ตอนที่ 238 น่าหวาดหวั่นยิ่งนัก

ฉือเยว่เองก็ตระหนักได้ถึงงูพิษเหลียนจื่อที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาหยุดโจมตีทันที ก่อนจะกวาดแร่ธาตุทั้งหมดที่เขารวบรวมไว้เข้าไปในแหวนมิติ

จากนั้นเขาก็ก้าวเท้าเดินตรงไปทางทิศที่เสิ่นเยียนอยู่

ผู้บำเพ็ญเพียรเหล่านั้นย่อมไม่อยากปล่อยฉือเยว่ไป แต่เมื่อพวกเขาเห็นฝูงงูพิษเหลียนจื่อ สีหน้าก็แปรเปลี่ยนด้วยความตกใจ

ทำไมถึงมีงูพิษเหลียนจื่อมากมายเพียงนี้?!

งูพิษเหลียนจื่อนั้นรับมือยากยิ่งนัก เพราะหลังจากสังหารร่างต้นของมันแล้ว ไข่งูที่ฟูมฟักอยู่ในกายของมันจะปริแตกออกทันที ให้กำเนิดลูกงูนับไม่ถ้วน ซึ่งพิษของลูกงูนั้นร้ายแรงยิ่งกว่า

หากถูกกัดแล้วไม่รีบกินยาแก้พิษภายในสิบวินาที ต้องตายสถานเดียว!

จำนวนมากขนาดนี้ เกรงว่าจะป้องกันได้ยากเหลือเกิน!

"รีบ... รีบหนีเร็ว!"

เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรต่างมีสีหน้าตื่นตระหนกขวัญเสีย

พวกเขารีบวิ่งหนีไปข้างหน้า

"ฉางอิง!"

เสิ่นเยียนหันไปมองอวี๋ฉางอิงที่ยังคงหลงใหลอยู่กับการเก็บแร่ธาตุอยู่ไม่ไกล เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบรับ เสิ่นเยียนก็หันกลับไปมองงูพิษเหลียนจื่อที่ไล่กระชั้นชิดเข้ามา คิ้วของนางขมวดแน่น ในใจบังเกิดความรู้สึกเร่งร้อนกดดัน

นางพุ่งทะยานร่างเข้าไปข้างกายอวี๋ฉางอิงทันที เอ่ยเรียกฉางอิงคำหนึ่ง ก่อนจะก้มตัวลงเล็กน้อยแล้วโอบรัดเอวบางของอวี๋ฉางอิงไว้แน่น แล้วอุ้มพานางหนีไป

"พวกเราไปกันเถอะ!"

เวินอวี้ชูและคนอื่นๆ ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบตามไปอย่างรวดเร็ว

อวี๋ฉางอิงรู้สึกถึงแรงรัดที่เอว นางได้สติกลับมาทันที ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ก็ถูกเสิ่นเยียนวางลงกับพื้นเสียก่อน

เสิ่นเยียนมองนางด้วยสายตาเคร่งขรึม

"วิ่ง!"

อวี๋ฉางอิงไม่ลังเล นางพยักหน้ารับทันที

ทั้งแปดคนรีบวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ตามทันผู้บำเพ็ญเพียรกลุ่มนั้น ส่วนด้านหลังยังมีงูพิษเหลียนจื่อจำนวนนับไม่ถ้วนไล่กวดมาอย่างไม่ลดละ

มิหนำซ้ำ ยังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

มีผู้บำเพ็ญเพียรคนหนึ่งที่มีระดับพลังยุทธ์ค่อนข้างต่ำ รั้งท้ายคนอื่นๆ จนในที่สุดก็ถูกงูพิษเหลียนจื่อตามทัน เขาแกว่งกระบี่ยาวไปมาด้วยความลนลาน เพื่อต้านทานการโจมตีของงูพิษ ปากก็ตะโกนด้วยความหวาดกลัว

"อย่าเข้ามานะ!"

ทว่า ภายใต้การรุมล้อมของฝูงงู ในที่สุดเขาก็ถูกกัดเข้าจนได้

แต่ยังโชคดีที่เขากินยาแก้พิษเตรียมไว้ล่วงหน้า จึงไม่สิ้นใจตายในทันที แต่ถึงกระนั้นน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ อีกทั้งระดับพลังของเขาก็ต่ำต้อย สุดท้ายจึงถูกงูพิษรุมกัดจนตาย!

งูพิษเหล่านี้จับใครได้ ก็กัดคนนั้น

ผู้คนล้มตายลงทีละคน

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นเป็นระยะ

ในระหว่างการหลบหนี ยังต้องพบเจอกับสัตว์พิษชนิดอื่นๆ อีก หากประมาทเพียงนิดเดียว ก็อาจถูกพิษจนถึงแก่ความตายได้

เจียงเสวียนเย่ว์ขมวดคิ้วแน่น เอ่ยบอกทุกคนว่า

"ฝูงงูพวกนี้ยังตามเรามาตลอด ไม่สู้พวกเราหันกลับไปฆ่าพวกมันให้หมดเถอะ!"

"ข้าเห็นด้วย!"

จูเก่อโย่วหลินเป็นคนแรกที่ส่งเสียงสนับสนุน

เวินอวี้ชูแย้งว่า

"ไม่ได้ เพราะจำนวนของพวกมันมากเกินไป หากพลาดท่าถูกพิษเข้า จะเป็นการสิ้นเปลืองยาแก้พิษเปล่าๆ"

พอได้ยินเช่นนั้น จูเก่อโย่วหลินก็นึกขึ้นได้ว่ายาแก้พิษผลาญเงินเขาไปตั้งเท่าไหร่ หากไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ จะให้สิ้นเปลืองยาแก้พิษไม่ได้เด็ดขาด

จูเก่อโย่วหลินจึงเปลี่ยนมาเห็นด้วยกับวาจาของเวินอวี้ชูทันที

"เจ้าพูดถูก!"

เจียงเสวียนเย่ว์หันขวับไปถลึงตาใส่จูเก่อโย่วหลิน

"หญ้าบนกำแพง!"

จูเก่อโย่วหลินสะอึก

"......"

เขาเถียงไม่ออกเลยทีเดียว

ทันใดนั้นเอง เบื้องหน้าก็ปรากฏทางแยก เป็นอุโมงค์สองทาง

อุโมงค์ทางซ้ายมีหมอกพิษสีเขียวเข้มปกคลุมอยู่อย่างหนาแน่น มีหญ้าพิษและดอกไม้พิษขึ้นอยู่เต็มไปหมด ส่วนอุโมงค์ทางขวาก็เต็มไปด้วยแมงป่องพิษ งูพิษ แมลงพิษ แมงมุมพิษ และหนูพิษ

ทั้งสองเส้นทางต่างมีซากศพเกลื่อนกลาด แทบทั้งหมดล้วนตายเพราะถูกพิษ

ทุกคนต่างหยุดฝีเท้าลง

"จบกัน!"

ผู้บำเพ็ญเพียรคนหนึ่งหน้าถอดสีด้วยความสิ้นหวัง

นี่จะต้องไปทางไหนกัน?!

ผู้บำเพ็ญเพียรหญิงที่เคยพูดคุยกับเสิ่นเยียนก่อนหน้านี้มีสีหน้าเคร่งเครียด นางรีบเอ่ยขึ้นว่า

"ทุกท่าน ไม่สู้พวกเราร่วมมือกันจัดการงูพิษเหลียนจื่อพวกนี้? เช่นนี้พวกเราถึงจะมีโอกาสรอดชีวิต!"

"ตกลง!"

ผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากรีบตอบรับ

แต่ก็มีผู้บำเพ็ญเพียรบางส่วนที่เตรียมตัวมาอย่างดี พวกเขาแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา

"ไม่ล่ะ ถึงพวกเจ้าจะไปไม่ได้ แต่พวกข้าไปได้!"

พูดจบ ผู้บำเพ็ญเพียรกลุ่มนั้นก็พุ่งเข้าไปในอุโมงค์ที่มีแมลงพิษ สัตว์พิษเหล่านั้นพุ่งเข้าโจมตีพวกเขา แต่สิ่งที่น่าตกตะลึงคือ จู่ๆ รอบกายของผู้บำเพ็ญเพียรกลุ่มนั้นก็ปรากฏม่านพลังคุ้มกันขึ้นมา กันสัตว์พิษเหล่านั้นออกไปจนหมดสิ้น

พวกเขารีบพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

อวี๋ฉางอิงหรี่ตาลงเล็กน้อย

"พวกเขาสวมเกราะป้องกันเอาไว้"

นางเว้นจังหวะครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดรัวเร็วว่า

"ข้าเองก็เคยหลอมสร้างเกราะป้องกันไว้สองชุด สถานการณ์ตอนนี้ ไม่ฝ่าเข้าไปพร้อมกัน ก็ต้องรั้งอยู่สู้กับงูพิษเหลียนจื่อด้วยกัน"

เสิ่นเยียนได้ยินดังนั้น ก็มองไปยังเส้นทางทั้งสองข้างเบื้องหน้า หินเทียนจีน่าจะอยู่ในที่ที่ค่อนข้างชื้นแฉะ ดังนั้น หากจะไปก็ต้องไปทางที่มีหญ้าพิษดอกไม้พิษ

แต่หากบุ่มบ่ามเข้าไป ก็อันตรายมาก

ดังนั้น ทางที่ดีที่สุดในตอนนี้คือกำจัดงูพิษเหลียนจื่อที่ไล่หลังมาให้หมดก่อน แล้วค่อยเตรียมตัวเข้าไปในอุโมงค์ทางซ้าย

ทว่าในขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปากพูด ฉือเยว่ก็ยื่นมือมากระตุกชายเสื้อของนางเบาๆ

"เข้าทางนี้"

น้ำเสียงของเขาไพเราะราวกับหยกกระทบกัน

ทิศทางที่เขาชี้นิ้วไป คือเส้นทางที่มีหญ้าพิษและดอกไม้พิษ

เสิ่นเยียนเงยหน้าสบตาเขา ในใจพลันเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงถามด้วยความจริงจังว่า

"มั่นใจหรือไม่?"

"มี"

เขาตอบสั้นกระชับ

เสิ่นเยียนคลายคิ้วที่ขมวดมุ่น ยิ้มน้อยๆ แล้วกล่าวว่า

"งั้นก็ไป!"

จูเก่อโย่วหลินที่ได้ยินบทสนทนาอยู่ข้างๆ ถึงกับตะลึง ถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อว่า

"เดี๋ยวสิ เสิ่นเยียน เจ้าเชื่อเขาจริงๆ หรือ?"

"เลิกพูดมากได้แล้ว"

เสิ่นเยียนปรายตามองเขาเรียบๆ

จูเก่อโย่วหลิน

"……"

อวี๋ฉางอิงเองก็พอจะเดาสาเหตุได้ จึงยิ้มแล้วกล่าวว่า

"งั้นพวกเราก็เชื่อใจน้องชายฉือเยว่สักครั้งเถอะ"

ครั้งนี้ฉือเยว่ไม่ได้เดินเอื่อยเฉื่อยตามหลังพวกเขาอีกต่อไป แต่กลับเป็นคนเดินนำเปิดทาง

"เฮ้ย เจ้าระวังตัวหน่อยสิ!"

จูเก่อโย่วหลินเห็นเขาทำท่าจะเดินเข้าไปในอุโมงค์ที่มีหญ้าพิษดอกไม้พิษจริงๆ ก็ร้องเตือนด้วยสีหน้าเป็นกังวล

วินาทีถัดมา จูเก่อโย่วหลินก็ต้องยืนงงเป็นไก่ตาแตก

เหล่าหญ้าพิษและดอกไม้พิษเหล่านั้นกลับ ถอนรากถอนโคนลุกขึ้น แล้วขยับหนีห่างจากฉือเยว่ เปิดทางโล่งเตียนไร้อุปสรรคให้แก่เขา

จูเก่อโย่วหลิน

"!? "

เซียวเจ๋อชวน เวินอวี้ชู เพ่ยอู๋ซู และเจียงเสวียนเย่ว์ ต่างก็ตกตะลึงเช่นกัน

เพียงแต่ตอนนี้พวกเขาไม่มีเวลามาตกตะลึง จึงรีบก้าวเท้าตามฉือเยว่ไปติดๆ

ส่วนผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นๆ ที่เดิมทีเตรียมพร้อมจะรับมือกับงูพิษเหลียนจื่อแล้ว แต่จู่ๆ ก็เห็นกลุ่มซิวหลัวทั้งแปดคนเดินเข้าไปในอุโมงค์ทางซ้ายได้อย่างราบรื่น ดวงตาของพวกเขาก็เป็นประกายวาววับ รีบตะเกียกตะกายตามไปทันที

"เร็ว รีบตามไป!"

ผู้บำเพ็ญเพียรส่วนหนึ่งแย่งกันวิ่งตามไป แต่สิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงก็คือ หญ้าพิษดอกไม้พิษไม่เล่นงานพวกฉือเยว่ แต่กลับจ้องเล่นงานพวกเขา!

"อย่าเข้ามานะ!"

"อ๊ากกก..."

หญ้าพิษดอกไม้พิษสามารถพ่นพิษออกมาได้ ในชั่วพริบตา เสื้อผ้าอาภรณ์หรือแม้กระทั่งผิวหนังเลือดเนื้อของผู้บำเพ็ญเพียรเหล่านั้นก็ถูกพิษกัดกร่อน กว่าพวกเขาจะคิดป้องกัน ก็สายเกินไปเสียแล้ว

"ช่วยพวกเราด้วย! รีบช่วยพวกเราด้วย!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังไล่หลังมาไม่ขาดสาย

เสิ่นเยียนทั้งแปดคนไม่มีเวลามาสนใจคนแปลกหน้าเหล่านั้น พวกเขามุ่งหน้าเดินต่อไป

ยามนี้ พวกเซียวเจ๋อชวนเริ่มเข้าใจความสามารถของฉือเยว่มากขึ้นอีกนิด

ความสามารถเช่นนี้ ช่าง... น่าหวาดหวั่นยิ่งนัก!

คณะเดินทางเดินผ่านอุโมงค์นี้ไปได้อย่างราบรื่น วิสัยทัศน์เบื้องหน้าค่อยๆ เปิดกว้างและสว่างไสวขึ้น มีแร่ธาตุสีสันสวยงามกองทับถมกันอยู่ เพียงแต่นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว พวกเขายังเห็นกลุ่มคนจากสำนักหนึ่งที่สวมเครื่องแบบเหมือนกัน รวมถึงผู้บำเพ็ญเพียรอิสระอีกไม่กี่คน และเด็กหนุ่มชุดม่วงที่เพิ่งสังหารชายชราชุดดำไปเมื่อครู่นี้

เด็กหนุ่มชุดม่วงหันมองมาทางพวกเขา สายตาหยุดอยู่ที่เสิ่นเยียนนานขึ้นหนึ่งวินาที นัยน์ตาคล้ายมีประกายบางอย่างพาดผ่าน ก่อนที่เขาจะละสายตากลับไปอย่างเย็นชา