ตอนที่ 24 : ปลดล็อกความสำเร็จใหม่ : ราชาแห่งรัตติกาล!

ตอนที่ 24 : ปลดล็อกความสำเร็จใหม่ : ราชาแห่งรัตติกาล!

ไอแซคไม่เพียงแต่รับมือกับพวกคนใหญ่คนโตได้อย่างสบายๆ แต่เขายังเข้ากับเพื่อนธรรมดาจากทุกสาขาอาชีพได้ราวกับปลาได้น้ำ

อิทธิพลของตระกูลแวนทิสกว้างไกล และการศึกษาที่ไอแซคได้รับมาตั้งแต่เด็กคือ : มิตรภาพไม่มีแบ่งชนชั้น

ขอทานในร่องน้ำครำก็อาจกลายเป็นสายข่าวที่ไวที่สุดในเวลาสำคัญ

หมอ ช่างตัดเสื้อ บาร์เทนเดอร์ คนเลี้ยงม้า แม้แต่พ่อค้าขายฮอทดอกข้างทาง ตราบใดที่น่าคบหา ไอแซคจะทักทายด้วยความจริงใจที่สุด

อย่างไรก็ตาม เวลาคุยกับคนเหล่านี้ เขาจะวางมาดขุนนางลงและทำตัวติดดินมากขึ้น แม้กระทั่งเล่นมุกตลกหยาบๆ บ้างเป็นครั้งคราว

ในช่วงที่บรรยากาศครึกครื้นที่สุด ชายชราผมสีดอกเลาลังเลอยู่นานก่อนจะรวบรวมความกล้าเบียดเสียดเข้ามาหาไอแซค

"ท่านก็อดฟาเธอร์ที่เคารพ ผม..." ชายชราดูประหม่า มือที่เหี่ยวย่นขยี้ชายเสื้อตัวเองไปมา

ไอแซคสัมผัสได้ถึงความขัดเขินของอีกฝ่าย จึงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม น้ำเสียงเป็นกันเอง "คุณจอห์นนี่ ผมจำคุณได้ คุณเป็นเจ้าของร้านขายของชำเก่าแก่ในเมือง พ่อผมเคยบอกว่าตอนท่านยังหนุ่มและลำบาก คุณเคยเลี้ยงซุปร้อนๆ ท่านถ้วยหนึ่ง"

เมื่อได้ยินว่าก็อดฟาเธอร์จำเรื่องเมื่อหลายสิบปีก่อนได้ คุณปู่จอห์นนี่ก็หน้าแดงด้วยความตื่นเต้น

"มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ เพื่อนยาก?" ไอแซคถามเสียงนุ่ม

จอห์นนี่ถอนหายใจและก้มหน้าด้วยความละอาย "ก็อดฟาเธอร์ อย่างที่ท่านรู้ ผมเปิดร้านเล็กๆ นั่นมาค่อนชีวิต แต่เมื่อเร็วๆ นี้ เรือสินค้าที่ขนของของผมมาจมลงในพายุ เพราะผมจ่ายเงินล่วงหน้าไปหมดแล้ว เดือนหน้าผมเลยไม่มีเงินหมุนเวียน ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ร้านคงต้องปิด..."

ผู้คนรอบข้างเงียบลง สายตาจับจ้องมาที่ไอแซค

"เป็นอย่างนี้นี่เอง คุณจอห์นนี่ การที่คุณนึกถึงผมเป็นคนแรกในยามลำบาก แสดงว่าคุณให้ความสำคัญกับมิตรภาพของเรามาก และนั่นทำให้ผมดีใจมาก"

ไอแซคยิ้มและหยิบเข็มกลัดกุหลาบราตรีทมิฬจากกระเป๋าเสื้อ วางลงในมือชายชรา

"เดี๋ยวคุณเอาสิ่งนี้ไปหาพ่อบ้านซิดลีย์นะ ตระกูลแวนทิสจะให้เงินกู้ปลอดดอกเบี้ยแก่คุณ เพียงพอที่จะฟื้นฟูร้านของคุณ ส่วนจะคืนเมื่อไหร่ ไว้ร้านคุณมีกำไรและมีเงินเหลือใช้ค่อยมาคุยกัน"

"โอ้! ขอบคุณมากครับ! ขอบคุณมากครับ ท่านก็อดฟาเธอร์ผู้เมตตา!"

ชายชราซาบซึ้งจนน้ำตาไหลอาบแก้ม ตัวสั่นเทาพยายามจะคุกเข่าลง แต่ไอแซคประคองแขนเขาไว้

เมื่อเห็นเช่นนี้ แขกเหรื่อรอบข้างอดไม่ได้ที่จะชื่นชมจากใจ "ตระกูลแวนทิสได้ผู้นำที่ยอดเยี่ยมมาอีกคนแล้ว"

สไตล์ที่ทั้งเด็ดขาดและเมตตานี้ คือวิถีแห่งราชันที่แท้จริง

"ท่านก็อดฟาเธอร์ผู้เมตตา ช่วย... ช่วยผมสักเรื่องได้ไหมครับ?"

ทันใดนั้น ชายที่มีทรงผมประหลาดสุดๆ ก็เดินเข้ามา

ผมสองข้างชี้ตั้งเหมือนปีก ตรงกลางหัวล้านเลี่ยน แต่มีจุกผมเล็กๆ เหลืออยู่ตรงกลางเป๊ะ

ไอแซคมองเขาแล้วรู้สึกขบขันนิดๆ แต่ยังคงรักษาสีหน้าอ่อนโยน "คุณอิปปงมัตสึ ตราบใดที่เป็นคำขอที่สมเหตุสมผล ในฐานะเพื่อน ผมยินดีช่วยแน่นอน"

อิปปงมัตสึเป็นเจ้าของร้านอาวุธในเมือง แม้จะขี้เหนียวไปหน่อย แต่สายตาเฉียบคมแน่นอน

อิปปงมัตสึกัดฟันราวกับเตรียมใจรับเรื่องใหญ่ แล้วลดเสียงลงพูดว่า "ก็อดฟาเธอร์ เมียผมน่ะ... หล่อนอารมณ์ร้ายชะมัด เอะอะก็ลงไม้ลงมือกับผมเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ตลอด! ท่านช่วยไปคุยกับหล่อนให้หน่อยได้ไหมครับว่าให้เพลาๆ มือลงหน่อย?"

ทันทีที่พูดจบ รอบข้างก็เงียบกริบไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะชอบใจออกมา

ไม่มีใครคิดว่าในโอกาสที่ยิ่งใหญ่และเคร่งขรึมขนาดนี้ อิปปงมัตสึจะยกเรื่องผัวเมียทะเลาะกันมาขอร้อง

ไอแซคอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเช่นกัน เขาตบไหล่อิปปงมัตสึแล้วหยอกเย้า "พี่ชาย การกลัวเมียไม่ใช่เรื่องน่าอายหรอกนะ ผมสังเกตคุณมาแล้ว คุณไม่ใช่คนอ่อนแอ การที่ชายผู้กล้าหาญยอมลงให้ด้วยความเต็มใจ แสดงว่าภรรยาของคุณต้องเป็นผู้หญิงที่ฉลาดและเข้มแข็งมาก บางทีการปรึกษาเธอให้มากขึ้นก่อนตัดสินใจอาจช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นนะ"

ได้ยินดังนั้น อิปปงมัตสึก็ยืดหลังขึ้นนิดหน่อย "จริงๆ แล้ว... หล่อนก็ห่วงใยผมจริงๆ นั่นแหละ"

"แต่ถ้าคุณอยากแก้ปัญหานี้ให้จบสิ้นจริงๆ ผมมีข้อเสนอที่ง่ายกว่านั้น"

ไอแซคก้มลงกระซิบข้างหูอิปปงมัตสึพร้อมรอยยิ้มที่รู้กันในหมู่ผู้ชาย "หลายครั้ง การทะเลาะเบาะแว้งที่ดูไร้เหตุผลของคู่สามีภรรยา จริงๆ แล้วเกิดจากการขาดความ 'ปรองดอง' ในชีวิตยามค่ำคืน ในฐานะเจ้าของร้านอาวุธ คุณน่าจะรู้วิธีดูแลรักษา 'อาวุธ' ของตัวเองนะ"

อิปปงมัตสึสตั๊นไปสามวินาที จากนั้นหน้าแก่ๆ ก็แดงก่ำเป็นสีตับหมู เรียกเสียงหัวเราะครืนจากฝูงชนอีกรอบ

เมื่อเห็นไอแซครับมือกับงานเลี้ยงที่มีแต่คนดังได้อย่างคล่องแคล่ว อัลดริชที่ยืนอยู่ไกลๆ ก็ยิ้มด้วยความภาคภูมิใจราวกับพ่อมองลูก

'ก็อดฟาเธอร์คนเก่า ท่านเห็นไหมครับ? นายน้อยไอแซคได้เติบโตเป็นผู้นำที่ยอดเยี่ยมที่สุดในยุคนี้แล้ว'

ดึกสงัด งานเลี้ยงเลิกรา

คฤหาสน์กลับสู่ความเงียบสงบ แต่ไอแซคยังไม่ไปพักผ่อนทันที

เขายืนเงียบๆ บนระเบียงห้องหนังสือชั้นสอง มองลงมายังโล้กทาวน์ที่ตอนนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาอย่างสมบูรณ์

ทันใดนั้น เสียงคำรามก็ก้องขึ้นในหัว

ในท้องฟ้าจำลองแห่งจิตสำนึกอันระยิบระยับ ดวงดาวขนาดมหึมาที่บรรจุความน่าเกรงขามและกลิ่นอายแห่งความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด ได้สว่างวาบขึ้นอย่างสมบูรณ์ในขณะนี้ ปลดปล่อยแสงเจิดจ้าบาดตา

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังก้องในใจอย่างเนิบนาบ

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ : เนื่องจากการบัญชาการระเบียบโลกใต้ดินของโล้กทาวน์ได้สำเร็จ และได้รับการยอมรับจากขุมกำลังเบื้องหน้าส่วนใหญ่ ปลดล็อกความสำเร็จเรียบร้อยแล้ว】

【เปิดใช้งานรายการใหม่ : ราชาแห่งรัตติกาล!】

ไอแซครู้สึกถึงพลังใหม่ที่พลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่งภายในตัว และมุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย

ยุคสมัยของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

ไอแซคยืนอยู่ในห้องหนังสือของคฤหาสน์แวนทิสที่มีทิวทัศน์กว้างไกลที่สุด นอกหน้าต่างคือโล้กทาวน์ที่จมอยู่ในความเงียบยามค่ำคืน ขณะที่ในท้องฟ้าดวงดาวอันกว้างใหญ่ในจิตใจ พายุเงียบกำลังก่อตัว

ความสำเร็จที่เพิ่งสว่างขึ้น 【ราชาแห่งรัตติกาล】 กำลังส่องแสงเจิดจ้า ตัวอักษรคำบรรยายที่ยิ่งใหญ่และดูเป็นมหากาพย์เหล่านั้น ให้ความรู้สึกหนักอึ้งและทรงพลังเป็นพิเศษ แม้แต่กับไอแซคที่คุ้นเคยกับฉากใหญ่ๆ มาแล้ว

"เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า โลกใบนี้จะเป็นของเจ้า! แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางเท่านั้น"

"พสกนิกรของเจ้าจะปกป้องธงกุหลาบราตรีทมิฬด้วยชีวิต เจตจำนงของราชันจะแปรเปลี่ยนเป็นแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ปลุกเร้าให้พวกเขาก้าวข้ามขีดจำกัด"

ไอแซคทวนประโยคเหล่านี้ซ้ำไปซ้ำมา มุมปากยกขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เขารู้ดีว่าความสามารถที่ได้รับจากความสำเร็จนี้ไม่ได้ส่งผลโดยตรงต่อสมรรถภาพทางกายของเขา ไม่ได้มอบพละกำลังมหาศาล หรือเพิ่มความเร็วแม้แต่นิดเดียว