บทที่ 18 ลานประลองเป็นตาย

บทที่ 18 ลานประลองเป็นตาย

ผู้ที่ก้าวขึ้นสู่ระดับผู้ฝึกยุทธ หรือแม้กระทั่งระดับปรมาจารย์ยุทธได้นั้น ย่อมครอบครองพรสวรรค์ที่เหนือล้ำกว่าคนธรรมดาสามัญ

เป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะมีความถือดีในตัว

และการที่ต้องออกล่าสังหารสัตว์อสูรในเขตทุรกันดารเป็นเวลานาน ย่อมหล่อหลอมให้พวกเขามีกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันติดตัว

เมื่อมีปากเสียงกัน ย่อมนำไปสู่การลงไม้ลงมือ

ทว่าเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยของสังคม การต่อสู้ในเขตเมืองหรือพื้นที่อยู่อาศัยจึงเป็นเรื่องต้องห้าม

'ลานประลองเป็นตาย' จึงถือกำเนิดขึ้นภายใต้เงื่อนไขเหล่านี้

โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้เหล่าผู้ฝึกยุทธใช้เป็นสถานที่ยุติข้อพิพาทระหว่างกัน

เจียงหานไม่รู้กฎกติกาที่แน่ชัดของลานประลองเป็นตาย แต่เพียงแค่สังเกตปฏิกิริยาของผู้คนรอบข้าง เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่าเมื่อก้าวขึ้นสู่เวทีแห่งนั้นแล้ว ผลลัพธ์ของผู้พ่ายแพ้ย่อมเลวร้ายอย่างถึงที่สุด

ดูเหมือนลุงจ้าวที่ยืนอยู่ข้างๆ จะสังเกตเห็นความฉงนของเจียงหาน จึงกระซิบอธิบายเบาๆ

"บนลานประลองเป็นตาย ไม่มีกฎเกณฑ์บังคับ และไม่มีการจำกัดเวลา"

"วิธีตัดสินแพ้ชนะมีเพียงฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเสียชีวิต หรือไม่ก็เอ่ยปากยอมแพ้"

"และการยอมแพ้นั้น ขึ้นอยู่กับระดับความแข็งแกร่ง ฝ่ายที่แพ้จะต้องจ่ายค่าตอบแทนให้อีกฝ่าย"

"สำหรับจอมยุทธอย่างลุงเตาของเธอ การพ่ายแพ้หนึ่งครั้งต้องจ่ายเงินถึงยี่สิบล้านเต็มจำนวน!"

ยี่สิบล้าน...

เจียงหานไม่รู้จะหาคำไหนมาอธิบายตัวเลขที่ได้ยิน

ดูเหมือนว่านับตั้งแต่กลายเป็นผู้ฝึกยุทธ มุมมองเรื่องเงินตราของเขาจะถูกรื้อสร้างใหม่อยู่ตลอดเวลา

เมื่อก่อนเขาเป็นคนคิดเล็กคิดน้อย ซื้อไก่สักตัวยังต้องต่อรองราคาหลักสลึง แต่ตอนนี้ตัวเลขที่ผ่านหูเขากลับมีแต่หลักล้านหรือสิบล้านทั้งนั้น

จริงอยู่ที่ทีมของลุงเตาสามารถหาเงินได้มหาศาล แต่ภารกิจหนึ่งครั้งทำเงินได้สูงสุดราวสองล้าน

หลังจากหักส่วนแบ่งให้หัวหน้าทีมที่เป็นกำลังหลักแล้ว สมาชิกที่เหลืออีกสี่คนจะได้รับส่วนแบ่งคนละสองถึงสามแสนเท่านั้น

และการออกภารกิจได้เดือนละครั้งก็นับว่าเต็มกลืนแล้ว

หมายความว่ารายได้ต่อปีของลุงเตาจะตกอยู่ที่ประมาณสามล้าน

การเดิมพันด้วยเงินยี่สิบล้านจึงเท่ากับการนำเงินเก็บทั้งชีวิตมาวางเป็นเดิมพัน

และเมื่อเผชิญกับข้อเสนอของลุงเตา หลี่หยางก็แสดงอาการหวั่นวิตกอย่างเห็นได้ชัด

แม้เขาจะมั่นใจในฝีมือตัวเองมากเพียงใด

แต่สุดท้ายแล้วเขาก็แบกรับผลของการพ่ายแพ้ไม่ไหว

จะตอบตกลงหรือไม่?

หลี่หยางหันไปมองหัวหน้าทีมของตน แต่ชัดเจนว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะให้คำแนะนำใดๆ

"อะไรกัน? กลัวหรือ?"

ลุงเตารุกไล่ ไม่เปิดโอกาสให้หลี่หยางได้ไตร่ตรอง

"กลัว? ทำไมข้าต้องกลัว?"

"ด้วยฝีมือระดับแก ข้ามองไม่เห็นทางเลยว่าจะเอาชนะข้าได้ยังไง"

"วางใจเถอะ บนลานประลองเป็นตาย ข้าจะเปิดโอกาสให้แกได้เอ่ยคำว่ายอมแพ้"

"ยอมแพ้?"

ลุงเตาเพียงแค่จ้องมองหลี่หยางด้วยสายตาเย็นเยียบ แต่ความหมายในแววตานั้นประจักษ์ชัดแจ้งแก่ทุกคน

เขาไม่เคยมีความคิดเรื่องการยอมแพ้อยู่ในหัวเลยแม้แต่น้อย

ฉากละครฉากหนึ่งจบลงชั่วคราว

แต่ทุกคนรู้ดีว่าของจริงจะเริ่มขึ้นที่ 'แนวป้องกันเหล็กกล้า'

หลี่หยางจากไปพร้อมกับทีมของเขา ส่วนเจียงหานและลุงเตาก็กลับมานั่งข้างลุงหลงและคนอื่นๆ

"นายใจร้อนเกินไปแล้ว"

ลุงหลงมองลุงเตาที่นั่งเงียบงัน ก่อนจะถอนหายใจยาว

"ฝีมือของหลี่หยางเหนือกว่านายอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะเมื่อพวกนายใช้ดาบเหมือนกัน"

"ฉันเดาว่าหลี่หยางคงจะขอยืมดาบจากซุนเหวินปิน"

"น่าเสียดายที่ฉันใช้สนับมือ นายเอาไปก็ใช้ไม่ได้"

ซุนเหวินปินน่าจะเป็นหัวหน้าทีมของหลี่หยาง

พลังการต่อสู้ระดับ 'ปรมาจารย์ยุทธ' นั้นสูงกว่า 'จอมยุทธ' ถึงหนึ่งขั้นใหญ่ พละกำลังเพียงอย่างเดียวก็มากกว่าหลายเท่าตัว

ดังนั้นข้อกำหนดเรื่องความแข็งแกร่งของอาวุธจึงสูงตามไปด้วย มิเช่นนั้นการโจมตีเต็มแรงเพียงครั้งเดียวอาจทำให้อาวุธแตกหักก่อน ซึ่งถือเป็นหายนะในการต่อสู้จริง

เหมือนกับเกราะป้องกันที่เจียงหานซื้อมาก่อนหน้านี้ที่ถูกลุงหลงฉีกขาดอย่างง่ายดาย

และจุดสำคัญที่สุดคือ อาวุธระดับสูงสามารถเสริมพลังเวทหรือออพชั่นพิเศษเข้าไปได้

"ถ้ามันยืมอาวุธมาจริง การประลองของนาย..."

"เดี๋ยวฉันจะลองติดต่อเพื่อนที่ใช้ดาบดู เผื่อว่าจะมีใครอยู่ที่แนวป้องกันเหล็กกล้าบ้าง"

ลุงหลงถอนหายใจแล้วลุกไปโทรศัพท์

ส่วนลุงเตาไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

ลุงหูกับลุงจ้าวทำได้เพียงตบไหล่ลุงเตาเบาๆ

พวกเขาร่วมเป็นร่วมตายกันมากว่าสิบปี ย่อมรู้ดีว่าลุงเตากำลังคิดอะไรอยู่

ตลอดการเดินทางที่เหลือแทบไม่มีบทสนทนา ผ่านไปอีกราวสองชั่วโมง รถไฟก็เริ่มชะลอความเร็ว

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเจียงหานผ่านหน้าต่างรถไฟ คือกำแพงเหล็กกล้าสูงตระหง่าน

สูงเกือบสิบเมตร หล่อหลอมขึ้นจากเหล็กกล้าชั้นดี

ในหนังสือบรรยายถึงกำแพงเหล็กกล้านี้ไว้ว่า:

แนวป้องกันเหล็กกล้ามีความยาวรวมกว่า 1,300 กิโลเมตร ใช้เหล็กกล้าบริสุทธิ์ในการก่อสร้างถึง 5,700 ล้านตัน เทียบเท่าผลผลิตเหล็กกล้าเจ็ดปีของอาณาจักร ใช้งบประมาณกว่าหนึ่งล้านล้าน ใช้เวลาก่อสร้างแยกส่วนนานแปดปี และต้านทานคลื่นสัตว์อสูรขนาดใหญ่ กลาง และเล็กมาแล้วกว่า 1,780 ครั้ง

ตอนนั้นเจียงหานเคยเปิดดูรูปในอินเทอร์เน็ตเป็นพิเศษ แต่พอได้มาเห็นด้วยตาตัวเองถึงได้รู้ซึ้ง รูปภาพกับของจริงมันคนละเรื่องกันเลย!

เวลาผ่านไปหลายสิบปี

มันเต็มไปด้วยร่องรอยการโจมตีของสัตว์อสูรและคราบเลือดที่ไม่อาจล้างออกได้หมดจด

ด้านหลังกำแพงเมืองคืออาคารสูงเรียงราย

หลังจากรถไฟเทียบชานชาลา เจียงหานและคณะเดินลงมา ชายร่างกำยำสวมชุดเกราะแบกดาบยาวไว้บนบ่าเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา

"อาหลง เกิดอะไรขึ้น? ทำไมดูรีบร้อนนัก"

"อย่าให้พูดเลย ระหว่างทางหลี่หยางลูกทีมของซุนเหวินปินมีเรื่องกับเหล่าหวัง จนท้าดวลกันบนลานประลองเป็นตาย"

"ฉันเลยต้องมารบกวนขอยืมดาบนายหน่อย"

พอได้ยินลุงหลงเอ่ยชื่อซุนเหวินปิน ชายร่างกำยำที่เพิ่งมาถึงส่ายหน้าอย่างจนใจ

"พวกนายไปมีเรื่องกับเจ้าพวกนั้นได้ยังไง ถึงขั้นต้องขึ้นลานประลองเป็นตายเชียวรึ?"

"ไอ้พวกเห็นแก่ตัวพรรค์นั้น ไว้เข้าไปในเขตทุรกันดารค่อยคิดบัญชีก็ยังไม่สาย"

พูดจบ เขาก็ส่งดาบยาวบนบ่าให้ลุงเตา

"ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ยอมแพ้ซะ เสียเงินไม่เป็นไร ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ก็ยังมีความหวัง"

"จะไปคิดบัญชีทีหลังก็ได้ อย่าเพิ่งวู่วาม"

ชายร่างกำยำเห็นได้ชัดว่ามีความสัมพันธ์อันดีกับกลุ่มลุงหลง จึงพยายามเกลี้ยกล่อมลุงเตา

แต่เรื่องราวมาถึงขั้นต้องขึ้นลานประลองเป็นตายแล้ว ด้วยนิสัยของลุงเตา เขาไม่มีทางเลือกที่จะยอมแพ้อย่างแน่นอน

ลุงเตารับดาบยาวมา ลองชั่งน้ำหนักดูสองสามทีแล้วกล่าวขอบคุณ

ส่วนเจียงหานก็ขยับเข้าไปใกล้ลุงเตา

"ลุงเตาครับ ตอนที่ลุงสู้กับหลี่หยางบนรถไฟเมื่อกี้ ผมสังเกตเห็นว่าเอวซ้ายกับน่องขวาของเขาดูจะมีปัญหา"

"ตอนลุงโจมตี พยายามเน้นไปที่เอวซ้ายกับน่องขวาของเขาให้มากที่สุดนะครับ"

"น่าจะได้ผล"

เจียงหานไม่กล้าพูดอย่างมั่นใจนัก เพราะนี่เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย และเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าจุดอ่อนที่ 'เนตรหยั่งรู้' มองเห็นนั้นจะมีผลมากน้อยแค่ไหน

ลุงเตาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ตบไหล่เจียงหาน

ทั้งกลุ่มเดินตรงไปยังตึกสูงหลังหนึ่ง

และนั่นทำให้เจียงหานได้เห็นลานประลองเป็นตายกับตาตัวเองเป็นครั้งแรก

สนามประลองคล้ายกรงแปดเหลี่ยม แต่มีขนาดใหญ่กว่ามาก

ผู้ที่ก้าวขึ้นสู่ระดับจอมยุทธย่อมมีความแข็งแกร่งข้ามพ้นขีดจำกัด เพียงก้าวเดียวก็พุ่งไปได้ไกลนับสิบเมตร หากสนามเล็กเกินไปย่อมเป็นอุปสรรคต่อการเคลื่อนไหว