บทที่ 21 เขามีดวงตาสีเขียวของลิลี่

ดวงตาของอีธานเปล่งประกายแสงที่แท้จริงออกมา

สเนป: "……"

มันเหมือนกับต่อยลงไปบนก้อนสำลี สเนปอ้าปาก แต่กลับไม่รู้จะพูดอะไรออกมา

นี่มันเรื่องของการ “อิน” หรือเปล่าเนี่ย?

แถมถ้าเขายังปล่อยให้อินต่อไปเรื่อย ๆ แล้วจะเป็นยังไงกันล่ะ?!

"……ดูเหมือนว่าทัศนคติของคุณวินเซนต์ที่มีต่อศาสตร์มืด จะเปิดกว้างกว่าคนทั่วไปนะ"

สเนปเหน็บแนมประชด ก่อนจะคว้าสเก็ตช์ในมือไป

เขาโบกไม้กายสิทธิ์เบา ๆ เปลวไฟในเตาผิงก็ลุกพรึ่บขึ้นมา

เส้นด้ายแห่งความอบอุ่นเริ่มไหลเวียนเติมเต็มห้องอีกครั้ง

"งานคืนนี้ของนาย อย่ามัวเสียเวลา เริ่มได้เลย"

สเนปชี้ไปที่ถังยักษ์สองใบที่อยู่บนพื้น เต็มไปด้วยเมือกสีแดงกับสีเขียว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กับสายตาแฝงความสะใจฉายชัดบนใบหน้า

นักเรียนคนล่าสุดที่ถูกลงโทษแบบนี้ จบลงด้วยการร้องไห้แถมอาเจียนเละ แล้วอีธานจะเป็นยังไงล่ะ?

ให้เขาได้เห็นเจ้าเด็กอวดดีหัวสูงคนนี้พังทลายด้วยความทรมานเสียบ้าง

แต่ทว่า…..

อีกไม่นาน

สเนปก็พบว่าตัวเองดีใจเกินไปหน่อยแล้ว

ไม่ใช่แค่อีธานไม่รู้สึกรังเกียจ แต่เขากลับดู “อิน” เสียด้วยซ้ำ

เจ้าตัวกำลังบีบ ๆ คลึง ๆ ตับหนูสีเลือดแบบหน้าตาเฉย แม้แต่ตอนที่เมือกเลอะตัวเลอะหน้า เขาก็ไม่แคร์สักนิด

แถมยังยิ้ม ดวงตาส่องประกายด้วยแววแปลกประหลาดบ้าคลั่ง ราวกับฆาตกรโรคจิตที่กำลังหั่นเหยื่ออย่างเพลิดเพลิน

เรื่องนี้มันแย่แล้ว

เขาเผลอจุดประกาย “ไอเดีย” ให้เด็กนี่เข้าเสียแล้ว

สเนปรู้สึกขนลุกวาบขึ้นมาในใจ

ทุกนาที ทุกวินาทีที่ต้องอยู่ห้องเดียวกับอีธาน มันคือการทรมาน

"ฉันถามหน่อยเถอะ ตอนนี้นายกำลังคิดอะไรอยู่?" สเนปทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยถามขึ้นมา

อีธานตอบทันที: "มนุษย์คางคก"

สเนป: ?!

อีธานเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าเลอะเมือกสีเขียว แล้วยิ้มให้สเนป

"ลองจินตนาการสิครับศาสตราจารย์ ถ้าคางคกกับมนุษย์รวมร่างกัน จะเป็นงานศิลป์ที่อลังการขนาดไหน"

"มนุษย์กับสัตว์ที่อ่อนนุ่ม มันก็ไม่ต่างจากการเผยความอ่อนแอในใจออกมา หรือไม่ก็เป็นการหวนกลับสู่สภาพดั้งเดิมของพวกเขา"

"พอได้แล้ว!"

สเนปคำรามลั่น ลุกพรวดขึ้นทันที

แค่ฟังคำบรรยายของอีธาน เขาก็ขนลุกไปทั้งตัวแล้ว

ชั่วร้ายเกินไป! เกินไปจริง ๆ!

เด็กนี่มันเคยผ่านเหตุการณ์เลวร้ายอะไรมาหรือเปล่า? ทำไมความคิดถึงได้อันตรายขนาดนี้ตั้งแต่ยังอายุแค่นี้?!

สเนปสะบัดมือ ลบคราบสกปรกหายวับไปทันที ก่อนจะมองอีธานด้วยแววตาเย็นชา เอ่ยลอดไรฟันออกมา

"นายคิดว่าตัวเองเก่งมากรึไง? มีพรสวรรค์ทางศิลปะที่ไม่มีใครมี จนทำให้คนอื่นกลัวนายแล้วนายก็ภูมิใจในเรื่องนั้นใช่ไหม?"

อีธานกระพริบตา: "ผมไม่ได้.."

"อย่าขัดศาสตราจารย์ตอนกำลังพูด เรเวนคลอ ตัดสองคะแนน"

ริมฝีปากของสเนปโค้งขึ้นเล็กน้อยอย่างสะใจ

"นายทำร้ายมัลฟอยอย่างรุนแรงก่อนเปิดเทอม ฉันไม่รู้ว่านายทำยังไง แต่แบบนี้เหรอที่นายเรียกว่าการปฏิบัติต่อเพื่อนร่วมชั้น? บางทีฉันควรแนะนำกับศาสตราจารย์ใหญ่ให้ยึดงานศิลปะประหลาดน่าขยะแขยงของนายทิ้งเสีย"

"……"

อีธานเงียบไปชั่วครู่ ก่อนก้มหน้าลง

เมื่อเห็นแบบนั้น สเนปก็ถอนหายใจยาวโล่งอก

ตั้งแต่เริ่มสอนมา ยังไม่เคยมีนักเรียนคนไหนกล้าขัดขืนเขามาก่อน

หลังจากความเงียบผ่านไปหลายวินาที

ทันใดนั้น ก็มีเสียงถอนหายใจแผ่วเบาเอ่ยขึ้น

"เขามีดวงตาสีเขียวอยู่นะ ศาสตราจารย์สเนป"

"อะไรนะ?"

สเนปชะงักทันที ไม่เข้าใจ

"ผมบอกว่า…" อีธานเงยหน้าขึ้น มองสเนปตรง ๆ "แฮร์รี่ พอตเตอร์ มีดวงตาสีเขียวที่สวยงาม เหมือนกับของคุณลิลี่เลย คุณคงสังเกตเห็นแล้วใช่ไหม"

รอยยิ้มบนใบหน้าของสเนปแข็งค้างทันที

จากนั้น แก้มของสเนปก็แดงขึ้นอย่างรวดเร็วเพราะโกรธจัด

"ถ้านายยังอยากจะยั่วยุฉันต่อไป.."

"มัลฟอยพูดนะครับ" อีธานขัดขึ้นมาอีกครั้ง "ว่าแฮร์รี่ พอตเตอร์ ถ้าไม่ระวังก็จะต้องตายอย่างอนาถเหมือนแม่ของเขา"

แม้ว่าคำพูดจริง ๆ ของมัลฟอยจะเป็น "พ่อแม่ของแฮร์รี่"

แต่อีธานคิดว่า ตัดคำว่า “พ่อ” ออกไปก่อนจะได้ผลดีกว่า

และก็จริงตามคาด

เหมือนปุ่มหยุดชั่วคราวถูกกดลง สเนปแข็งทื่อไปทันที ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ

ปากอ้า แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเลย

"เพราะงั้น……"

อีธานพูดประโยคสุดท้ายด้วยเสียงแผ่วเบานุ่มนวล

"ตอนผมเห็นเด็กที่มีดวงตาคู่นั้นถูกเหยียดหยาม ผมก็อดไม่ได้ที่จะสั่งสอนมัลฟอยไปหน่อย"

"ศาสตราจารย์สเนป… ผมผิดเหรอครับ?"

ความเงียบตายสนิท

เงียบแบบสิ้นเชิง!

สเนปยืนแข็งเหมือนคนเสียสติ

ในห้อง มีเพียงเสียงไฟจากเตาผิงแตกเปรี๊ยะ ๆ เท่านั้นที่ดังขึ้นมา

ถ้าอีธานมีพู่กันในตอนนั้น แล้วสามารถวาด “ดวงตาสีเขียว” คู่หนึ่งบนใบหน้าของสเนปได้ ผลลัพธ์คงยิ่งสมบูรณ์แบบกว่านี้แน่

น่าเสียดาย… เขายังไม่รู้วิธีเปลี่ยนไม้กายสิทธิ์ให้กลายเป็นพู่กัน

แต่ถึงอย่างนั้น บัฟก็ซ้อนทับไปเรียบร้อยแล้ว

ผ่านไปหลายวินาที

ความโกรธก็หวนกลับคืนมาบนใบหน้าของสเนป

และคราวนี้ ชัดเจนเลยว่าไม่ได้มุ่งเป้ามาที่อีธาน

"ไป… ไปตามมัลฟอยมาให้ฉัน……"

เสียงของศาสตราจารย์สเนปสั่นด้วยความเดือดดาล

อีธาน: "ศาสตราจารย์ แล้วคะแนนที่ผมถูกหักล่ะครับ"

สเนป: "……ด้วยความกล้าหาญที่นายทำเพื่อเพื่อนร่วมชั้น เรเวนคลอบวกสิบคะแนน"

อีธาน: "ศาสตราจารย์ แล้วค่าจ้างผมล่ะครับ"

สเนป: "……"

เขาล้วงเหรียญออกมากำมือใหญ่จากกระเป๋า ก่อนจะยัดใส่มืออีธานโดยไม่แม้แต่จะมอง

อีธานไม่รอช้า เอ่ยเพียงว่า "งั้นผมไปตามมัลฟอยนะครับ" แล้วก็วิ่งออกไปทันที

จนกระทั่งวิ่งออกมาได้ไกลพอสมควร อีธานที่หอบหายใจอยู่ ก็ก้มลงดูเหรียญในมือใต้แสงเทียน

มันคือเกลเลียนทองเงาวับเต็ม ๆ ห้าเหรียญ แถมยังมีซิกเกิลกับคนุตอีกนิดหน่อย

มากพอที่จะซื้อมาวาด 【ประตูตาเดียว】 ใหม่ ด้วยวัสดุที่ดีกว่า ทนกว่า และเกรดสูงกว่าหลายเท่า

เขากลายเป็น “รวยทันตา” ขึ้นมาในพริบตา

"……"

ช้า ๆ … ช้า ๆ

ริมฝีปากของอีธานก็โค้งขึ้น

มันคือรอยยิ้มจริงใจที่สุดตั้งแต่เปิดเทอมมา

ในทางเดินมืดชื้น ภายใต้แสงเทียนที่ส่องวูบไหว รอยยิ้มนั้นกลับดูน่ากลัวสุด ๆ

…

อีธานไปเจอมัลฟอยตรงหน้าห้องรวมสลิธีริน

ตอนนั้น มัลฟอยกำลังคุยโม้กับพวกพ้องอยู่

พอเห็นอีธาน พวกนั้นก็ทำหน้าทั้งประหม่า ทั้งได้ใจ

"ศาสตราจารย์สเนปเรียกนาย" อีธานพูดขึ้น

"เรียกฉัน?"

มัลฟอยงงไปนิด แต่แล้วก็ปิ๊งทันที

ศาสตราจารย์สเนปคงอยากจะลงโทษอีธานต่อหน้าตัวเขาแน่ ๆ

เขารู้แล้ว! เขาเจ็บปางตายขนาดนี้ ศาสตราจารย์สเนปจะปล่อยอีธานไปง่าย ๆ ได้ยังไง?

ดวงตาของมัลฟอยกลอกไปมา ก่อนจะคิดหาวิธีกลั่นแกล้งให้แสบกว่าเดิมออกมาได้

เขาแกล้งสะกิดพรรคพวกแล้วพูดว่า "ไม่เป็นไรใช่ไหมถ้าเพื่อนฉันจะตามไปด้วย อีธาน? หรือ… นายกลัวเกินกว่าจะให้พวกเขาฟัง?"

เสียงหัวเราะคิกคักดังจากพรรคพวกทันที

อีธานกระพริบตา แล้วแนะนำอย่างใจดี "จริง ๆ ฉันว่าดีกว่านะถ้ามีแค่นายไป…"

ก็เพราะข้างหน้ามี “นรก” รออยู่

แต่มัลฟอยดันเข้าใจผิดเต็ม ๆ

พอได้ยินอีธานพูดแบบนั้น เขาก็คิดว่าอีธานกลัว หน้าเลยยิ่งยโสหนักกว่าเดิม

"เลิกเสียเวลาสักที! ไปด้วยกันให้หมดนี่แหละ!"

เหล่าสลิธีรินยิ้มร้ายกาจแล้วก็เดินตามมัลฟอยไป

อีธานยักไหล่

เขาเตือนไว้แล้ว

ไม่ฟังเอง จะโทษใครได้อีก?

พวกเขามาถึงห้องปรุงยาของศาสตราจารย์สเนป

ประตูแง้มอยู่นิดหน่อย มองเข้าไปเห็นแผ่นหลังของศาสตราจารย์สเนปยืนอยู่ในห้องสลัว

มัลฟอยยิ้มเยาะ หันไปเหลือบมองอีธานที่ยังคงนิ่งสงบ ก่อนจะยกมือเคาะประตูแล้วเดินเข้าไป

"ศาสตราจารย์สเนป."

"ข้อหาดูหมิ่นเพื่อนนักเรียน สลิธีริน ลบสิบคะแนน มัลฟอย"

สเนปหันช้า ๆ เสียงเย็นยะเยือกเหมือนงูเลื้อยลอดเข้าหูทุกคน