บทที่ 28 จอมยุทธระดับโหว หลี่ฉงหยาง

บทที่ 28 จอมยุทธระดับโหว หลี่ฉงหยาง

ฝูงหมาป่าโลกันตร์มีลักษณะนิสัยอยู่อย่างหนึ่ง คือหากเจอศัตรู พวกมันจะสู้ยิบตาจนกว่าตัวตาย

นิสัยนี้คล้ายคลึงกับหมาป่าในยุคก่อนการกลายพันธุ์ ซึ่งหมาป่าโลกันตร์ที่กลายพันธุ์แล้วก็สืบทอดลักษณะเด่นนี้มาอย่างครบถ้วน

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมผู้ฝึกยุทธส่วนใหญ่ถึงไม่อยากไปตอแยกับฝูงหมาป่าโลกันตร์

เพราะเมื่อตกเป็นเป้าหมายแล้ว คุณจะต้องระแวดระวังการถูกปิดล้อมจากฝูงหมาป่าโลกันตร์อยู่ตลอดเวลา เว้นเสียแต่ว่าคุณจะกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซากทั้งฝูง

หรือไม่ก็คุณมีความแข็งแกร่งมหาศาลจนฝูงหมาป่าโลกันตร์ไม่กล้ามาหาเรื่องอีก ดั่งเช่นจอมยุทธระดับโหวคนเมื่อครู่ แม้จะเป็นเพียงสัญชาตญาณเอาตัวรอด แต่มันก็ทำให้ฝูงหมาป่าโลกันตร์ตระหนักได้ว่า พวกมันไม่มีทางฆ่าจอมยุทธระดับโหวผู้นั้นได้

และตอนนี้ สำหรับเจียงหาน หมาป่าโลกันตร์กว่าสองร้อยตัวที่กระโจนเข้าใส่เขาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย คือขุมทรัพย์ค่าประสบการณ์อันมหาศาล

เป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้

หมาป่าโลกันตร์กว่าสองร้อยตัวช่วยให้เขาเลเวลอัปได้อีกครั้ง

นอกจากจะได้รับแต้มสถานะหนึ่งร้อยแต้มแล้ว เลเวลของเจียงหานยังพุ่งแตะระดับห้าได้สำเร็จ

เขาลากซากหมาป่าโลกันตร์ตัวหนึ่งมาใกล้ๆ อย่างไม่ใส่ใจ เช็ดคราบเลือดออกจากมีดปังตอ แล้วเก็บกลับเข้าสู่มิติระบบ

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งรุนแรงจนชวนคลื่นเหียน

ทั่วร่างของเจียงหานเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดหมาป่าโลกันตร์ จะเช็ดให้สะอาดตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้ เขาทำได้เพียงรอจนรุ่งสางเพื่อหาแหล่งน้ำชำระล้างร่างกาย

"เสี่ยวหาน"

ลุงหูและคนอื่นๆ เดินเข้ามาหา

ในช่วงกลางของการต่อสู้ ทีมของลุงหูก็เข้ามาช่วยสนับสนุน แต่ประสิทธิภาพในการสังหารมอนสเตอร์ของพวกเขานั้นเทียบกับเจียงหานไม่ติดฝุ่น

"เจ้าหนู บอกมาตามตรง พลังฝีมือของเธอถึงระดับปรมาจารย์ยุทธแล้วใช่ไหม?"

เมื่อได้ยินคำถามของลุงหู เจียงหานก็เรียก 'หน้าต่างสถานะ' ขึ้นมาดูในใจ เหลือบมองค่าพลังการต่อสู้แวบหนึ่ง แล้วพยักหน้ารับโดยไม่ปิดบัง

หลังจากสกิล 'เนตรหยั่งรู้' เลเวลอัป พลังการต่อสู้ของเขาก็แตะขอบเขตของระดับปรมาจารย์ยุทธแล้ว และเมื่อบวกกับแต้มสถานะอิสระอีกร้อยแต้มที่เพิ่งได้รับ พลังการต่อสู้ของเจียงหานก็ทะลวงเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ยุทธอย่างแท้จริง โดยตัวเลขอยู่ที่ 5,892

แม้จะยังถือว่าเป็นปรมาจารย์ยุทธระดับต้น แต่เขาก็ครอบครองพลังการต่อสู้ระดับปรมาจารย์ยุทธแล้วจริงๆ

"ฉันว่าแล้วเชียว เจ้าเด็กนี่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้จริงๆ"

ใบหน้าของลุงหูประดับด้วยรอยยิ้ม แม้คำพูดจะดูเหมือนตำหนิ แต่เจียงหานกลับไม่รู้สึกถึงเจตนาต่อว่าแม้แต่น้อย

ถึงอย่างนั้น เจียงหานก็คิดว่าควรอธิบายสักหน่อย "ลุงหูครับ ผม..."

ขณะที่เจียงหานกำลังจะเอ่ยปาก ลุงหูก็ยกมือขึ้นห้าม

"เอาเถอะ ทุกคนย่อมมีความลับของตัวเอง ฉันเข้าใจ"

"ยังไงซะ การที่พลังการต่อสู้ของเธอถึงระดับปรมาจารย์ยุทธก็เป็นผลดีต่อทั้งทีม ทำให้พวกเรามั่นใจกับภารกิจนี้มากขึ้น"

"ไม่มีใครตำหนิเธอเรื่องปิดบังความแข็งแกร่งหรอก"

ลุงหูไม่ได้คิดจะซักไซ้ถึงไพ่ตายของเจียงหาน เขารีบแสดงจุดยืนก่อนที่เจียงหานจะได้อธิบาย ซึ่งนั่นทำให้เจียงหานรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง

หลักๆ คือตอนเริ่มต้น พลังการต่อสู้ของเขายังไม่ถึงระดับนี้จริงๆ

ถ้าไม่ได้ล่าสัตว์กลายพันธุ์มากมายขนาดนี้จนเลเวลอัปถึงสามครั้ง พลังการต่อสู้ของเขาอาจจะยังไม่สูงเท่าลุงหูด้วยซ้ำ

แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เจียงหานจะได้ไม่ต้องสรรหาข้ออ้างมาอธิบายให้ยุ่งยาก

"อาการลุงหลงเป็นยังไงบ้างครับ?"

เจียงหานถามพลางมองไปที่ลุงหลง ซึ่งยังคงสลบไสลอยู่บนหลังของลุงหู

"ไม่เป็นไรมากหรอก แค่โดนแรงกระแทกจนสลบไป พักสักหน่อยเดี๋ยวก็ฟื้น"

เจียงหานส่งเสียงรับคำในลำคอ

ตอนนี้อันตรายได้ผ่านพ้นไปชั่วคราวแล้ว

แม้สัตว์กลายพันธุ์จะไวต่อกลิ่นเลือดมาก แต่กลิ่นเลือดที่รุนแรงขนาดนี้ก็เพียงพอที่จะข่มขวัญสัตว์กลายพันธุ์ทั่วไปไม่ให้กล้าเข้าใกล้

"พักกันตรงนี้เถอะ ฟ้าสางเมื่อไหร่ค่อยออกเดินทาง"

สิ้นเสียงลุงหู ยังไม่ทันที่เขาจะได้นั่งลง ก็เห็นจอมยุทธระดับโหวที่ไล่ตามราชาหมาป่าปีกเงินบินกลับมา เพียงแต่คราวนี้เขาหิ้วซากไร้วิญญาณของราชาหมาป่าปีกเงินกลับมาด้วย

เมื่อเทียบกับร่างมหึมาของหมาป่า จอมยุทธระดับโหวผู้นั้นดูตัวเล็กไปถนัดตา แต่เจียงหานและคนอื่นๆ กลับรู้สึกว่าภาพตรงหน้าช่างดูลงตัวอย่างน่าประหลาด

"ทีมไทแรนโนซอรัสขอคารวะท่านจอมยุทธระดับโหว"

ลุงหูและคนอื่นๆ มีสีหน้าเคร่งขรึม โค้งคำนับเล็กน้อยให้แก่จอมยุทธระดับโหวที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ

ช่องว่างความแข็งแกร่งและสถานะระหว่างสองฝ่ายนั้นห่างชั้นกันเกินไป อีกฝ่ายสมควรแก่การได้รับความเคารพจากพวกลุงหู

ส่วนเจียงหานนั้น จ้องมองจอมยุทธระดับโหวกลางอากาศและซากราชาหมาป่าปีกเงินที่ยังอุ่นๆ ด้วยดวงตาลุกโชน

นี่สินะคือความแข็งแกร่งระดับท็อป?

สามารถสังหารราชาหมาป่าปีกเงินที่ทำให้ทีมของเจียงหานหมดหนทางสู้ได้อย่างง่ายดายปานนั้น

จอมยุทธระดับโหวที่ลอยอยู่กลางอากาศเอ่ยขึ้นในจังหวะนั้น "ทีมไทแรนโนซอรัส? ไม่เลว"

"กล้าบุกตะลุยเข้ามาในฝูงหมาป่าโลกันตร์ขนาดใหญ่แบบนี้ แถมยังช่วยข้าสกัดราชาหมาป่าปีกเงินไว้อีกแรง"

"โดยเฉพาะพ่อหนุ่มคนนี้"

จอมยุทธระดับโหวหันมามองเจียงหาน "เจ้าชื่ออะไร?"

"เรียนท่านจอมยุทธระดับโหว ผมชื่อเจียงหานครับ"

เจียงหานโค้งตัวเล็กน้อย

"เจียงหาน?" จอมยุทธระดับโหวพยักหน้า ก่อนจะคลายมือขวาที่หิ้วซากราชาหมาป่าปีกเงิน ปล่อยร่างหนักหลายร้อยกิโลกรัมของมันตกลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น

"พวกเจ้ามีความชอบในการช่วยสกัดราชาหมาป่าปีกเงิน เจ้าเลือกชิ้นส่วนวัสดุหนึ่งชิ้นจากร่างของราชาหมาป่าปีกเงินไปเป็นรางวัลเถอะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของจอมยุทธระดับโหว เจียงหานและคนอื่นๆ ต่างหันมาสบตากันด้วยความประหลาดใจ

ผู้ที่ก้าวขึ้นสู่ระดับจอมยุทธระดับโหวได้มักมีนิสัยเย่อหยิ่ง แม้แต่คำพูดสักคำยังขี้เกียจจะเอ่ย แต่ท่านผู้นี้ นอกจากจะยอมสนทนาด้วยแล้ว ยังใจป้ำแบ่งส่วนแบ่งจากซากราชาหมาป่าปีกเงินให้พวกเขาอีก?

ซากสัตว์กลายพันธุ์ระดับเจ้าอสูรโดยทั่วไปมีราคาซื้อขายอยู่ที่หนึ่งล้านถึงห้าล้านเหรียญพันธมิตร

ราคาจะผันผวนมากน้อยขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งและความหายากของวัสดุ

และในฐานะสิ่งมีชีวิตที่ปรากฏตัวหลังจากการกลายพันธุ์ครั้งที่สองของหมาป่าโลกันตร์ ราชาหมาป่าปีกเงินแม้จะไม่ได้แข็งแกร่งมากโดยธรรมชาติ แต่ด้วยความหายากจึงทำให้มีราคาสูงลิ่ว

ราคารวมของทั้งตัวอยู่ที่ประมาณสามล้านเหรียญพันธมิตร

แค่ตัวเดียวก็มีมูลค่ามากกว่ารายได้ทั้งเดือนของทีมผู้ฝึกยุทธทั่วไปแล้ว!

แต่ตอนนี้ ซากราชาหมาป่าปีกเงินระดับเจ้าอสูรถูกโยนลงมาตรงหน้าเจียงหาน ให้เขาได้เลือกตามใจชอบ

หากเขาเลือกชิ้นส่วนที่มีมูลค่าสูงสุดอย่างปีกคู่หรือเขี้ยวหมาป่า เจียงหานอาจทำเงินได้เกือบล้านเหรียญพันธมิตรในคราวเดียว!

เจียงหานต้องยอมรับว่าเขาเองก็เริ่มหวั่นไหว

เพียงแค่ตัดสินใจเลือก ก็จะได้เงินเกือบล้าน ไม่ใช่แค่เขาที่ตาลุกวาว ลุงหูและคนอื่นๆ ก็เช่นกัน

อย่างไรก็ตาม จอมยุทธระดับโหวผู้นี้ไม่ได้ให้พวกเขาเลือก ดังนั้นต่อให้ในใจมีคำตอบแล้ว พวกเขาก็ไม่กล้าปริปากพูดอะไร

จอมยุทธระดับโหวที่ลอยอยู่กลางอากาศเพียงแค่เฝ้ามองเจียงหานอย่างเงียบๆ โดยไม่มีท่าทีเร่งรัด

ไม่กี่วินาทีต่อมา เจียงหานก็เงยหน้าขึ้นมองจอมยุทธระดับโหวอีกครั้ง

"ต้องยอมรับว่าข้อเสนอของท่านอาวุโสนั้นน่าดึงดูดใจมากครับ"

"แต่ผมรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้มีบทบาทสำคัญอะไร ดังนั้นผมขอปฏิเสธครับ"

"การสังหารราชาหมาป่าปีกเงินได้ ล้วนมาจากความแข็งแกร่งของท่านอาวุโสเองทั้งสิ้น"

"หากผมเดาไม่ผิด ท่านอาวุโสคงต้องการกวาดล้างฝูงหมาป่าโลกันตร์ฝูงนี้ให้สิ้นซาก เพื่อตัดไฟแต่ต้นลมไม่ให้ราชาหมาป่าปีกเงินเหลือทายาทไว้ ถึงได้ปล่อยให้ราชาหมาป่าปีกเงินหนีมาได้ไกลขนาดนี้ใช่ไหมครับ?"

ได้ยินคำตอบของเจียงหาน ลุงหูและคนอื่นๆ ต่างตกตะลึง

เจียงหานถึงกับปฏิเสธเงินล้านที่มากองอยู่ตรงหน้าเนี่ยนะ?

ทว่าจอมยุทธระดับโหวกลับเผยรอยยิ้มออกมาเมื่อได้ยินคำตอบนั้น

"น่าสนใจ"

"เจียงหานสินะ? ข้าจะจำเจ้าไว้"

"อายุน้อยแค่นี้แต่มีพลังการต่อสู้ระดับปรมาจารย์ยุทธ แถมยังมีความคิดความอ่านที่ละเอียดรอบคอบ ความสำเร็จในอนาคตของเจ้าคงไม่ด้อยไปกว่าข้าแน่"

"ราชาหมาป่าปีกเงินตัวนี้ข้ายกให้เจ้า ถือซะว่าเป็นการลงทุนในตัวเจ้าก็แล้วกัน"

"จำไว้ ข้าชื่อหลี่ฉงหยาง จอมยุทธระดับโหว หลี่ฉงหยาง"