- หน้าแรก
- มาร์เวล ฉันมีระบบกลืนกินสรรพสิ่ง
- ตอนที่11 ไอรอนแมนโดนชน!!
ตอนที่11 ไอรอนแมนโดนชน!!
ตอนที่11 ไอรอนแมนโดนชน!!
ในขณะเดียวกัน
โทนี่ครุ่นคิดชั่วครู่อยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะพูดกับจาร์วิสด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง
“มาถึงขั้นนี้แล้ว เราได้แต่ต้องฝืนรื้อแผนเท่านั้น”
“ต่อสายหาเป็ปเปอร์ให้ฉัน”
หนึ่งวินาทีต่อมา
ปลายสายดังขึ้นด้วยเสียงที่คุ้นเคย “โทนี่ นั่นนายใช่ไหม สงครามจบแล้วหรือยัง?”
เป็ปเปอร์ที่เฝ้ารอข่าวอยู่ที่บ้านมาตลอด พอได้รับสายจากโทนี่ก็ถามออกมาด้วยความตื่นเต้น
“จบแล้ว แต่ตอนนี้นิวยอร์กกำลังเจอปัญหานิดหน่อย นี่อาจเป็นการคุยกันครั้งสุดท้ายของเรา บางทีหลังจากพรุ่งนี้ไป เธออาจจะไม่ได้เจอฉันอีกแล้ว”
โทนี่ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่
เมื่อได้ยินเช่นนั้น น้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาของเป็ปเปอร์เป็นทาง
“ทำไมล่ะ ที่รัก! ฉันไม่อนุญาตให้นายทำเรื่องโง่ ๆ แบบนั้น นายต้องมีชีวิตกลับมาหาฉัน”
สำหรับเธอแล้ว
โทนี่เป็นผู้ชายที่ค่อนข้างหลงตัวเองและหยิ่งทะนง หากไม่จนปัญญาจริง ๆ เขาจะไม่มีวันพูดคำพูดแบบนี้ออกมาแน่นอน
“นิวยอร์กกำลังจะถูกโจมตีด้วยนิวเคลียร์ แผนเดิมของเราพังหมดแล้ว ไม่มีทางเลือกอื่น ฉันทำได้แค่......”
พูดไป โทนี่ก็พุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต มุ่งหน้าเข้าหาทิศทางที่ขีปนาวุธนิวเคลียร์กำลังพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ทั่วทั้งนิวยอร์ก
คนอื่น ๆ เมื่อเห็นช่วงเวลาที่รูหนอนปิดลง และฉากที่ชิทอรี่ระเบิดตัวเอง ต่างก็คิดว่าสงครามระดับดวงดาวครั้งนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว
ชาวเมืองพากันหยุดฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว มองไปยังนิวยอร์กที่พังพินาศยับเยิน ซากศพและเศษชิ้นส่วนของชิทอรี่กระจัดกระจายเกลื่อนกลาด
เสียงร้องไห้หลากหลาย เสียงกรีดร้องจากความหวาดกลัวจนสิ้นหวัง และเสียงขอความช่วยเหลืออย่างไร้ที่พึ่งดังระงมปะปนกันอย่างสับสนวุ่นวาย
ทหารและตำรวจรีบเข้ามาถึงที่เกิดเหตุ กำลังควบคุมสถานการณ์ พร้อมปลอบโยนผู้คนว่า
“สงครามจบแล้ว ซูเปอร์ฮีโร่ของเราชนะแล้ว ทุกคนไม่ต้องตื่นตระหนก ขอให้ร่วมมือกันอพยพอย่างเป็นระเบียบ! เคลื่อนย้ายผู้บาดเจ็บก่อน!”
เมื่อได้ยินประกาศนี้
ชาวบ้านรู้สึกราวกับเพิ่งเดินผ่านเส้นความตายมา ความตื่นเต้นในใจยังไม่อาจสงบลง แต่ละคนพากันกรีดร้องสุดเสียง เพื่อระบายภาระหนักอึ้งในจิตใจ
สงครามที่มาเยือนอย่างกะทันหัน ได้พรากชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วน และเหยียบย่ำทั้งนิวยอร์กจนย่อยยับ
เมืองที่เคยเจริญรุ่งเรืองและงดงาม กลับกลายเป็นซากปรักหักพังในพริบตา
ความรู้สึกของการรอดตาย ไม่มีใครกล้าหวนคิดถึงมันอีก!
ในขณะที่ทีมกู้ภัยหลั่งไหลเข้ามายังที่เกิดเหตุอย่างต่อเนื่อง
เสียงแหลมคมราวกับของมีคมฉีกอากาศ ได้แทงลึกเข้าสู่โสตประสาทของทุกคน
เมื่อมองตามเสียงไป
เงาหนึ่งที่ดูราวกับแถบแสงขนาดมหึมา ฉีกกระชากท้องฟ้า ผ่ากลางอากาศจนเกิดรอยแยกยาวนับกิโลเมตร ก่อนจะพุ่งดิ่งลงสู่ใจกลางนิวยอร์กอย่างรวดเร็ว
“โอ้แย่ล่ะ! นั่นมันนิวเคลียร์!”
“นี่......มันเกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน......”
“มีใครบอกฉันทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง.......”
“บ้าไปแล้ว! ใครเป็นคนออกคำสั่งให้ยิงนิวเคลียร์ถล่มนิวยอร์ก นี่มันการฆาตกรรมชัด ๆ!”
“ฮือๆๆ......ฉันอุตส่าห์รอดมาได้ ฉันไม่อยากตายเร็วขนาดนี้นะ......”
“ซวยแล้ว จบเห่แน่......สภานรกพวกนั้น ไม่เห็นค่าชีวิตพวกเราเลย......”
“พวกสภาเวรตะไล! ต่อให้ฉันตายเป็นผี ก็จะไม่ปล่อยพวกแกไปแน่......”
“......”
ในชั่วพริบตาเดียว
ย่านเมืองนิวยอร์กที่เพิ่งจะสงบลง ก็กลับวุ่นวายโกลาหลอีกครั้ง
ฝูงชนพากันตะโกนโหวกเหวก แต่ละคนราวกับมดที่ถูกโยนลงบนกระทะร้อน คำด่าทอสาดกระหน่ำราวกับระเบิดแตก!
ทหารและตำรวจจำนวนมากต่างทำอะไรไม่ถูก สุดท้ายก็พากันวิ่งหนีไปพร้อมกับประชาชน
ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนเลยว่า สภาจะตัดสินใจทำเรื่องบ้าคลั่งและไร้สมองเช่นนี้
ช่างไร้มนุษยธรรมสิ้นดี!
เห็นชีวิตคนเป็นแค่เศษหญ้าเท่านั้น!
ในขณะที่ทุกคนกำลังแตกตื่นอยู่นั้นเอง
ร่างหนึ่งในเกราะจักรกลสีแดงพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผชิญหน้าเข้ากับนิวเคลียร์ที่กำลังจะตกถึงพื้นโดยตรง
“โทนี่ สตาร์ก!”
“ไอรอนแมนของพวกเรา!”
เมื่อเห็นภาพนี้ สายตาที่ตื่นเต้นของทุกคนต่างจับจ้องไปที่โทนี่เป็นหนึ่งเดียว
ใช่แล้ว!
ไอรอนแมนคือผู้กอบกู้ของพวกเขา!
ทุกคนเชื่อว่าเขาจะหยุดนิวเคลียร์ลูกนั้นได้!
ฟิ้วววว
ในชั่วอึดใจเดียว
จู่ๆ ก็มีร่างอีกหนึ่งพุ่งฝ่าอากาศเข้ามาอย่างหวือหวา
ทั้งร่างเขาคนนั้นถูกห่อหุ้มด้วยสายฟ้า กำลังพุ่งมาด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ
ทุกที่ที่ผ่านไป สายฟ้ากระจายซัดออกด้านข้างราวกับกระแสน้ำเชี่ยวและสายฟ้านั้นก็พุ่งชนเข้าหาโทนี่อย่างจัง
โครม!!!!
เสียงระเบิดดังสนั่นจนทุกคนขนลุกซู่ไปทั้งตัว
มองเผินๆ
เกราะจักรกลสีแดงราวกับกระสุนที่เพิ่งถูกยิงออกจากลำกล้อง ถูกสายฟ้ากระแทกกระเด็นออกไปไกลหลายร้อยเมตร
“ใครกันวะที่ชนไอรอนแมนกระเด็นแบบนั้น?!”
“.......”
“อ๊าก! ซวยแล้ว! พวกเราไม่มีทางรอดแล้ว!”
“ไม่สิ เดี๋ยวก่อน ดูนั่นเร็ว! สายฟ้านั่นเหมือนจะเป็นเงาของคน!”
“โอ้พระเจ้า! มันเป็นคนจริง ๆ ด้วย!”