ตอนที่ 25 : สำรวจหุบเหว และสาหร่ายเนเธอร์เวิลด์

ตอนที่ 25 : สำรวจหุบเหว และสาหร่ายเนเธอร์เวิลด์

ภายใต้การนำทางขั้นสุดยอดจากแผนที่ระบบ ซูเฉินพาคู่หู "ตัวจี๊ด" ของเขามาถึงชายแดนแดนปีศาจ

อย่าถามว่ามาถึงนี่ได้ยังไง คำตอบคือไถทางมาล้วนๆ!

คุณเคยได้ยินคำว่าสุนทรียศาสตร์แห่งความรุนแรงไหมครับท่าน?

ท้องฟ้าที่นี่เป็นสีเทาหม่นตลอดกาล และรอยแยกสีดำสนิทไร้ก้นบึ้งก็พาดผ่านผืนดิน

นี่คือหุบเหวแห่งความตาย

แค่ยืนอยู่ตรงขอบเหว ก็รู้สึกได้ถึงลมชั่วร้ายที่พัดขึ้นมาจากก้นเหว ลมนั้นแฝงกลิ่นอายแห่งความตายที่ชวนคลื่นไส้ กลิ่นเหมือนไข่เน่าหมื่นปีผสมกับสนิมเหล็ก

เพลงประกอบฉากของที่นี่ฟังดูเหมือนเพลงโหมโรงก่อนสู้บอสใหญ่ในเกมตระกูลโซลไม่มีผิด

"ซูเฉิน มัน... มันมืดตึ๊ดตื๋อเลย..."

ใบหน้าเล็กๆ ของจินลี่ซีดเผือด มือข้างหนึ่งกำชายเสื้อซูเฉินแน่น ส่วนอีกข้างทำท่าเหมือนอยากจะเกาะติดไปด้วย

เธอแทบจะขดตัวเป็นก้อนกลม พยายามซ่อนตัวอยู่หลังซูเฉินอย่างสุดความสามารถ

"หนูกลัวนิดหน่อย รู้สึกเหมือนมีสิ่งไม่สะอาดอยู่ข้างล่าง"

ซูเฉินตบหลังมือเธอเบาๆ ปลอบใจว่า "ไม่ต้องกลัว 'อาหารไม่สะอาด กินแล้วไม่ป่วยหรอก'"

จินลี่ : "..."

เฟิ่งอิ๋งลอยตัวอยู่กลางอากาศ ไฟเทพฟีนิกซ์สีทองรอบตัวสว่างกว่าปกติหลายเท่า ขับไล่ความหนาวเย็นรอบข้างไปได้มาก

สีหน้าของเธอเฉยชา ดวงตาหงส์กวาดมองความมืดเบื้องล่าง พูดด้วยน้ำเสียงมืออาชีพ

"พวกมันก็แค่วิญญาณเร่ร่อนไร้เจ้าของและพลังงานแห่งความตาย ไม่เป็นภัยคุกคามหรอก"

ปากพูดสบายๆ แต่เปลวไฟที่ลุกโชนจนแทบจะจับตัวเป็นก้อนนั้น ทรยศความระแวดระวังภายในใจของเธอหมดเปลือก

ยังไงซะ การเก่งแต่ปากแต่การกระทำยิ่งใหญ่ ก็เป็นคาแรคเตอร์พื้นฐานของเธออยู่แล้ว

"เอาล่ะ เตรียมตัวลงไปกันเถอะ"

ซูเฉินหยิบเชือกปีนเขาทำพิเศษออกมาจากกระเป๋าระบบ เชือกนี้ถักทอจากเส้นใยพืชวิญญาณที่เหนียวทนทาน กันน้ำกันไฟ

เขาผูกเงื่อนรอบเอวตัวเองอย่างคล่องแคล่ว แล้วผูกปลายอีกด้านไว้ที่เอวของจินลี่

"เกาะฉันไว้แน่นๆ ฉันจะพาเธอลงไป"

"อื้ม!"

จินลี่พยักหน้าอย่างแรง มือเล็กๆ กำแน่นขึ้นไปอีก แทบอยากจะเชื่อมอาร์กติดกับตัวซูเฉินไปเลย

เห็นดังนั้น เฟิ่งอิ๋งก็พูดเสียงเย็น

"ข้าจะส่องทางข้างหน้าให้"

พูดจบ เธอก็กลายเป็นลำแสง พุ่งนำลงไปในหุบเหวก่อน เหมือนดวงอาทิตย์สีทองที่ร่วงหล่น ฉีกกระชากความมืดมิดหนาทึบจนขาดสะบั้นทันที

ซูเฉินมองแสงนั้น แล้วมองเชือกที่เอวซึ่งผูกติดกับมังกรวัยเยาว์

สปอตไลต์เดินได้หนึ่งตัวดาเมจที่ถูกพันธนาการหนึ่งตัว และฉัน ซัพพอร์ตที่มีหน้าที่จูงเชือก

องค์ประกอบทีมนี้เรียกได้ว่า... นามธรรมสุดๆ

เขาไม่คิดอะไรมาก อุ้มจินลี่แล้วกระโดดลงไปในหุบเหว

กระบวนการลงสู่ก้นเหวนั้นราบรื่นกว่าที่คิด

แสงของเฟิ่งอิ๋งเคลียร์ทางข้างหน้า ขับไล่ความมืดมนทั้งหมด

ผนังหินรอบด้านปกคลุมด้วยมอสและเชื้อราประหลาด แสดงสีสันน่าขนลุกภายใต้แสงไฟ

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแหลมสูงก็ดังขึ้นจากทุกทิศทาง

ในความมืด ดวงตาสีแดงฉานนับไม่ถ้วนสว่างวาบขึ้น

ทันใดนั้น ฝูงสิ่งมีชีวิตบิดเบี้ยวที่สร้างจากเงาล้วนๆ ก็พรั่งพรูออกมาจากรอยแยกตามผนังหิน พุ่งเข้าใส่พวกเขา

ไอ้พวกนี้รูปร่างหน้าตาฟรีสไตล์สุดๆ ขนาดคธูลูมาเห็นยังต้องส่ายหน้า

"กรี๊ด! สัตว์ประหลาด!"

จินลี่ตกใจกับความวุ่นวายกะทันหัน และเผลอปล่อยเสียงคำรามมังกรที่ดุร้ายแต่แฝงความน่ารักออกมาโดยไม่รู้ตัว

"โฮก!"

คลื่นเสียงสีทองระเบิดออกมาโดยมีเธอเป็นจุดศูนย์กลาง

คลื่นเสียงนั้นบรรจุกลิ่นอายมังกรบริสุทธิ์ ทุกที่ที่มันผ่านไป เงาสัตว์ประหลาดบิดเบี้ยวเหล่านั้นก็ละลายและแตกสลายเหมือนหิมะโดนแดด ไม่เหลือแม้แต่ฝุ่นผง

ตะโกนทีเดียว เคลียร์จอเกลี้ยง

จินลี่กะพริบตาปริบๆ มองผนังหินที่ว่างเปล่าในพริบตา ยังคงงุนงงเล็กน้อย

เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?

หนูแค่ตกใจแล้วร้องออกมาเองนะ

เฟิ่งอิ๋งชำเลืองมองจินลี่แล้วส่งเสียงฮึเบาๆ

"หยาบคาย"

ด้วยการสะบัดมือเรียวงาม นกไฟหลายตัวที่ควบแน่นจากไฟฟีนิกซ์ก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า พุ่งเข้าใส่พวกหลงเหลือไม่กี่ตัวที่คลานออกมาจากมุมอับเพื่อพยายามลอบโจมตีอย่างแม่นยำ

นกไฟรวดเร็วปานสายฟ้าเผาสัตว์ประหลาดเหล่านั้นจนสูญสลายไปเงียบๆ ไม่เหลือแม้แต่ควัน

ความสง่างามไม่เคยตกยุค

ซูเฉินมองดูฉากนี้จากด้านหลัง แล้วกุมขมับเงียบๆ

คนหนึ่งโจมตีวงกว้างแบบไม่เลือกหน้า อีกคนลอบสังหารเป้าหมายเดี่ยวด้วยความแม่นยำสูง

ขอร้องล่ะ ก่อนจะสู้ช่วยตะโกนบอกกันหน่อยได้ไหม? ผมกลัวโดนลูกหลงจากพวกเดียวกันจริงๆ

เขาไม่อยากเป็นมนุษย์ที่โดนลูกหลงจนกลายเป็นฝุ่นไประหว่างที่เทพเขาตีกันหรอกนะ

"เลิกเล่นแล้วตั้งใจหาวัตถุดิบได้แล้ว"

ซูเฉินพูดเตือนสติ

ขณะที่ควบคุมความเร็วในการร่อนลงอย่างระมัดระวัง เขาเปิดใช้งานทักษะการทำอาหารระดับเทพ MAX สัมผัสความผันผวนของพลังวิญญาณในอากาศ

ทั้งสองยังคงแข่งกันเงียบๆ ว่าใครเคลียร์มอนสเตอร์ได้เร็วกว่า

จินลี่ : "หนูเป่าพวกมันกระจุยในทีเดียวเลย!"

เฟิ่งอิ๋ง : "ไฟเทพของข้าชำระล้างถึงต้นกำเนิด ไม่เหมือนเจ้าที่รู้แต่ทำลายล้าง"

ซูเฉินขี้เกียจจะสนใจพวกเธอ

พลังงานคนเรามีจำกัด จะเอาทุกอย่างไม่ได้ เขาเลือกทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับงานตรงหน้าดีกว่า

ไม่นาน จิตวิญญาณเชฟของเขาก็ตอบสนอง

ในรอยแยกขนาดใหญ่ลึกลงไปในหุบเหวประมาณสามพันเมตร เขาสัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังวิญญาณที่บริสุทธิ์และเย็นยะเยือกอย่างยิ่ง

เจอแล้ว!

เขาปรับทิศทางและร่อนลงไปทางรอยแยกนั้น

ทางเข้ารอยแยกแคบมาก ให้คนผ่านได้ทีละคนเท่านั้น

ซูเฉินให้เฟิ่งอิ๋งรออยู่ข้างนอก ส่วนเขาพาจินลี่เข้าไป

หลังรอยแยกคือถ้ำใต้ดินขนาดมหึมา

ใจกลางถ้ำมีสระน้ำใต้ดินที่เงียบสงบ และบนผนังหินริมสระมีสาหร่ายโปร่งแสงที่เปล่งแสงสีฟ้าจางๆ ขึ้นอยู่เป็นกลุ่ม

นั่นคือสาหร่ายเนเธอร์เวิลด์

แต่ทว่า ตรงหน้าสาหร่ายเนเธอร์เวิลด์ มีสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาขดตัวอยู่

มันคือหนอนยักษ์แห่งหุบเหว ร่างกายของมันเหมือนภูเขาก้อนเนื้อ ผิวหนังปกคลุมด้วยรอยย่นเมือกๆ และดวงตานับไม่ถ้วนที่เปิดๆ ปิดๆ แค่มองก็ทำเอาค่าสติสัมปชัญญะลดฮวบ

ชัดเจนว่ามันคือผู้พิทักษ์สาหร่ายเนเธอร์เวิลด์นี้

หนอนยักษ์แห่งหุบเหวสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายผู้บุกรุก ดวงตานับไม่ถ้วนของมันหันมามองซูเฉินและจินลี่พร้อมกัน ส่งเสียงคำรามดังกึกก้อง

"แมลงตัวเบ้อเริ่มเลย!"

แทนที่จะกลัว จินลี่กลับตื่นเต้น ลืมเรื่องที่กลัวมอนสเตอร์เมื่อกี้ไปจนหมดสิ้น

เธอถูมือไปมา จิตวิญญาณการต่อสู้ลุกโชน

"ซูเฉิน ดูหนูนะ! หนูจะต่อยมันให้กลายเป็นเนื้อบดเลย!"

ยังพูดไม่ทันจบ แสงวาบก็ปรากฏขึ้นที่ปากถ้ำ และร่างของเฟิ่งอิ๋งก็ปรากฏตัวขึ้นที่นี่เช่นกัน

เธอชำเลืองมองหนอนยักษ์แห่งหุบเหว แล้วมองจินลี่ที่กระตือรือร้น แววตาดูแคลนแวบผ่านดวงตาหงส์เย็นชา

"ของสกปรกพรรค์นี้จะปล่อยให้แรงควายของเจ้ามาทำแปดเปื้อนวัตถุดิบของซูเฉินได้ยังไง?"

"ข้าจะชำระล้างมันด้วยตัวเอง"

จินลี่โวยวาย

"ทำไมเธอต้องได้ทำด้วย?! หนูเห็นก่อนนะ! นี่มอนสเตอร์ของหนู!"

"'มาก่อนได้ก่อน' เป็นกฎของมนุษย์ ต่อหน้าข้า มีเพียง 'ข้าต้องการ' และ 'ข้าไม่ต้องการ' เท่านั้น"

เห็นว่าทั้งสองกำลังจะทะเลาะกันแย่งผลงานอีกแล้ว ซูเฉินก็ปวดหัวตุบ

"หยุด! พวกเธอเข้าไปรุมพร้อมกันเลย รีบๆ ทำให้จบๆ ไป โอเคมั้ย?"

"ใครลาสช็อตได้ คนนั้นได้เครดิต!"

จินลี่และเฟิ่งอิ๋งสบตากัน ต่างเห็นจิตวิญญาณการต่อสู้ที่ลุกโชนในดวงตาของอีกฝ่าย

"ตกลง!"

วินาทีถัดมา กลิ่นอายมังกรและเสียงร้องของฟีนิกซ์ก็ดังก้องไปทั่วถ้ำพร้อมกัน

ร่างเล็กของจินลี่ระเบิดแสงสีทองเจิดจรัส เงาร่างมังกรที่ชัดเจนปรากฏขึ้นด้านหลังเธอ เธอเหวี่ยงหมัดเล็กๆ และพุ่งเข้าใส่หนอนยักษ์แห่งหุบเหวโดยตรง

"รับไปซะ หมัดมังกรทองทะลวงไส้!"

เฟิ่งอิ๋งลอยตัวอยู่กลางอากาศ มือประสานอิน ดอกบัวเพลิงยักษ์ที่ประกอบด้วยไฟฟีนิกซ์บริสุทธิ์บานสะพรั่งตรงหน้าเธอ

"ไฟเทพชำระโลก เผาผลาญแปดทิศ"

หมัดมังกรและดอกบัวเพลิง ซ้ายขวาประสานกัน พุ่งเข้าใส่หนอนยักษ์แห่งหุบเหวพร้อมกันอย่างรู้ใจ

หนอนยักษ์แห่งหุบเหวไม่มีเวลาแม้แต่จะส่งเสียงกรีดร้อง

ในชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งถ้ำสว่างไสวราวกับกลางวัน

พายุพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวกวาดผ่าน กลิ่นอายมังกรและไฟเทพพันเกี่ยวกัน ก่อเกิดเป็นพลังทำลายล้างที่อธิบายไม่ได้

แผ่นดินไหวภูเขาสั่นสะเทือน หุบเหวแห่งความตายทั้งแห่งสั่นไหวอย่างรุนแรง

ซูเฉินสไลด์ตัวไปทางผนังหินตั้งแต่ตอนที่พวกเธอเริ่มลงมือแล้ว อาศัยจังหวะที่หนอนผู้น่าสงสารกำลังถูกฉีกกระชากด้วยพายุพลังงาน เขาเก็บเกี่ยวสาหร่ายเนเธอร์เวิลด์ทั้งหมดอย่างคล่องแคล่วและยัดใส่กระเป๋าระบบ

ความเป็นมืออาชีพต้องสะท้อนออกมาในรายละเอียดของการฉกฉวยโอกาสแบบนี้แหละ