ตอนที่ 237 เก็บมาให้แม่เดี๋ยวนี้

เด็กหนุ่มชุดม่วงผู้นี้กลับมีหน้าตาคล้ายคลึงกับเฟิงสิงเหยาถึงเก้าส่วน เพียงแต่คนตรงหน้าดูอายุน้อยกว่า แววตาและคิ้วคางดูอ่อนเยาว์กว่าเล็กน้อย

ร่างของเด็กหนุ่มเหยียดตรง สง่างามไร้ที่ติ ดวงตาดำขลับราวกับน้ำหมึกคู่นั้นเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง ห่างเหินและเฉยชา ทำให้ผู้คนมิกล้าเข้าใกล้

พวกอวี๋ฉางอิงเองก็รู้สึกว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ดูคุ้นตาอยู่บ้าง ราวกับเคยพบเห็นที่นอกเมืองหลวงแคว้นหนานซาง เพียงแต่คนผู้นั้นมิได้ดูอ่อนวัยเหมือนเด็กหนุ่มตรงหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด

เหตุใดเขาถึงลงมือช่วยพวกนาง?

แต่ไม่นานพวกเขาก็รู้ว่า ตนเองคิดมากไปเอง

ภาพที่เห็นคือเด็กหนุ่มชุดม่วงใช้พลังคว้าแหวนมิติของชายชราชุดดำผู้นั้นไปจากระยะไกล กล่าวคือ การกระทำของเขาเป็นเพียงการฆ่าคนชิงสมบัติเท่านั้น?

เสิ่นเยียนเห็นดังนั้น จึงอดไม่ได้ที่จะส่งกระแสจิตถามจิ่วจวนว่า

"เขาใช่เฟิงสิงเหยาหรือไม่?"

จิ่วจวนที่อยู่ในมิติวิญญาณเองก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เพราะเด็กหนุ่มผู้นี้หน้าตาเหมือนเฟิงสิงเหยาเหลือเกิน ทว่ากลิ่นอายของทั้งสองคนมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง และเมื่อเขาลองสัมผัสดู...

บนร่างของเด็กหนุ่มชุดม่วงผู้นี้ไม่มีกลิ่นอายของเฟิงสิงเหยาอยู่เลย

"...น่าจะไม่ใช่"

จิ่วจวนขมวดคิ้วกล่าว ตามหลักเหตุผลแล้ว หากเฟิงสิงเหยาออกจากทวีปกุยหยวนเพื่อเดินทางไปยังที่แห่งนั้น ก็ไม่น่าจะกลับมาเร็วขนาดนี้ เพราะที่นั่นยังมีเรื่องยุ่งเหยิงให้เฟิงสิงเหยาต้องจัดการอีกมากโข

เสิ่นเยียนได้ยินเช่นนั้น แววตาก็ไหววูบเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดังเดิม

ในขณะเดียวกัน เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างมองเด็กหนุ่มชุดม่วงด้วยความหวาดกลัว ระแวงและป้องกันตัว ขณะเดียวกันในใจก็นึกสงสัยว่าเขาโผล่มาจากไหนกัน? การที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียง และลงมือสังหารชายชราชุดดำได้อย่างราบคาบนั้น ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ครืน ครืน ครืน!

กระแสธารแร่ธาตุยังไม่จบลง

ก้อนแร่ขนาดเล็กใหญ่ยังคงพุ่งกระแทกเข้ามาในอุโมงค์ทางเดิน แต่เด็กหนุ่มชุดม่วงกลับฝ่ากระแสแร่ธาตุเหล่านั้น พุ่งตัวมุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างไม่เกรงกลัว

กลุ่มของเสิ่นเยียนรีบกางม่านพลังป้องกันกระแสแร่ธาตุเอาไว้ก่อน

จูเก่อโย่วหลินถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เมื่อครู่พวกเจ้าเห็นหรือไม่ว่าเด็กหนุ่มชุดม่วงนั่นตัดหัวตาแก่นั่นได้ยังไง?"

เซียวเจ๋อชวนตอบ

"มองไม่ทัน"

เสิ่นเยียนครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า

"เด็กหนุ่มคนนี้แข็งแกร่งมาก การฆ่าคนสำหรับเขาดูง่ายดายราวกับหยิบของในถุง หากพวกเราเจอเขาอีก ต้องระมัดระวังตัวให้ถึงที่สุด"

อวี๋ฉางอิงปรับลมหายใจให้เป็นปกติ แล้วยิ้มออกมา

"เขาหน้าตาดีจริงๆ"

"พวกข้าหน้าตาไม่ดีหรือ?"

จูเก่อโย่วหลินถามด้วยน้ำเสียงแง่งอนเล็กน้อย

อวี๋ฉางอิงยิ้มหวานอย่างอ่อนโยนพลางกล่าว

"น้องชายโย่วหลิน พวกเจ้าต้องดูดีอยู่แล้วสิ พี่สาวอย่างข้าสรรเสริญพวกเจ้าในใจอยู่ทุกวัน"

จูเก่อโย่วหลินเลิกคิ้วอย่างมั่นใจ

"เชื่อเจ้าก็ได้"

ผ่านไปครึ่งก้านธูป ความเคลื่อนไหวของกระแสธารแร่ธาตุก็หยุดลง บนพื้นอุโมงค์เต็มไปด้วยก้อนแร่กระจัดกระจายเกลื่อนกลาด

ชั่วพริบตา ผู้บำเพ็ญเพียรในที่นั้นต่างพากันก้มหน้าก้มตาเก็บแร่ธาตุอย่างบ้าคลั่ง

อวี๋ฉางอิงเห็นดังนั้น ก็เลิกแสร้งทำเป็นพี่สาวผู้แสนอ่อนโยน นางออกคำสั่งกับพวกเสิ่นเยียนทันที

"เก็บมาให้แม่เดี๋ยวนี้! ได้ยินหรือไม่?!"

พวกเสิ่นเยียน

"……"

สุดท้าย พวกเขาก็ต้องเข้าร่วมขบวนการเก็บแร่ธาตุด้วย ระหว่างนั้นมีผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนไม่น้อยคิดจะแย่งชิงแร่ธาตุในมือพวกเขา ซึ่งแน่นอนว่าพวกเขาเองก็ไม่ได้ออมมือให้ฝ่ายตรงข้ามเช่นกัน

ฉือเยว่เองก็ถูกบังคับให้เข้าร่วมกลุ่มเก็บแร่ธาตุ เพียงแต่เขาไม่ได้ลงมือเอง แต่ใช้เถาวัลย์กวาดม้วนแร่ธาตุทั้งหมดเข้ามารวมกัน

จากนั้นก็กองรวมกันจนกลายเป็นภูเขาลูกย่อมๆ

ผู้บำเพ็ญเพียรบางคนเห็น 'ภูเขาแร่' ที่ฉือเยว่ใช้เถาวัลย์กองไว้ ก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แต่พอเห็นชนิดของแร่ธาตุที่ประกอบเป็นภูเขานั้นชัดๆ มุมปากของพวกเขาก็ระริก เกือบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่

"เจ้าเด็กนี่มันปัญญาอ่อนรึเปล่า? แร่ที่มันเก็บมามีแต่หินเสียคุณภาพต่ำทั้งนั้น ให้ข้าฟรีๆ ข้ายังไม่เอาเลย!"

"ข้าว่ามันคงมาเก็บของเก่ามั้ง! ไม่สิ เก็บขยะต่างหาก!"

"ฮ่าๆๆ..."

เสียงของพวกเขาไม่ได้ดังหรือเบาจนเกินไป พอดีให้ฉือเยว่ได้ยินเต็มสองหู

วินาทีถัดมา เถาวัลย์สีเขียวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา แล้วฟาดใส่พวกเขาอย่างรุนแรง เสียง เพียะ เพียะ ดังสนั่น

"อ๊าก!"

ผู้บำเพ็ญเพียรเหล่านั้นถูกเถาวัลย์ฟาดจนกระเด็น!

"อย่านะ อย่าแย่งแร่ของข้า!"

แร่ธาตุที่อยู่ในมือของผู้บำเพ็ญเพียรเหล่านั้นถูกเถาวัลย์ม้วนแย่งไป พวกเขากรีดร้องเสียงหลง

ขณะที่พวกเขากำลังจะพุ่งเข้าไปแย่งคืน ก็มีคนเข้ามาห้ามไว้

"ช่างเถอะๆ อย่าไปเสียเวลากับมันเลย รีบเก็บแร่ธาตุเป็นเรื่องสำคัญกว่า!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ พวกเขาจึงยอมรามือ

แต่สิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงก็คือ ทุกครั้งที่พวกเขาเก็บแร่ธาตุขึ้นมาได้ก้อนหนึ่ง ยังไม่ทันจะได้ใส่ลงในแหวนมิติ ก็ถูกเถาวัลย์ฉกแย่งไปต่อหน้าต่อตา

ไม่ใช่แค่พวกเขาไม่กี่คน แต่ผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นๆ ในที่นั้นก็ประสบชะตากรรมเดียวกัน!

แม้กระทั่งแร่ธาตุที่จูเก่อโย่วหลินเก็บได้ ก็ยังถูกฉือเยว่แย่งไป!

จูเก่อโย่วหลินตกตะลึงจนอ้าปากค้าง เขาหันไปมองฉือเยว่ เด็กหนุ่มชุดขาวที่กำลังหลับตาพริ้ม แล้วตะโกนว่า

"เจ้าหนอนขี้เกียจจอมตะกละ! ข้าพวกเดียวกับเจ้านะ เจ้าจะมาแย่งแร่ของข้าทำไม?"

ฉือเยว่ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้

จูเก่อโย่วหลินกัดฟันข่มความโมโห แล้วหันไปมองหาแร่ธาตุดีๆ ก้อนใหม่ ไม่นานเขาก็เจอเป้าหมาย แต่ทว่า... จังหวะที่เขากำลังจะก้มลงเก็บแร่คุณภาพเยี่ยมก้อนนั้น เถาวัลย์สีเขียวเส้นหนึ่งก็โผล่มาม้วนแร่ก้อนนั้นหนีไปอย่างรวดเร็ว

"เฮ้ย หยุดนะ!"

จูเก่อโย่วหลินตกใจ ร้องตะโกนออกไปตามสัญชาตญาณ

พอตั้งสติได้ จูเก่อโย่วหลินก็กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ จ้องมองฉือเยว่เขม็ง

"ฉือเยว่! เจ้าจะมากเกินไปแล้วนะ!!!"

"เอาแร่คืนมาให้ข้า!"

พอจูเก่อโย่วหลินส่งเสียงโวยวาย ก็ทำให้เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่ถูกฉือเยว่ใช้เถาวัลย์ขโมยแร่ไป ต่างพากันจ้องมองมาที่ฉือเยว่เป็นตาเดียว

ทุกคนต่างพากันรุมประณามฉือเยว่

"อายุก็ยังน้อย ไม่รู้จักทำตัวดีๆ รีบเอาแร่คืนพวกเรามาเดี๋ยวนี้!"

"ใช่ ถ้าเจ้ายอมคืนมา พวกเราจะยกโทษให้!"

มีผู้บำเพ็ญเพียรบางส่วนพุ่งเข้าโจมตีฉือเยว่ทันที หนึ่งคือต้องการแร่คืน สองคืออยากสั่งสอนฉือเยว่ และสามคืออยากดูว่าจะมีโอกาสชิงแร่ธาตุทั้งหมดของฉือเยว่มาได้หรือไม่

ทันใดนั้น การต่อสู้ตะลุมบอนก็เกิดขึ้น

เถาวัลย์นับไม่ถ้วนพัวพันต่อสู้กับเหล่าผู้บำเพ็ญเพียร ดูแล้วลายตาไปหมด

จูเก่อโย่วหลินเห็นดังนั้นก็แค่นเสียงฮึในลำคอ ไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปช่วย ใครใช้ให้เจ้าหนอนขี้เกียจฉือเยว่มาแย่งแร่ของเขาเล่า?

ส่วนเสิ่นเยียนที่เก็บแร่ธาตุในมือเสร็จแล้ว เงยหน้ามองไปยังจุดที่เกิดการต่อสู้ จิตใจสงบนิ่งมั่นคง นางคิดว่าฉือเยว่น่าจะรับมือไหว

อวี๋ฉางอิงแทบไม่ปรายตามองพวกเขาเลย ยามนี้นางจมดิ่งอยู่ในความสุขของการเก็บแร่ธาตุอย่างถอนตัวไม่ขึ้น นางเก็บไปพลางพึมพำอย่างตื่นเต้นไปพลาง

"อันนี้เอาไปหลอมอาวุธได้! อันนี้เอาไปทำอาวุธลับได้! อันนี้ก็เอาไปทำ..."

เวินอวี้ชู เซียวเจ๋อชวน เพ่ยอู๋ซู และเจียงเสวียนเย่ว์ ต่างก็ไม่ได้มีความรู้เรื่องแร่ธาตุมากนัก ดังนั้นพวกเขาเก็บไปได้สักพัก ก็ถูกความเคลื่อนไหวที่ฉือเยว่ก่อขึ้นดึงดูดความสนใจไป

สู้กันไปได้สักพัก ขณะที่เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรกำลังจะฝ่าวงล้อมเถาวัลย์เข้ามาได้ จู่ๆ สายฟ้าหลายสายก็ฟาดลงมาใส่พวกเขา!

เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง!

"เกิดอะไรขึ้น!"

"อ๊ากกก อย่าผ่าข้า! เจ็บๆๆ!"

"บ้าเอ๊ย เจ้าเด็กนี่เป็นผู้ใช้ภูตพืช!"

สถานการณ์โกลาหลวุ่นวาย

ในขณะนั้นเอง เสิ่นเยียนก็สังเกตเห็นงูพิษเหลียนจื่อขนาดเท่าแขน เลื้อยออกมาจากรอยแยกตามมุมผนัง ส่งเสียง ฟู่ๆ จำนวนของพวกมันมหาศาล ดูแล้วชวนขนหัวลุกยิ่งนัก!

เสิ่นเยียนสีหน้าเคร่งขรึม

"ฉือเยว่ เลิกสู้ได้แล้ว พวกเราไปกันเถอะ!"