บทที่ 2 เข้าจวน

บทที่ 2 เข้าจวน

ยามพลบค่ำ รถตระกูลจอดสนิทลงอย่างเงียบเชียบที่ประตูข้างของจวนจินอ๋อง

"นายหญิงไป๋ ถึงแล้วขอรับ เชิญลงจากรถเถิด"

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของเด็กรับใช้ชายจากด้านนอก จื่อจู๋จึงเลิกม่านจากด้านในรถ นางกระโดดลงไปก่อนแล้วหันกลับมาประคองนายหญิงของตนลงจากรถ

ไป๋เฟยหว่านสูดหายใจลึกหลังจากเท้าแตะพื้น นางลอบสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างเงียบๆ แม้จะเป็นเพียงประตูข้าง ทว่าความโอ่อ่าภูมิฐานนั้นยังคงปรากฏให้เห็นชัดเจน

แม่นมจางที่ยืนรออยู่ไม่ไกลสังเกตเห็นกิริยาของไป๋เฟยหว่าน แต่นางไม่ได้ใส่ใจมากนัก

นางเพียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "นายหญิงไป๋ เชิญตามบ่าวมาเจ้าค่ะ" พูดจบก็หันหลังเดินนำเข้าไปด้านใน

ไป๋เฟยหว่านเดินตามแม่นมผู้นั้นไป สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือทางเดินคดเคี้ยวที่รายล้อมไปด้วยพฤกษานานาพันธุ์และดอกไม้แปลกตา ก่อเกิดเป็นทัศนียภาพธรรมชาติอันงดงาม

เมื่อเดินลึกเข้าไปอีก ก็พบสระบัวกว้างใหญ่ ริมสระประดับด้วยภูเขาจำลองและสายน้ำไหลริน ฝั่งตรงข้ามมีศาลาตั้งตระหง่าน ถัดไปเบื้องหน้าคือหมู่เรือนและหอสูงที่จัดวางสลับซับซ้อนอย่างมีระดับ เรียกได้ว่างดงามตระการตาทุกย่างก้าวเลยทีเดียว

หลังจากเดินมาได้ราวหนึ่งก้านธูป พวกเขาก็มาหยุดอยู่ที่หน้าประตูเรือนเล็กแห่งหนึ่ง

สาวใช้ด้านในเห็นแม่นมจางมาถึง ก็รู้ทันทีว่าเจ้านายคนใหม่มาแล้ว จึงรีบออกมารอรับที่หน้าประตู

แม่นมจางเห็นสาวใช้ออกมาต้อนรับ จึงหันมากล่าวกับไป๋เฟยหว่าน "นายหญิงไป๋ ถึงแล้วเจ้าค่ะ ต่อไปท่านจะต้องพักอยู่ที่นี่ พระชายาได้สั่งให้คนมาทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ท่านเข้าไปพักผ่อนได้เลย"

"สาวใช้เหล่านี้มีหน้าที่คอยปรนนิบัตินายหญิงไป๋ พระชายาตรัสว่าท่านเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย วันนี้ยังไม่ต้องไปคารวะ หากนายหญิงไป๋ขาดเหลือสิ่งใด ให้สาวใช้ไปแจ้งแก่พระชายาได้เจ้าค่ะ"

"ช่วงนี้ท่านอ๋องทรงงานรัดตัว หากว่างเว้นภารกิจแล้วจะเสด็จมาหาท่านเอง ท่านพักอยู่ที่นี่อย่างวางใจเถิด อย่าได้คิดฟุ้งซ่าน เจ้านายฝ่ายในห้ามออกไปที่เรือนหน้าหากท่านอ๋องไม่อนุญาต"

"เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณแม่นมที่ช่วยชี้แนะ ฝากขอบคุณพระชายาแทนข้าด้วย" กล่าวจบ นางก็ส่งสายตาให้จื่อจู๋

จื่อจู๋ก้าวเข้าไปหาอย่างรู้ดาน แล้วยัดถุงเงินใส่มือแม่นมจาง พลางกล่าวว่า "แม่นมลำบากแล้ว เจ้านายของข้าเพิ่งมาถึงจึงไม่สะดวกเชิญท่านดื่มน้ำชา สิ่งนี้ถือเป็นน้ำใจเล็กน้อยจากนายหญิงเจ้าค่ะ"

แม่นมจางลอบคลำถุงเงินในมือ สีหน้าของนางดูอ่อนโยนลงหลายส่วน นางเอ่ยกับไป๋เฟยหว่านว่า "นายหญิงไป๋พักผ่อนให้สบาย ปรับตัวให้คุ้นชินกับสภาพแวดล้อมก่อนเถิด ส่วนเรื่องไปคารวะพระชายา รอให้ท่านอ๋องเสด็จมาหาก่อนค่อยไปก็ยังไม่สาย"

ไป๋เฟยหว่านยิ้มตอบ "ได้ ขอบคุณแม่นมมาก"

เมื่อเห็นว่าไป๋เฟยหว่านไม่มีท่าทีไม่พอใจ แม่นมจางก็ยิ่งพึงพอใจ "เช่นนั้น บ่าวต้องกลับไปรายงานพระชายา ไม่รบกวนนายหญิงไป๋แล้วเจ้าค่ะ"

"เชิญแม่นมตามสบาย"

ไป๋เฟยหว่านมองส่งแม่นมจางจนลับตา แล้วจึงเงยหน้ามองป้ายชื่อเรือนที่เขียนว่า 'เรือนชิงหยา' ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน

จื่อจู๋รีบเดินตามนายหญิงไป เมื่อผ่านกลุ่มสาวใช้ที่หน้าประตู นางก็เอ่ยเรียก "พวกเจ้าก็เข้ามาด้วยสิ"

เมื่อก้าวเข้ามาในลานเรือน นางพบว่าการจัดวางผังเรือนนั้นดูดีไม่น้อย พื้นที่กว้างขวาง ประกอบด้วยเรือนหลักสามห้อง และเรือนปีกซ้ายขวาอีกฝั่งละสามห้อง ข้างเรือนยังมีสวนเล็กๆ อีกด้วย

เรือนหลักสามห้องนั้นเชื่อมต่อถึงกัน ภายในดูโปร่งโล่งสว่างไสว ตรงกลางเป็นห้องโถงรับรองเล็กๆ ทางซ้ายเป็นห้องหนังสือขนาดย่อมที่มีตั่งไว้นั่งอ่านหนังสือ ส่วนทางขวาคือห้องนอน

เตียงนอนเป็นเตียงสี่เสาแบบมีมุ้งคลุม—เพราะท่านอ๋องจะต้องมาค้างแรมที่นี่บ้าง เตียงจึงไม่อาจใช้ของที่แย่เกินไปได้ ในห้องชั้นนอกของห้องนอนยังมีตั่งยาวสำหรับนั่งเล่นอีกตัวหนึ่ง

แม้โดยรวมจะไม่กว้างขวางใหญ่นัก แต่การจัดสรรพื้นที่นั้นเรียบง่ายและชัดเจน ดีกว่าที่นางจินตนาการไว้มาก นางรู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากสำรวจห้องหับต่างๆ เสร็จ ไป๋เฟยหว่านก็นั่งลงที่โต๊ะหินในลานเรือน

เมื่อเห็นเจ้านายออกมา เหล่าสาวใช้ก็รีบเข้ามาคุกเข่าคารวะ "บ่าวคารวะนายหญิงเจ้าค่ะ"

นางมองดูสาวใช้ที่หมอบกราบอยู่ตรงหน้า นอกจากจื่อจู๋แล้ว ยังมีอีกสามคน "ลุกขึ้นเถิด"

นางกวาดตามองพวกนางแล้วถามว่า "พวกเจ้าชื่ออะไรกันบ้าง เคยทำงานที่ไหนมาก่อน และถนัดงานด้านใด?"

สาวใช้คนหนึ่งรูปร่างอ้อนแอ้นแต่แววตาดูฉลาดเฉลียวตอบว่า "บ่าวชื่อ เสี่ยวฉิน เจ้าค่ะ เคยอยู่ห้องเครื่องใหญ่ ได้ยินว่าเรือนของนายหญิงขาดคนจึงขออาสามา บ่าวทำอาหารเป็นเจ้าค่ะ"

"บ่าวชื่อ จื่ออวี้ เจ้าค่ะ เคยเป็นคนกวาดลานที่เรือนหน้า บ่าวเกล้าผมเป็นเจ้าค่ะ" สาวใช้น้อยหน้ากลม ตัวเล็กสั้นป้อม พูดจาฉะฉานพร้อมรอยยิ้มดูร่าเริงน่าเอ็นดู

นางมองไปที่คนสุดท้ายซึ่งแต่งกายต่างจากอีกสองคนและดูมีอายุมากกว่า "บ่าวชื่อ เซี่ยชิว เจ้าค่ะ เคยอยู่ห้องซักล้าง มาเพื่อช่วยงานปัดกวาดเช็ดถูให้นายหญิงเจ้าค่ะ"

"อื้ม ดี มาอยู่กับข้าแล้วก็ขอให้ตั้งใจทำงาน ข้าไม่มีกฎระเบียบอะไรมาก มีเพียงข้อเดียวคือทำหน้าที่ของตนให้ดี เรื่องในเรือนห้ามนำไปพูดข้างนอก หากข้ารู้ ข้าจะไม่เก็บไว้เด็ดขาด"

"นี่คือ จื่อจู๋ นางติดตามข้ามาตั้งแต่เด็ก ต่อไปนางจะเป็นคนดูแลห้องนอนของข้า นอกจากจื่อจู๋แล้ว ห้ามใครเข้าไปในห้องนอนข้าโดยพละการ"

"จื่ออวี้ รับผิดชอบเรื่องเกล้าผมและดูแลของใช้ส่วนตัวของข้า เสี่ยวฉิน คอยช่วย เซี่ยชิว ดูแลงานภายนอกไปก่อน"

ทุกคนขานรับพร้อมกัน "เจ้าค่ะ"

จากนั้นนางจึงหันไปมองจื่อจู๋ จื่อจู๋นำถุงเงินที่เตรียมไว้มอบให้พวกนางคนละถุง

"เอาล่ะ แยกย้ายกันไปทำงานเถอะ ข้าจะพักผ่อนแล้ว จื่อจู๋ เจ้าก็ไปพักเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาจัดของ" นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ชำระล้างร่างกาย นางจึงหันไปถามจื่ออวี้และคนอื่นๆ "ข้าอาบน้ำได้เลยหรือไม่?"

"ได้เจ้าค่ะนายหญิง เดี๋ยวพวกบ่าวไปเตรียมน้ำให้เดี๋ยวนี้" พูดจบทั้งสามก็ถอยออกไป

ไม่นานน้ำก็พร้อม นางไล่ให้ทุกคนออกไป แม้จะข้ามภพมาสักพักแล้ว แต่นางก็ยังไม่ชินกับการมีคนมายืนเฝ้าตอนอาบน้ำ นางแช่น้ำชำระกายอย่างสบายตัว ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงและหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

ในขณะเดียวกัน แม่นมจางก็กลับไปที่เรือนหลักเพื่อรายงานเรื่องอนุไป๋แก่พระชายา

พระชายาฟังรายงานของแม่นมพลางหมุนถ้วยชาในมือเล่น ก่อนจะเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจนัก "แม่นม ท่านคิดว่าอนุไป๋เป็นคนอย่างไร?"

"ทูลพระชายา อนุไป๋ดูสงบเสงี่ยมเจียมตัวดีเจ้าค่ะ ดูฉลาดกว่าสองคนนั้นเสียอีก" แม่นมจางกล่าวพลางนึกถึงหญิงสาวสองคนที่เพิ่งเข้าจวนมาเมื่อไม่กี่วันก่อน

"ข้าให้นางไปอยู่เรือนที่ไกลหน่อย หวังว่านางจะสงบเสงี่ยมเจียมตัวแบบนี้ตลอดไปนะ ไม่อย่างนั้น ด้วยหน้าตาแบบนาง เกรงว่าจวนอ๋องคงมีเรื่องวุ่นวายเพิ่มขึ้นแน่"

"ต่อให้นางจะเป็นอย่างไร ท่านก็คือพระชายาเอก นางไม่มีวันตีเสมอท่านได้หรอกเจ้าค่ะ"

"ก็จริง แต่เห็นแล้วมันขวางหูขวางตา" พูดจบนางก็ลูบหน้าท้องของตนเบาๆ "แม่นม ท่านคิดว่าข้าจะท้องได้อีกไหม? ถ้าข้ามีลูกชายสักคน เสด็จพ่อกับเสด็จแม่คงเลิกส่งคนเข้ามาในเรือนหลังของท่านอ๋องเสียที"

แม่นมจางเลี้ยงดูพระชายามาตั้งแต่อ้อนแต่ออก เห็นนางเป็นเช่นนี้ก็อดสงสารไม่ได้ จึงเดินเข้าไปโอบไหล่พระชายา "พระชายา... เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเจ้าค่ะ อย่างน้อยท่านก็ยังมีท่านหญิงซี ชายารองตงเองก็ยังไม่เคยตั้งครรภ์เลยสักครั้ง"

พระชายากุมมือแม่นมไว้แล้วกล่าวว่า "ใช่ ข้ายังมีซีเอ๋อร์ นังแพศยาตงนั่นเป็นแค่ชายารองแท้ๆ แต่กลับกล้าทำร้ายข้าตอนคลอดจนทำให้ข้ามีลูกยาก แถมตัวมันเองก็ยังไม่ท้องสักที สมน้ำหน้ามันแล้วที่เป็นแบบนี้"

"เจ้าค่ะ อย่าคิดมากเลยนะเพคะพระชายา รักษาสุขภาพให้แข็งแรงไว้เถิด ในเรือนหลังนี้ก็ไม่มีใครท้องสักคน เด็กในจวนตอนนี้ก็มีแค่สองคน แถมสุขภาพของคุณชายใหญ่ก็ไม่ค่อยสู้ดีนัก ทำใจให้สบายเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวลูกก็มาเอง"

"ข้ารู้แม่นม โชคดีที่ข้ายังมีท่าน" นางนึกถึงสองคนที่เพิ่งเข้าจวนมาก่อนหน้านี้ "แล้วเรื่องอนุจางกับอนุหนานเป็นอย่างไรบ้าง?"

"สองคนนั้นร้องห่มร้องไห้จะขอพบท่านอ๋องให้ได้เจ้าค่ะ อนุหนานถึงกับขนข้าวของพยายามจะบุกไปที่เรือนหน้า แต่พ่อบ้านอวี๋ขวางเอาไว้" พอพูดถึงอนุหนาน แม่นมจางก็แสดงสีหน้ารังเกียจระคนดูแคลน วันแรกที่เข้ามาก็แจ้งกฎไปแล้วว่าเจ้านายฝ่ายในห้ามไปเรือนหน้าโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่กลับไม่ฟังความ

"อื้ม สั่งให้คนคอยจับตาดูพวกนางไว้ มีอะไรให้รีบมารายงาน"

"เราวางคนไว้ทุกเรือนแล้วเจ้าค่ะ หากมีความเคลื่อนไหวจะรีบมารายงานทันที"

"กำชับพวกเขาให้ระวังตัวด้วย อย่าให้ใครจับได้"

"เจ้าค่ะ บ่าวจะกำชับพวกเขาให้รอบคอบ"

พระชายาพยักหน้าแล้วโบกมือให้แม่นมถอยออกไป ก่อนจะยกชาขึ้นจิบต่อด้วยท่าทีสงบนิ่ง