บทที่ 19 : การกลับคืนสู่รากเหง้าของตนเอง

เมื่อเห็นเค้าโครงของกล่องเสบียงชัดเจน เคลาส์ก็ชะลอความเร็วลง

เขากวาดตามองรอบตัวและผิวน้ำอย่างระแวดระวัง เพื่อป้องกันสิ่งที่ไม่คาดฝันที่อาจซ่อนเร้นอยู่ใต้น้ำ

กล่องไม้นั้นมีขนาดใหญ่เทอะทะ ต้องใช้แรงพวกเขาทั้งสองคนถึงจะลากมันขึ้นมาบนเรือได้ 'เรือโลงศพ' โคลงเคลงไปตามน้ำหนักที่กดทับ ส่งผลให้เจ้า 'วิลสัน' ที่นั่งอยู่กลิ้งขลุกขลักเล็กน้อย

กล่องถูกปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนาด้วยแถบโลหะและตะปู

ขณะที่เคลาส์กำลังจะหยิบสิ่วออกมางัด หร่านอี้ก็เอ่ยห้ามขึ้นเสียก่อน

"เดี๋ยว"

"ทำไมล่ะ? หรือนายอยากจะเก็บมันไว้ทำตู้เก็บของ หรือเรือชูชีพ?"

"..." ตรรกะของเจ้าหนุ่มฮันส์แคทคนนี้มันยังไงกันนะ?

หร่านอี้ร้านไม่ต่อล้อต่อเถียง เขาเอื้อมมือไปแตะกล่องไม้เบาๆ

【ตรวจพบเป้าหมายที่ย่อยสลายได้ : กล่องเสบียงแอร์ดรอปไม่ทราบที่มา】

【ย่อยสลายจะได้รับ : ไม้แปรรูป5, ตะปูเหล็ก12, แผ่นโลหะ*1】

【ยืนยันการย่อยสลายหรือไม่?】

"ย่อยสลาย"

กล่องไม้หายวับไปพร้อมกับแสงสีฟ้า

เคร้ง—

ข้าวของข้างในร่วงกราวลงบนฝาโลง ดูอ้างว้างเดียวดายอย่างน่าประหลาด

มันคือ... คันเบ็ดตกปลาแบบพับได้เพียงคันเดียว

【จะบ้าตาย! กล่องเบ้อเริ่มเทิ้ม ให้มาแค่นี้เนี่ยนะ?】

【กล่องสุ่มเปิดมาเจอ 'ขอบคุณที่ร่วมสนุก' ชัดๆ!】

【ดวงกุดเกินไปแล้ว ฉันจะเป็นโรคหัวใจแทนพี่โลงศพ】

【คันเบ็ดดูไฮเทคดีนะ แต่... จะเอามาทำซากอะไร! เบ็ดตกปลาเราไม่ได้ขาดแคลนสักหน่อย!】

เจฟฟ์หัวเราะจนต้องตบเข่าฉาด

"โอ้พระเจ้า! นี่แหละดวงของแคว้นมังกร กล่องทรัพยากรล้ำค่าขนาดนั้น เปิดออกมาได้แค่... คันเบ็ดอันเดียว!"

รอยยิ้มเยาะปรากฏที่มุมปากของไมเคิล

"ดูเหมือนเจตจำนงแห่งไกอาจะยุติธรรมดีนะ ให้เบาะแสกับคนแคว้นมังกร แต่ก็แถมเรื่องตลกมาให้ด้วย"

...

หร่านอี้ก้มลงหยิบคันเบ็ดขึ้นมา น้ำหนักและความกระชับมือกำลังดีเยี่ยม

【พรแห่งชาวประมง (LV.2)】

【ฟังก์ชัน : แข็งแรงกว่า ไวกว่า และ... ยาวกว่า】

【ประเมิน : เครื่องมือระดับมืออาชีพสำหรับนักล่ามือฉมัง แต่ระวังหน่อยนะ ดูเหมือน 'ภูตผี' บางชนิดจะชอบใจมันเป็นพิเศษ ปล. หวังว่านายคงไม่ตกป้ายหลุมศพตัวเองขึ้นมานะ พ่อหนุ่มนักตกปลา】

ให้ตายเถอะ แค่อ่านคำประเมินก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ของธรรมดา

เขาคลายล็อกและสะบัดข้อมือเบาๆ คันเบ็ดก็ยืดออกยาวถึง 3 เมตร ส่วนโค้งเว้าสมบูรณ์แบบ เปี่ยมด้วยความงามของเทคโนโลยีสมัยใหม่

"จริงๆ ก็ไม่เลวนะ"

หร่านอี้ยิ้มพลางพาดคันเบ็ดไว้กับราวกันตก

"ไม่ต้องผิดหวังไปหรอก เมื่อกี้กล่องนั่นย่อยได้ไม้ตั้ง 5 ท่อน กับตะปูอีก 12 ตัวแน่ะ"

เขาพูดปลอบใจ

"แล้วร่มชูชีพนั่น... เอามาทำใบเรือไม่ได้เหรอ?"

เคลาส์กางร่มชูชีพยับยู่ยี่ออกมา มันกว้างจนเกือบคลุมโลงศพได้มิด

"มันไม่ใช่ผ้าใบ แต่ก็พอถูไถ เบาและเหนียวดี"

เขาลูบคลำผิวร่มชูชีพด้วยความดีใจ ในหัวเริ่มร่างแบบแปลนขึ้นมาแล้ว

"เราต้องการเสากระโดงหลัก"

หร่านอี้นำไม้แปรรูปทั้งหมดออกมาจากคลังเก็บของ ทันใดนั้นก็เห็นเคลาส์ขนเครื่องมือออกมาจนครบชุด แววตาสีเทาแฝงความหมกมุ่น

"เสากระโดงยาว 3.5 เมตร ต้องเข้าเดือยไม้เพื่อความมั่นคง..."

เห็นท่าทางกระตือรือร้นจะเริ่มงานเดี๋ยวนี้ หร่านอี้ก็อดคิดไม่ได้ว่าเขากำลังใช้งานแรงงานหนุ่มฮันส์แคทคนนี้หนักเกินไปหรือเปล่า

"หรือว่า..." หร่านอี้เอ่ยอย่างลังเล

"หือ" เคลาส์ไม่เงยหน้า มัวแต่ง่วนกับการใช้มีดกรีดทำเครื่องหมายบนไม้

"พักก่อนไหม?"

"ไม่" เคลาส์ไม่หยุดมือแม้แต่วินาทีเดียว น้ำเสียงไร้อารมณ์ "การทำงานทำให้ฉันรู้สึกสงบ"

บรรยากาศในช่องแชทเปลี่ยนไปทันที

【คนแคว้นฮันส์แคทเป็นพวกบ้าพลังแบบนี้ทุกคนเลยเหรอ?】

【ไม่เชื่อหรอก นอกจากนายจะมาเข้าเวรแทนฉัน! ตายซะเถอะเจ้าพวกยอดมนุษย์!】

【เขาบอกให้พักก็ไม่พัก นี่นายกำลังดูถูกทักษะการบริหารของพี่โลงศพฉันเหรอ?】

【ฮ่าฮ่าฮ่า พนักงานดีเด่นแห่งยุคมหาสมุทรถือกำเนิดแล้ว! แม้แต่เจตจำนงแห่งไกอาก็ควรจะมอบโล่ 'พนักงานผู้ทุ่มเท' ให้เขา!】

ถ้าไม่ยอมพักก็ตามใจ

เขาเองก็อยากลองของใหม่เหมือนกัน คันไม้คันมือเต็มทีแล้ว

เขาหยิบคันเบ็ดที่พาดราวไว้ออกมา เกี่ยวเหยื่อเนื้อสดลงไป สายเบ็ดเส้นใหม่วาววับวาดเป็นเส้นโค้งสวยงามก่อนจะจมหายไปในทะเล

เบ็ดที่ทำจากเชือกป่านหยาบๆ กับตะปูเหล็ก เทียบชั้นกับ 【พรแห่งชาวประมง】 อันนี้ไม่ติดเลย

ผ่านไปพักใหญ่ ปลายคันเบ็ดก็สั่นไหวเบาๆ

หร่านอี้หมุนรอกเก็บสายอย่างคล่องแคล่ว น้ำหนักเบาหวิวเหมือนของชิ้นเล็กๆ

ครู่ต่อมา เขาก็ดึงกระดูกขาวโพลนชิ้นหนึ่งขึ้นมา

"..."

หร่านอี้พูดไม่ออก ได้แต่ปลดกระดูกซี่โครงออกจากตะขอ

ตลอดครึ่งชั่วโมงต่อมา หร่านอี้ตกได้กระดูกสันหลังครึ่งท่อน กระดูกเชิงกรานครึ่งซีก กระดูกหน้าแข้ง... คอลเลกชันในโลงศพเริ่มสมบูรณ์ขึ้นเรื่อยๆ

สีหน้าของเคลาส์เปลี่ยนจากขบขันในช่วงแรก เป็นงุนงง แล้วก็ชาชิน จนตอนนี้เขาทำงานต่อไปโดยไม่สนใจไยดีอะไรอีกแล้ว

【ใต้ทะเลแถวนี้มีสุสานหมู่หรือไง?】

【งานหลักวันนี้คือขุดค้นทางโบราณคดีสินะ】

ขณะที่หร่านอี้เริ่มสงสัยในตัวตนของตัวเอง จู่ๆ คันเบ็ดก็จมวูบอย่างรุนแรงจนเรือน้อยแทบเอียงคว่ำ

ของจริงมาแล้ว!

หร่านอี้ฮึกเหิมขึ้นทันที เขากระชับคันเบ็ดแน่น คราวนี้ความรู้สึกเหมือนตกได้ก้อนหิน

มันไม่ว่ายหนี แต่มันหนักมาก

เห็นหร่านอี้ลุกขึ้นยืน เคลาส์ก็จ้องมองผิวน้ำอย่างกังวล

"สัตว์ประหลาดเหรอ?"

"ดูเหมือนจะไม่ใช่" โชคดีที่เปลี่ยนมาใช้คันเบ็ดใหม่ ทำให้ผ่อนแรงตอนเย่อได้เยอะ

"อาจจะเป็นหีบสมบัติ"

หร่านอี้คาดเดาอย่างมองโลกในแง่ดี พลางเก็บสายทีละนิด

เมื่อลากสิ่งนั้นมาถึงข้างเรือ ก็พบว่าเป็นกระเป๋าเดินทางสีน้ำตาลสภาพเก่าคร่ำครึ เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและตัวล็อกโลหะขึ้นสนิม

"..."

สีหน้าของเคลาส์ดูซับซ้อนชอบกล

"ดวงของนาย... ช่างเป็นเอกลักษณ์จริงๆ เดี๋ยวรองเท้า เดี๋ยวมะพร้าว ตอนนี้ก็กระเป๋าเดินทาง"

ช่องแชทเลื่อนไหลอย่างรวดเร็ว

【ช่วงเปิดกล่องสุดคลาสสิก!】

【ในฐานะนักเดินป่ามือเก๋า ขอบอกทุกคนด้วยความรับผิดชอบเลยว่า การเจอกระเป๋าเดินทางไร้เจ้าของในป่าเขา...】

【ไม่เงินสดก็ศพแหละ】

【อย่าขู่กันสิคนข้างบน! นี่มันกลางมหาสมุทรนะ!】

หร่านอี้เอื้อมมือไปขยับตัวล็อกขึ้นสนิม เขาไม่ได้ย่อยสลายทันที แต่เงยหน้ามองเคลาส์แทน

เคลาส์เดินเข้ามาอย่างปลงตก

"ฉันเป็นวิศวกร ไม่ใช่ช่างสะเดาะกุญแจ!"

แก๊ก—

ตัวล็อกที่ผุกร่อนหักสะบั้นทันที ฝากระเป๋าเด้งเปิดออก กลิ่นเหม็นเน่าอับชื้นโชยออกมา

หร่านอี้ใช้คันเบ็ดเขี่ยฝากระเป๋าให้เปิดอ้ากว้าง

ภายในนั้นมีโครงกระดูกมนุษย์นอนขดตัวอยู่อย่างสมบูรณ์ กะโหลกศีรษะห้อยตกลงระหว่างหัวเข่า มือทั้งสองข้างกอดหน้าแข้งไว้ เบ้าตากลวงโบ๋แหงนมองท้องฟ้า ราวกับรอคอยวินาทีนี้ที่จะได้เห็นแสงตะวันอีกครั้ง

【เชี่ย! ศพจริงๆ ด้วย!】

【หมอดูแม่นมาก!】

【หลอนเกินไปแล้ว แล้วทำไมมันสะอาดจัง?】

【ปลากินเนื้อไปหมดแล้วมั้ง ซีลกระเป๋าน่าจะกันน้ำไม่อยู่】

【ตรวจพบเป้าหมายที่ย่อยสลายได้ : ซากโครงกระดูกนักเดินทางนิรนาม】

【ย่อยสลายจะได้รับ : กระดูกที่สมบูรณ์*206】

【ยืนยันการย่อยสลายหรือไม่?】

เคลาส์หน้าซีดเผือด

"โยนทิ้งไปเถอะ..." เคลาส์แนะนำ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน หร่านอี้คงกดย่อยสลายไปแล้ว แต่เขานึกถึงการ 'วิวัฒนาการ' ของยานพาหนะ

วัสดุหลักในการอัปเกรดจาก 【โลงศพผุพัง】 เป็น 【โลงศพกระดูกไม้ขนาดย่อม】 คือโครงกระดูกสิ่งมีชีวิตที่สมบูรณ์

การอัปเกรดขั้นต่อไปก็น่าจะต้องใช้พวกมันอีก

เก็บไว้ก่อนดีกว่า เผื่อหา 'อะไหล่' ที่เหมาะสมไม่ได้...

"หร่านอี้..."

เคลาส์มองดูหร่านอี้ที่ค่อยๆ บรรจงหยิบกระดูกออกมาทีละชิ้น แล้วนำไปวางเรียงในโลงศพ จัดท่าทางให้มือกอดอกอย่างเรียบร้อยดูว่าง่ายแปลกๆ

"ฉันเป็นคนที่ยึดถือหลักวิทยาศาสตร์นะ แต่..."

"นี่เรียกว่า..."

หร่านอี้กำลังจะอธิบายว่านี่คือการสำรองทรัพยากรเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการอัปเกรด

แต่เขาก็ตระหนักได้ถึงปัญหา

แม้เขาจะมองไม่เห็นคอมเมนต์ แต่เขาสัมผัสได้ถึงสายตาของเคลาส์ที่มองมา—มันคือสายตาที่ใช้มองพวกวิตถารชัดๆ

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ภาพลักษณ์อันงดงามของเขาคงป่นปี้แน่

ที่สำคัญที่สุดคือ พี่น้องร่วมชาติกำลังดูอยู่ ถ้าพวกเขาคิดว่าผู้เข้าแข่งขันของตัวเองเป็นพวกคลั่งศพหรือฆาตกรโรคจิตจะทำยังไง?

"นี่เรียกว่า... การคืนสู่เหย้า"

เขาส่งรอยยิ้มอ่อนโยนอันเป็นเอกลักษณ์ออกไปอีกครั้ง

"ฉันก็แค่... อยากมอบบ้านให้เขาเท่านั้นเอง"