ตอนที่7 เจ้าโลกิน้อยยย
ตอนที่7 เจ้าโลกิน้อยยย
เมื่อคำพูดนั้นหลุดออกมา ใบหน้าที่เย็นชาของโลกิก็ชะงักแข็งทันที “มนุษย์ เจ้ากล้าเรียกชื่อข้าตรง ๆ งั้นเหรอ!”
ฟึบ!
ในชั่วพริบตาบรรยากาศรอบข้างกดดันลงจนถึงขีดสุด
ด้านข้างนาตาชาพยุงสตีฟไปยังที่ปลอดภัย พร้อมกับมองเตือนอย่างระแวดระวัง
“เจียงเฉิน ระวังคทาในมือของเขาด้วย”
แต่กับเรื่องนี้เจียงเฉินกลับเดินเข้าไปข้างหน้าอย่างสบายๆ สีหน้าไม่สะทกสะท้าน
“หรือว่า…ให้ฉันเรียกนายว่า ‘ไอ้โลกิน้อย’ ดีล่ะ?”
ไอ้โลกิน้อย…
พรวด!
ตรงนั้นเอง นาตาชาถึงกับกลั้นไม่อยู่ สำลักเสียงหัวเราะออกมา
“แกหาที่ตาย!”
โลกิที่ทั้งโกรธทั้งอับอาย หน้าเขียวขึ้นทันที ยกคทาในมือขึ้น ก่อนจะยิงลูกพลังงานสีน้ำเงินออกมา ราวกับกระสุนปืน
ฟิ้ว!
ขณะที่ลูกพลังงานกำลังจะพุ่งชนร่างของเจียงเฉิน
กลับเห็นว่าเจียงเฉินเพียงขยับตัวหลบเล็กน้อยใช้การรับรู้ล่วงหน้าหลบลูกพลังงานนั้นไปได้อย่างง่ายดาย
“หลบไปได้งั้นเหรอ!” โลกิชะงัก ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
มนุษย์คนนี้...ความเร็วในการตอบสนองสูงเกินไปแล้ว
จากนั้น เจียงเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ฉันแนะนำให้นายคุกเข่าซะโลกิน้อย ไม่งั้นนายจะตายได้น่าเกลียดมากๆเลยหล่ะ”
“ให้เทพเจ้าอย่างข้า คุกเข่าขอร้องมนุษย์อย่างเจ้างั้นเหรอ? ฮ่า ๆ ๆ ๆ...”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โลกิก็หัวเราะลั่นนี่คือคำพูดที่โง่เขลาที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา
ทว่า เมื่อโลกิสังเกตเห็นว่า เจียงเฉินกำลังมองเขาด้วยสายตาแบบเดียวกับที่ใช้มองเด็กปัญญาอ่อน เสียงหัวเราะอันโอหังก็หยุดชะงักลงทันที
“ตายซะ!”
ฟึบ!!
โลกิเปิดฉากโจมตีอย่างกะทันหันพลังเวทเคลื่อนไหวร่างกายเคลื่อนย้ายพริบตาไปปรากฏตรงหน้าเจียงเฉินในมือไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรมีมีดสั้นคมกริบโผล่ออกมาก่อนจะแทงใส่อกของเจียงเฉินอย่างแรง
“แย่แล้ว!”
สตีฟร้องอุทาน ใช้เรี่ยวแรงสุดท้ายที่เหลืออยู่ สะบัดโล่เหวี่ยงออกไปด้วยมุมที่เฉียบคม เพื่อเข้าขวางหน้าเจียงเฉิน
“หลบไป!!!”
เห็นโล่พุ่งเข้ามาขวาง เจียงเฉินตะโกนลั่นด้วยความไม่พอใจ
เขากระโดดลอยตัวขึ้นทันที ร่างกายหมุนกลางอากาศ 360 องศาราวกับลูกข่าง ก่อนจะฟาดขาเป็นแส้ เตะทะลุโล่กวาดใส่ใบหน้าของโลกิ
ตูมมมม!
ในชั่วพริบตาเดียว
พลังของขาวัชระคงกระพันปะทุพลังออกมา รุนแรงราวกับสายฟ้าห้าสายผ่าลงพร้อมกันพลังปะทะพุ่งออกด้านข้างอย่างบ้าคลั่ง!
แรงเตะเพียงครั้งเดียว ซัดโล่กระแทกเข้าใส่หน้าโลกิอย่างจัง
เสี้ยววินาทีถัดมา โลกิตาเหลือกขาว ร่างกระเด็นปลิวไปไกลหลายสิบเมตร ก่อนจะพุ่งอัดเข้าไปในอาคารด้านหลังอย่างแรง
ครืนนนน!!!!
ก้อนหินขนาดมหึมานับไม่ถ้วนถล่มลงมา ราวกับฝนหินกระหน่ำใส่
ทั้งชั้นของอาคารพังถล่มโลกิถูกฝังอยู่ข้างในอย่างจัง
ในวินาทีนั้นโลกิถึงกับถูกฝังทั้งเป็น ถูกซากอาคารทั้งชั้นกลบมิด
“นี่มัน......”
สตีฟอึ้งงันพูดออกมาได้เพียงคำเดียวยืนตาค้าง เหมือนสมองหยุดทำงานไปแล้ว
พลังของการเตะเพียงครั้งเดียว น่ากลัวถึงเพียงนี้นี่มัน…ยังนับว่าเป็นมนุษย์อยู่ไหมวะ
เมื่อหันมามองเจียงเฉิน
เขากลับถลึงตาใส่สตีฟอย่างหงุดหงิด
“ถ้าไม่ใช่เพราะนายมาขวางมือขวางเท้า ฉันเตะเมื่อกี้รับรองได้สกิลใหม่ออกมาอีกอย่างแน่นอน”
“ขออย่าให้ไอ้โลกินี่ตายเร็วเกินไปก็แล้วกัน”
เมื่อมองไปยังซากปรักหักพัง เห็นว่าโลกิยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เจียงเฉินก็พึมพำกับตัวเองในใจ
แกร๊ก!!
ในตอนนั้นเอง
จากกองเศษหิน เสียงบางอย่างทะลุขึ้นมาจากใต้ดินก็ดังขึ้น
โลกิฝืนทนความเจ็บปวดทั่วร่าง กระโจนพุ่งออกมา
ในเวลานี้โลกิเต็มไปด้วยฝุ่นดินทั่วศีรษะเสื้อผ้าขาดวิ่นยับเยินราวกับขอทานที่ไม่ได้อาบน้ำมาหลายสิบปี
เขาดูมอมแมมไปทั้งตัวรู้สึกราวกับร่างกายใกล้จะแตกเป็นชิ้นๆ จนแทบไม่รู้เลยว่าตัวเองเพิ่งผ่านอะไรมาบ้าง
“มนุษย์โง่เขลา! ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!” แววตาของโลกิเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร
เห็นเช่นนั้นเจียงเฉินอดหัวเราะออกมาไม่ได้จริง ๆ
อึดใช้ได้เลยนี่หว่า!
“ฆ่า!”
ในพริบตาเดียว
ร่างของโลกิเปล่งแสงสีเขียววาบ
ด้วยความโกรธเกรี้ยว ความเร็วของเขาเร็วราวกับภูตผี ในชั่วพริบตาก็พุ่งมาถึงหน้าเจียงเฉิน
“แย่แล้ว!”
สตีฟร้องออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว
เร็วเกินไป!
นี่แหละ.....ความเร็วของเทพเจ้าเร็วเกินกว่าที่ตาเปล่าจะมองเห็น!
เมื่อเขาและนาตาชาตั้งสติได้ ก็ได้แต่ยืนมองโลกิที่ถือคทา พุ่งแทงใส่เจียงเฉินอย่างแรง
เคร้ง!
เสี้ยววินาทีถัดมา
เสียงโลหะกระทบกันดังแหลมคมก้องหู
ในจังหวะที่ปลายคทาสัมผัสกับร่างของเจียงเฉิน พลังอันแข็งแกร่งไร้เทียมทานก็พลันถ่ายทอดกลับเข้าสู่สมองของโลกิ
“อะไรนะ?!”
“ไม่…เป็นไปไม่ได้…”
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้…”
โลกิจ้องมองปลายคทาด้วยสายตาเลื่อนลอย
ภายใต้การเสริมพลังของโครงกระดูกไวเบรเนียมและกายาวัชระคงกระพัน
พลังทั้งหมดที่คทาปะทุออกมาเมื่อแทงใส่เจียงเฉินได้สะท้อนกลับอย่างรุนแรง แรงสะท้อนนั้นราวกับระเบิดหนักสิบตันระเบิดขึ้น ณ จุดนั้นทำให้โลกิลอยตัวจากพื้นร่างคว่ำกระเด็นขึ้นกลางอากาศ
“คุกเข่าซะ!”
ทันทีที่เสียงของเจียงเฉินดังขึ้น
ในชั่วพริบตา
ร่างของเขาพลิกตัวกลางอากาศ เท้าข้างหนึ่งปรากฏขึ้นเหนือร่างของโลกิ
จากนั้นก็กระแทกลงไปอย่างรุนแรง
ตูม!!!
“อ๊ากกก!”
เสียงกรีดร้องแหลมสูงราวกับหมูถูกเชือดดังออกมาจากลำคอของโลกิ
เข่าของโลกิทรุดลงในท่าคุกเข่า กระแทกพื้นจนเกิดเป็นหลุมยักษ์ทันที!
“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับ สกิลตรวจสอบคำโกหก!”
“สกิลตรวจสอบคำโกหก ทะลวงสู่ระดับเริ่มต้น!”
“สกิลตรวจสอบคำโกหก ทะลวงสู่ระดับกลาง!”
“สกิลตรวจสอบคำโกหก ทะลวงสู่ระดับสูง!”
“สกิลตรวจสอบคำโกหก ทะลวงสู่ขั้นสมบูรณ์แบบ!”