกราวกับฟ้าจะถล่มใส่ตัวเอง
“จบกันจริง ๆ งั้นเหรอ… นิวยอร์กต้องพินาศจริง ๆ สินะ?”
“ครับท่านทุกอย่างสายเกินไปแล้ว การระเบิดครั้งนี้จะคร่าชีวิตผู้คนประมาณห้าล้านคน”
จาร์วิสส่งข้อมูลการคาดการณ์ทั้งหมดเข้าไปในสมองของโทนี่
เมื่อเห็นจุดจบที่กำลังจะเกิดขึ้น โทนี่มองลงไปยังเมืองเบื้องล่างที่กำลังจะถูกทำลาย ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
ถนนที่พังพินาศเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง ควันปืนยังไม่จางหาย กลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้งขึ้นสู่ท้องฟ้า
ผู้คนนับล้านยืนอัดแน่นอยู่ด้วยกัน
และทุกสิ่งทั้งหมดนี้ ในเวลาเพียงยี่สิบวินาทีต่อจากนี้ จะกลายเป็นความว่างเปล่า!
โทนี่รู้สึกถึงความไร้พลังของตัวเองเป็นครั้งแรก
ในขณะนี้
เขาทำได้เพียงหลับตาลงเงียบ ๆ ราวกับสัมผัสได้ว่าเทพเจ้าแห่งความตายกำลังโบกมือเรียกเหล่าผู้คนทั้งปวง!
ภายในฐานหน่วยชีลด์
นิค ฟิวรี่ทุบหมัดลงบนโต๊ะอย่างแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธปนความรู้สึกผิด
“ช่างมันเถอะพวกสภาบ้าๆ นั่น! พวกสมาชิกสภานรก ไม่มีใครเป็นคนดีสักคน!”
เขาฟาดจนโต๊ะแตกกระจาย โดยไม่สนใจความเจ็บปวดที่แล่นมาจากหมัดของตัวเอง
เมื่อครู่นี้เอง
เขาเพิ่งได้รับข่าวร้ายอเวนเจอร์สสามารถปิดรูหนอนได้สำเร็จ สงครามสิ้นสุดลงแล้ว
แต่ขีปนาวุธนิวเคลียร์ได้มาถึงเหนือน่านฟ้านิวยอร์ก และการระเบิดก็เข้าสู่การนับถอยหลังแล้ว!
ฮิลล์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นฟิวรี่เดือดดาล ก็ทำได้เพียงถอนหายใจอย่างหมดหนทาง
“เฮ้อ… ถ้านิวเคลียร์เลื่อนการยิงออกไปสักสิบ นาที นิวยอร์กก็คงไม่ต้องพังยับทั้งเมือง พวกสภานี่มันไร้มนุษยธรรมจริง ๆ!”
“แม่ง! โทนี่เพิ่งบอกฉันว่าเขาจะพยายามสุดความสามารถเพื่อรื้อถอนนิวเคลียร์ ขอให้เขาทำสำเร็จเถอะ ไม่งั้นฉันก็เป็นคนผิดเหมือนกัน!”
ดวงตาของฟิวรี่แดงฉาน เส้นเลือดฝอยปูดขึ้นชัดเจน
“เหลือเวลาไม่ถึงสิบวินาทีแล้ว โทนี่ไม่มีทางทำสำเร็จได้”
ฮิลล์จ้องภาพจากดาวเทียมที่เพิ่งส่งมาด้วยสายตาไม่กะพริบ
“ห๊ะ?!!”
ทันใดนั้น รูม่านตาของฮิลล์ก็หดเล็กลง เธอเห็นใครบางคนกำลังใช้มือทั้งสองข้างแนบอยู่กับนิวเคลียร์
“เร็วเข้า! ซูมเข้าไป! ซูมเข้าไปอีก!”
ฟิวรี่ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบเร่งสั่งทันที
เมื่อมองชัด ๆ
ก็เห็นว่าตรงรอยต่อระหว่างมือทั้งสองของเจียงเฉินกับตัวนิวเคลียร์ มีพลังงานสายหนึ่งไหลออกมาไม่ขาดสาย แผ่ขยายไปตามแขนของเขา
“ท…ท่านผู้อำนวยการ…”
“น…นี่มันจริงเหรอ บอกฉันทีว่านี่ไม่ใช่ภาพหลอน ทำไมถึงเป็นคนจีนล่ะ แล้วโทนี่อยู่ไหน?”
ฮิลล์ตกใจจนปากอ้ากว้างแทบยัดขนมปังได้สองก้อน ดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า
โอ้พระเจ้า!
ไอ้หนูนี้
บ้าบิ่นชะมัด!
เขากำลังไปตายหรือไง?
หรือแค่อยากตายให้มันเร็วขึ้น?
ฟิวรี่เองก็สะดุ้งไม่แพ้กัน แทบไม่อยากเชื่อภาพที่เห็นตรงหน้า
ทั้งสองคนไม่เข้าใจเลยว่าเจียงเฉินกำลังทำอะไรอยู่
ในสายตาของพวกเขา เจียงเฉินแค่ใช้มือทั้งสองจับนิวเคลียร์เอาไว้เท่านั้น ไม่มีท่าทีว่าจะกำลังรื้อถอนมันเลยแม้แต่น้อย
ทางฝั่งของเจียงเฉิน
ฝ่ามือทั้งสองข้างแนบติดกับนิวเคลียร์อย่างแน่นหนา
การดูดกลืนครั้งนี้ แตกต่างจากครั้งก่อน ๆ
เพื่อความปลอดภัยของทุกคน เขาจำเป็นต้องดูดพลังงานนิวเคลียร์ทั้งหมดที่อยู่ข้างในออกมา ให้หมดก่อนที่มันจะระเบิด
เมื่อเห็นว่าเหลือเวลาอีกเพียงห้าวินาทีก่อนการระเบิด
เจียงเฉินสูดหายใจลึกเข้าไปเฮือกหนึ่ง ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าทั่วร่างเต็มไปด้วยพลังและเมื่อสัมผัสได้ว่าภายในนิวเคลียร์ไม่มีพลังงานไหลเข้าสู่ฝ่ามืออีกแล้ว
ฟู่ว!
ในที่สุดก็ดูดหมดแล้ว!
ให้ตายสิ!
ของบ้าอะไรนี่ ทำเอาฉันเหนื่อยแทบตาย!
“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับ: การโจมตีนิวเคลียร์แบบกำหนดทิศทาง!”
“การโจมตีด้วยการระเบิดนิวเคลียร์แบบกำหนดทิศทาง เลื่อนระดับเป็นขั้นต้น!”
“การโจมตีด้วยการระเบิดนิวเคลียร์แบบกำหนดทิศทาง เลื่อนระดับเป็นขั้นกลาง!”
“การโจมตีด้วยการระเบิดนิวเคลียร์แบบกำหนดทิศทาง เลื่อนระดับเป็นขั้นสูง!”
“การโจมตีด้วยการระเบิดนิวเคลียร์แบบกำหนดทิศทาง เลื่อนระดับถึงขั้นสมบูรณ์แบบสูงสุด!”
【การโจมตีนิวเคลียร์แบบกำหนดทิศทาง】: สามารถสร้างการระเบิดนิวเคลียร์ขึ้นมาได้ตามใจ และล็อกเป้าหมายโจมตีโดยอัตโนมัติตามเจตนาของผู้ใช้
“สุดยอดไปเลย!”
“แบบนี้มีอะไรให้เล่นอีกเยอะแล้ว!”
เมื่อเจียงเฉินได้ยินการแจ้งเตือนจากระบบ ความคิดก็แล่นวูบขึ้นมาทันที
“ไปซะ!”
เจียงเฉินคว้านิวเคลียร์ด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วเหวี่ยงมันออกไปอย่างแรง มุ่งหน้าไปยังเกาะร้างแห่งหนึ่งกลางมหาสมุทรแอตแลนติก
ฟิ้วววว
ในพริบตาเดียว
นิวเคลียร์ลูกนั้นที่เหลือเพียงเปลือกว่างเปล่า หลังจากถูกดูดพลังงานจนหมด ก็พุ่งผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งสวยงาม ก่อนจะบินออกไปไกล
“ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!”
“คำเตือนการโจมตีนิวเคลียร์ระดับ 10!”
“คำเตือนการโจมตีนิวเคลียร์ระดับ 10!”
“คำเตือนการโจมตีนิวเคลียร์ระดับ 10!”
ทันใดนั้น
ภายในห้องประชุมของสภา ไฟเตือนสีแดงก็กระพริบถี่อย่างบ้าคลั่ง ระบบป้องกันส่งสัญญาณอันตรายดังขึ้น
“ตรวจพบการยิงนิวเคลียร์หนึ่งลูกออกจากนิวยอร์ก!”
“เส้นทางของนิวเคลียร์เปลี่ยนไปแล้ว!”