ตอนที่6 ผลโกโรโกโร!?
ตอนที่6 ผลโกโรโกโร!?
“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับ ผลโกโรโกโร!”
“ผลโกโรโกโร ทะลวงสู่ระดับเริ่มต้น!”
“ผลโกโรโกโร ทะลวงสู่ระดับกลาง!”
“ผลโกโรโกโร ทะลวงสู่ระดับสูง!”
“ผลโกโรโกโร ทะลวงสู่ขั้นสมบูรณ์แบบ!”
【ผลโกโรโกโร ระดับสมบูรณ์แบบ】[สามารถแปรสภาพร่างกายให้กลายเป็นสายฟ้าได้ การโจมตีทางกายภาพทั่วไปไม่สามารถทำอันตรายได้ ]
[ สามารถปลดปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงโจมตีได้อย่างอิสระและเคลื่อนที่ได้ด้วยความเร็วระดับสายฟ้า ]
[ ใช้คลื่นไฟฟ้าเสริมขอบเขตการรับรู้ให้กว้างขึ้นถึงขั้นผู้ใช้จะบาดเจ็บสาหัสก็ยังสามารถใช้พลังช็อกหัวใจตัวเองเพื่อฟื้นคืนชีพได้ ]
[ มีพลังงานไฟฟ้าใช้อย่างไม่รู้จบหนึ่งในผลสายโลเกียที่แข็งแกร่งที่สุด! ]
เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ เจียงเฉินก็ยิ่งตกตะลึงมากขึ้นไปอีก
ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็
เมื่อเทียบกับธอร์ที่ตอนนี้ยังต้องอาศัยค้อนโยเนียร์ในการปล่อยสายฟ้า การควบคุมสายฟ้าของเจียงเฉินย่อมเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด
“นายทำอะไรธอร์กันแน่!” นาตาชาตาเบิกกว้าง มองเจียงเฉินอย่างไม่อยากเชื่อ
เจียงเฉินทำหน้าบริสุทธิ์รเดียงสาสุดๆ ก่อนจะยักไหล่อย่างจนใจ “ฉันก็แค่จับมือเขาเองนะ ใครจะรู้ว่าเขาจะเป็นลมไปซะอย่างนั้น…”
นาตาชาลองเรียกธอร์อยู่หลายครั้ง
แต่เขาก็ไม่ตอบสนองใด ๆ
“ช่างเถอะ ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้ว เรารีบไปหาโลกิก่อน”
ทันใดนั้น เจียงเฉินก็เอื้อมมือไปคว้าชุดหนังของนาตาชาไว้
“นายจะทำอะไร!” ในจังหวะที่ฝ่ามือของเจียงเฉินแตะเข้าที่เอวของเธอ นาตาชาถึงกับตกใจสุดขีด
“เธอเป็นคนนำทาง” เจียงเฉินพูดจบคำ
“อ๊าาา~~!” วินาทีถัดมานาตาชารู้สึกว่าพื้นใต้เท้าหายวับ
ร่างทั้งร่างลอยขึ้นกลางอากาศ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“พระเจ้า! นาย...บินได้ด้วยงั้นเหรอ...”
เจียงเฉินออกแรงที่ฝ่าเท้าอย่างรุนแรง ร่างกายพลันแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสีทอง พุ่งตรงไปยังเป้าหมายในทันที
ในขณะนั้น
บนดาดฟ้าตึกสตาร์กอินดัสทรีส์
ใบหน้าของโลกิเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก เงยหน้ามองท้องฟ้าเบื้องบน
กองทัพชิทอรี่หลายหมื่นตนกำลังหลั่งไหลออกมาจากรูหนอนอย่างไม่หยุดยั้ง
เขามองทัศนียภาพตรงหน้าอย่างเพลิดเพลิน
มองดูพวกชิทอรี่บุกตะลุยในเขตเมืองนิวยอร์กอย่างบ้าคลั่ง กวาดล้างทุกอย่างตามอำเภอใจ ส่วนอเวนเจอร์สที่พี่ชายของเขาเข้าร่วมอยู่นั้นแทบไม่มีใครสู้ได้สักคน
“อเวนเจอร์สอะไรกัน ไร้สาระสิ้นดี กลุ่มมนุษย์โง่เขลาพวกนี้คิดจะขวางกองทัพชิทอรี่ได้งั้นเหรอ?”
“ธอร์ไอ้เจ้าพี่โง่นั่นคงสมองเพี้ยนไปแล้ว ถึงได้ไปเข้าร่วมกลุ่มกระจอกๆ แบบนี้...”
โลกิแค่นเสียงอย่างดูแคลน พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
สำหรับเขาแล้ว ทุกอย่างตรงหน้านี้ก็เป็นแค่เกมหนึ่งเท่านั้น
เรื่องแพ้หรือชนะ เขาแทบไม่ใส่ใจเลยด้วยซ้ำ
ฟิ้วว
ทันใดนั้น
เงาร่างมนุษย์ร่างนึงก็พุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงก็ดังขึ้น ทำเอาโลกิรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง
เมื่อหันกลับไปมอง
ก็เห็นกัปตันอเมริกา ถือโล่ไวเบรเนียมพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วก่อนจะลงจอดตรงหน้าโลกิพอดี
“โอ้โห! มาหาที่ตายเองงั้นเหรอ?”
โลกิไม่เพียงไม่ตกใจ กลับหัวเราะออกมาแทน
เมื่อเห็นสตีฟมาคนเดียว สายตาที่โลกิมองไปก็ราวกับมองเหยื่อที่รอวันถูกเชือด
สำหรับเขาแล้วกัปตันอเมริกา สตีฟ โรเจอร์ส ก็แค่คนที่สวมชุดประหลาดๆ ถือโล่เก่าๆ อยู่คนหนึ่งเท่านั้น
มากสุดก็เป็นได้แค่ไอดอล หลอกเด็กๆ ให้คลั่งไคล้
ไม่อาจเป็นภัยคุกคามต่อเขาได้เลย
“หาที่ตาย!” แววตาของสตีฟวาบขึ้นด้วยความคมกริบ
ตึง! ตึง!
เขาออกแรงถีบพื้น กระโดดขึ้นสูง ก่อนจะสะบัดแขนขว้างโล่ออกไปสุดแรง
ฟิ้ว
ในพริบตาเดียว
โล่กลายเป็นเงาเลือนลาง พุ่งกระแทกใส่ใบหน้าของโลกิโดยตรง
ปั๊ก!
มีเพียงเสียงกระทบอากาศดังขึ้น
ร่างของโลกิที่ยืนอยู่กับที่กลับเลือนรางราวกับหมอก ก่อนจะสลายหายไป
“??”
“ไปไหนแล้ว?”
สตีฟเกร็งประสาท มองไปรอบด้านอย่างระแวดระวัง
ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความหนาวเย็นสุดขั้วที่ค่อย ๆ ไต่ขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง!
“ของไร้ค่า ข้าอยู่ข้างหลังเจ้าต่างหาก”
ทันใดนั้น
สตีฟก็หันกลับไปมองตามสัญชาตญาณทันที
เท้าของโลกิไม่รู้ว่ามาอยู่เหนือหัวของเขาตั้งแต่เมื่อไร และกำลังเหยียบลงมาอย่างรุนแรงด้วยความเร็วสายฟ้าแลบ
ปัง!!!
พลังอันน่าสะพรึงกลัวสุดขีดระเบิดออกมาจากเท้านั้น ราวกับลำแสงเลเซอร์สีเขียวพุ่งกระแทกใส่หน้าผากของสตีฟโดยตรง
ตูม!
ในพริบตาถัดมา
ร่างของสตีฟกลายเป็นเงาดำ ปลิวกระเด็นไปข้างหน้าหลายสิบเมตร ชนทะลุกำแพงกั้นขอบดาดฟ้า ร่างครึ่งหนึ่งห้อยออกไปด้านนอกแล้ว
“อ่อนหัดสิ้นดี! ตายซะ!”
การโจมตีเพิ่งจบลง
โลกิก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าสตีฟอีกครั้ง
เขาเงื้อคทาขึ้น กระโดดลอยตัวและแทงลงใส่ท้ายทอยของสตีฟอย่างไม่ลังเล
โครม!!!!!
ท่ามกลางความมึนงง
ยานบินขนาดเล็กที่พังยับลำหนึ่ง ราวกับขีปนาวุธนำวิถีที่แม่นยำอย่างยิ่ง พุ่งชนเข้าใส่โลกิกลางอากาศ
“อ๊าก!!!!”
โลกิร้องลั่นโดยไม่อาจกลั้นไว้ได้
รู้สึกราวกับถูกแรดพุ่งชน ร่างกระแทกตกลงพื้นอย่างแรง
“สตีฟ!”
ผู้ที่มาถึงก็คือ เจียงเฉิน และนาตาชา [ (ФωФ) : เอ็งบินมาไม่ใช่เหรอ!? ]
เมื่อเห็นสภาพของสตีฟ นาตาชาก็พุ่งเข้าไปก่อนใคร
“รีบไปซะ อย่ามาสนใจฉัน!” สตีฟที่หน้าซีดเผือด ตะโกนออกมา
“หึๆ ยังมีผู้หญิงโง่ๆ โผล่มาอีกตัวงั้นเหรอ?”
“แกยังกล้าเอายานบินมาขว้างใส่ข้าอีก?”
“วันนี้ พวกแกต้องตายกันให้หมด!!!”
โลกิก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ โดยไม่ได้ใส่ใจเจียงเฉินที่อยู่ไกลออกไปเลย
“เจียงเฉิน รีบลงมือเร็ว!” นาตาชามองไปทางเจียงเฉินอย่างตื่นตระหนก
“มีตัวช่วยอีกงั้นเหรอ?”
โลกิได้ยินดังนั้น ก็หันมองตามสายตาของนาตาชา
ก็เห็นเจียงเฉินเดินเข้ามาช้าๆ ตรงหน้าสตีฟกับนาตาชา
ในสายตาของโลกิ เจียงเฉินดูไม่ต่างจากนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดาๆ ที่ดูอ่อนแอไร้พิษสง
“ลุกขึ้นมา”
เจียงเฉินประคองสตีฟให้ลุกขึ้น พร้อมกับยื่นฝ่ามือไปแตะโล่ไวเบรเนียมโดยตั้งใจ [ ( ͡° ͜ʖ ͡°) ]
“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับ โครงกระดูกไวเบรเนียม!”
“โครงกระดูกไวเบรเนียม ทะลวงสู่ระดับเริ่มต้น!”
“โครงกระดูกไวเบรเนียม ทะลวงสู่ระดับกลาง!”
“โครงกระดูกไวเบรเนียม ทะลวงสู่ระดับสูง!”
“โครงกระดูกไวเบรเนียม ทะลวงสู่ขั้นสมบูรณ์แบบ!”
【โครงกระดูกไวเบรเนียม】ทำให้กระดูกแข็งแกร่งราวกับถูกฉีดไวเบรเนียมในทันที มีคุณสมบัติสะท้อนแรงโจมตีทางกายภาพกลับไป
“ไม่เลวเลย”
ท่ามกลางความยินดี เจียงเฉินเหลือบมองโลกิอย่างไม่ใส่ใจ “นายก็คือโลกิใช่ไหม?”