บทที่ 123 เจตนาสังหารของอิม

บทที่ 123 เจตนาสังหารของอิม

ซอลไม่ได้โกรธเมื่อเห็นไคโดปฏิเสธอย่างแข็งกร้าว เพราะเงื่อนไขเหล่านี้เขาตั้งใจเสนอมาเพื่อกอบโกยผลประโยชน์สูงสุดในช่วงต่อรองอยู่แล้ว

“แล้วนายต้องการอะไรล่ะ? ความพ่ายแพ้ต้องมีราคาที่ต้องจ่าย ในฐานะคนที่เปิดศึกแล้วแพ้ นายยังมีหน้ามาต่อรองอีกหรือ?”

“…”

ไคโดไม่ใส่ใจคำกล่าวหาเล็กน้อยพวกนี้ เขานั่งลงอีกครั้ง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยราคาที่เขาคิดว่ายอมรับได้ออกมา

“ข้าจะชดเชยให้แกห้าพันล้านเบรี และคืนทุกอย่างที่ยึดไป เรื่องเกาะเบเกอร์กับเกาะลวน ข้าส่งมอบให้ได้แค่เกาะเดียว สนธิสัญญาสันติภาพขยายเป็นสองปี นี่คือเส้นตายของข้า”

“นายฝันไปเถอะ”

เงื่อนไขถูกหั่นเหลือเพียงหนึ่งในห้า ซอลก้าวเข้าไปทันทีแล้วชกสองหมัด ส่งผลให้ดวงตาของไคโดที่เพิ่งเริ่มฟื้นกลับกลายเป็นม่วงบวมอีกครั้ง จนแทบมองอะไรไม่เห็น

ในฐานะนักโทษยังกล้าต่อรองเกินขนาดขนาดนี้อีกหรือ? มีเพียงไคโดเท่านั้นที่กล้ำกลืนความขมขื่นไว้ในใจ คนปกติย่อมรู้ว่าต้องค่อย ๆ เจรจา ถ้าคิดว่าไม่เหมาะก็พูดกันต่อไปสิ นี่มันวีรบุรุษแบบไหนกันถึงใช้กำลังเข้าตัดสิน?

แม้กลุ่มสัตว์ร้ายจะขายอาวุธและหินทะเลให้รัฐบาลโลก แต่เงินครึ่งหนึ่งก็ถูกใช้ไปกับการซื้อผลปีศาจเทียมจากมิงโก้เพื่อสร้างกองทัพผู้ใช้ผลปีศาจ รวมกับค่าใช้จ่ายประจำวันแล้ว เขาไม่อาจควักเงินสดสองหมื่นล้านเบรีได้ในตอนนี้

“โรเจอร์ ไอ้สารเลว! นักรบฆ่าได้แต่ห้ามหยาม!”

“นายก็แค่โจรสลัด กล้าพูดเรื่องไม่ให้หยามกับชั้นหรือ?”

“ปึง! ปึง!”

อีกสองหมัดทำให้ไคโดเงียบกริบ ถ้ายังพูดต่อ ดวงตาจะรอดหรือเปล่าก็ไม่รู้ เฒ่าคนนี้ชอบต่อยเบ้าตาขนาดนั้นเลยหรือ?

…สิบนาทีต่อมา ภายใต้ “การสื่อสารอย่างเป็นมิตร” ของซอล ทั้งสองฝ่ายในที่สุดก็ได้ข้อยุติ ทำให้กองกำลังของสองจักรพรรดิได้สนธิสัญญาสันติภาพอันล้ำค่า ประชาชนในดินแดนของทั้งสองฝ่ายจึงได้ลิ้มรสความมั่นคงอย่างแท้จริง

มีเงื่อนไขทั้งหมดห้าข้อ

1. กลุ่มโจรสลัดสัตว์ร้ายต้องชดเชยเงินให้ซอล 12,000,000,000 เบรี
2. คืนทรัพย์สินและผู้คนที่ยึดไปทั้งหมด
3. ส่งมอบเกาะเบเกอร์และเกาะลวน ซึ่งเป็นสองเกาะที่มั่งคั่งที่สุดในเขตชายแดน ให้กับกลุ่มโจรสลัดของซอล
4. ส่งมอบ “ลูกสาวบุญธรรมและลูกชายบุญธรรม” อุลติและเพจวัน ให้เข้าร่วมกลุ่มโจรสลัดของซอล หากปฏิเสธ ซอลมีสิทธิเลือกคนอื่นจากลูกเรือ (ยกเว้นออลสตาร์)
5. ลงนามสนธิสัญญาสันติภาพระยะเวลา 1 ปีครึ่ง

ท้ายที่สุด ไคโดทำได้เพียงกล้ำกลืนความขมขื่นกับเงื่อนไขเหล่านี้ ซึ่งก็ยังไม่ถือว่าเกินเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เขายอมประนีประนอมอย่างน่าอัปยศ ถึงกับเรียกอุลติและเพจวันว่าเป็นลูกบุญธรรม ทั้งที่ในทางปฏิบัติก็แทบจะใช่อยู่แล้ว แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น สถานการณ์บังคับ หากไม่ยอม ในที่สุดกลุ่มสัตว์ร้ายก็จะพินาศ

ตราบใดที่เขายังมีชีวิต กลุ่มสัตว์ร้ายก็ยังมีอนาคต ความอัปยศที่ถูกโรเจอร์เหยียบย่ำในวันนี้ เขาจะทวงคืนเป็นร้อยเท่าในวันหน้า

เมื่อธุระเสร็จสิ้น ซอลกับสิงโตทองคำก็ออกจากโถง เหลือไคโดอยู่ตามลำพังกับความคิดของตน ไคโดจะถูกปล่อยตัวเมื่อการชดเชยเสร็จสมบูรณ์

สิงโตทองคำถามขึ้นกะทันหัน

“โรเจอร์ ทำไมนายขอแค่นี้? ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้านายอยาก นายกลืนดินแดนของไคโดทั้งหมดก็ยังได้ อาณาเขตจะขยายออกไปอีก แถมยังบุกถล่มท็อตโต้แลนด์ของลินลินได้ด้วยซ้ำ”

“ชิกิ ตอนนี้พวกเรายังอ่อนแอเกินไป เราไม่มีพลังพอจะยึดดินแดนมากขนาดนั้น ควรหลีกเลี่ยงการทำลายสมดุลของสี่จักรพรรดิในตอนนี้ ไม่งั้นรัฐบาลโลกจะทุ่มทุกอย่างมาเล่นงานชั้น อย่าดูถูกความเป็นศัตรูของรัฐบาลโลก”

“…”

ถูกต้อง สิ่งที่ซอลกังวลมาตลอดไม่ใช่ทีช ลินลิน หรือไคโด เหล่าจักรพรรดิแห่งท้องทะเล นับตั้งแต่สงครามมารีนฟอร์ด ศัตรูที่แท้จริงมีเพียงรัฐบาลโลก

เมื่อเขาปรากฏตัวในนามโรเจอร์ ฆ่าเท็นริวบิโต สร้างยาอายุยืน และแม้กระทั่งชุบชีวิตคนตาย เขาก็กลายเป็นศัตรูตัวจริงของรัฐบาลโลก แตกต่างจากโจรสลัดทั่วไปที่ห้าผู้อาวุโสเพียงคอยดูให้ทหารเรือกับโจรสลัดห้ำหั่นกัน

ทำไมซอลถึงคิดว่ารัฐบาลโลกจะเอาจริงเอาจังกับเขา? เพราะไม่นานมานี้เขาได้รับการแจ้งเตือนจากระบบ

【ตัวละครระดับ SSS อิม ได้ก่อเกิดอารมณ์ด้านลบต่อโฮสต์: ความเป็นศัตรูระดับปานกลาง รางวัล: ค่าประสบการณ์ 400,000】

อิม ผู้ปกครองตัวจริงของรัฐบาลโลก ไม่เพียงแต่สังเกตเห็นเขา แต่ยังเกิดเจตนาสังหารด้วย เมื่อเคยเห็นเส้นเรื่องเดิมที่อาณาจักรลูลูเซียถูกทำลาย เขารู้ดีว่าห้าผู้อาวุโสเป็นเพียงเครื่องมือของอิม ตราบใดที่อิมต้องการ พวกนั้นจะลงมือโดยไร้ข้อกังขา

หากเขาทำลายกลุ่มสัตว์ร้ายจริง ๆ ผลลัพธ์ที่เป็นไปได้มากที่สุดคือทีชจะขึ้นเป็นจักรพรรดิคนใหม่ แย่งชิงดินแดนของไคโดกับเขา ขณะที่ลินลินอาจจับมือกับทีชด้วยความหวาดกลัว อย่างน้อยก็จะไม่เป็นมิตรเหมือนตอนนี้

ส่วนท่าทีของแชงค์สยังไม่ชัดเจน เขาไม่อาจไร้เดียงสาคิดว่ากลุ่มผมแดงจะช่วยเมื่อถึงเวลา

ถ้าเขากำจัดทั้งทีชและกลุ่มบิ๊กมัมไปด้วย สุดท้ายนิวเวิลด์จะเหลือเพียงกลุ่มโจรสลัดของซอลที่ต้องเผชิญอำนาจเต็มรูปแบบของรัฐบาลโลก: ห้าผู้อาวุโส ฟิการ์แลนด์ การ์ลิง และอัศวินแห่งพระเจ้า หน่วยซีพี และกำลังทหารเรือทั้งหมด

พลังอันมหาศาลเช่นนี้ไม่อาจเทียบกับสงครามมารีนฟอร์ดเพียงครั้งเดียว หรือแม้แต่ศึกก็อดวัลเลย์ กลุ่มโจรสลัดของซอลที่เพิ่งก่อตั้งยังไม่อาจรับมือได้

มีเพียงการรักษาสภาพคงที่ของสี่จักรพรรดิในนิวเวิลด์เท่านั้น ที่จะทำให้รัฐบาลโลกเกรงกลัวความเสียหายลูกหลง และไม่กล้าบุกนิวเวิลด์เต็มกำลังเพื่อเปิดศึกชี้ขาดกับซอล นี่คือนิวเวิลด์ที่ซอลเคยมองว่าเป็นร่มคุ้มกัน

สิงโตทองคำไม่เข้าใจความกังวลของซอลทั้งหมด แต่ได้ยินแววผิดปกติในน้ำเสียง

“เรื่องพวกนั้นนายกังวลเองเถอะ ว่าแต่ไคโดมีลูกสองคนใช่ไหม ลูกชายกับลูกสาว ในเมื่อแกเป็นฝ่ายเชิญพวกเขาเข้าร่วมเอง ความแข็งแกร่งคงสูงเอาการ”

โปรดติดตามตอนต่อไป