บทที่ 68 แชงค์ส ผมแดง

บทที่ 68 แชงค์ส ผมแดง

ในช่วงไม่กี่วินาทีที่ชิลิวแห่งสายฝนถ่วงเวลาซอลไว้ หนวดดำก็ลุกขึ้นยืนได้แล้ว สีหน้าของเขาย่ำแย่ถึงขีดสุด ความประมาทเพียงชั่ววูบเกือบพรากชีวิตเขาไป ความหวาดกลัวปนเดือดดาลผลักดันให้เขาซัดหมัดออกไป บังคับให้ซอลถอยร่น

“แคร็ก… บูม!”

อากาศแตกร้าว พื้นดินรอบด้านพังทลายเป็นวงกว้างอีกครั้ง ซอลถูกแรงสั่นสะเทือนพัดถอยไปหลายสิบเมตร ทว่าไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย

โอกาสที่ดีที่สุดในการจัดการหนวดดำได้สูญเสียไปแล้ว ลูกเรือของหนวดดำที่อยู่ด้านหลังทยอยมาสมทบ หากต้องเผชิญหน้าพร้อมกันหลายคน ซอลก็ไม่มั่นใจว่าจะบดขยี้โจรสลัดหนวดดำได้ลำพัง โดยเฉพาะเมื่อด้านหลังพวกนั้นยังมีกองทัพเรือไล่บี้มาอีก

จู่ ๆ ราวกับรับรู้บางอย่าง ซอลหันสายตาไปทางท่าเรือและพึมพำกับตัวเอง

“เขามาแล้ว ดูท่าจะไม่โดนผลผีเสื้อ”

เมื่ออีกฝ่ายมาถึง ก็ไม่จำเป็นต้องสู้ต่อ พลังที่โรเจอร์หลงเหลืออยู่แทบจะหมดสิ้นแล้ว ภายใต้สายตาจับจ้องของหนวดดำและพวก ซอลหันหลังจากไป

“อย่าคิดหนีนะ ไอ้สารเลว!”

หนวดดำอยากตามไล่ต่อ เขาเกือบถูกไอ้ซอลนั่นฆ่าตายเมื่อครู่ หัวใจยังเต้นแรงด้วยความหวาดผวาที่ค้างคา เหตุการณ์เฉียดตายนี้ปลุกเขาให้ตื่นจากความทะนงหลังได้พลังผลสั่นสะเทือน

ลาฟฟิตต์ นายอำเภอปีศาจที่อยู่ด้านหลังรีบยกมือห้าม ส่งสัญญาณว่าด้านหลังยังมีกองทัพเรือตามมา พวกเขาเสียเวลาอีกไม่ได้

“ชิ… ถือว่ามันโชคดี ครั้งหน้าที่เจอกัน ชั้นจะเชือดมันแน่ แต่ ออกัสตัส ดี. ซอล… ทำไมรู้สึกคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนนะ?”

…ท่าเรือนอกมารีนฟอร์ด

บนเรือรูปวาฬที่ทอดสมออยู่ไม่ไกล บากี้ในผ้าคลุมแดงผืนใหญ่กำลังส่องสนามรบด้วยกล้องส่องทางไกล ด้านหลังคือเหล่าลูกเรือของเขา เรือโจรสลัดของพวกเขาแค่รอให้ซอลกลับมา ก็พร้อมออกเรือได้ทันที

“รองกัปตันเรย์ลีย์ กัปตันโรเจอร์จะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย มารีนฟอร์ดยังมีสามพลเรือเอกกับสองตำนาน แถมยังมีไอ้อ้วนหนวดดำที่โผล่มาอีกต่างหาก”

เรย์ลีย์พิงเสากระโดงด้วยสีหน้าสงบ เขาไม่คิดว่าใครจะกักโรเจอร์ไว้ได้

“ไม่ต้องห่วง บากี้ หนวดดำกับพวกสร้างความวุ่นวายอยู่ ไม่มีใครรั้งโรเจอร์ไว้ได้ อีกอย่าง… อืม? ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ”

เรย์ลีย์หยุดกลางประโยค ทำให้บากี้หันกล้องไปดูตามอย่างสงสัย เรือโจรสลัดลำใหญ่กำลังแล่นเข้ามาจากด้านนอก เข้าใกล้พวกเขาอย่างรวดเร็ว ที่หัวเรือยืนอยู่คือชายผมแดงสั้นคุ้นตา

ชายคนนั้นมีรอยแผลเป็นสามรอยเหนือดวงตาซ้าย สวมเสื้อคลุมยาวสีดำ กางเกงสามส่วนลายสีน้ำตาล รองเท้าแตะ และที่เอวมีดาบชื่อก้อง ‘กริฟฟอน’

“ไอ้เวรแชงค์สโผล่มาจริง ๆ ด้วย…”

บากี้สะดุ้งกับการปรากฏตัวกะทันหันของหมอนี่ เกือบทำกล้องหลุดมือ

ผู้มาใหม่ไม่ใช่ใครอื่น หนึ่งในสี่จักรพรรดิ แชงค์สผมแดง พร้อมเรือธง เรดฟอร์ซ

เมื่อบากี้เห็นแชงค์ส แชงค์สก็เห็นบากี้กับเรย์ลีย์เช่นกัน เขาโบกมือทักจากระยะไกล และเมื่อเรือเข้าใกล้ ก็ร้องตะโกน

“บากี้… เรย์ลีย์ ไม่เจอกันนานเลยนะ”

“ไอ้เวรแชงค์ส แกมาทำอะไรที่นี่ อย่าบอกนะว่าจะฉวยโอกาสกวาดทั้งกองทัพเรือทั้งเศษซากโจรสลัดหนวดขาวในคราวเดียว แกนี่มันเจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว!”

จินตนาการฟุ้งซ่านของบากี้ทำให้เรย์ลีย์พูดไม่ออก ดูเหมือนจะเป็นแกมากกว่านะ ไอ้เด็กนี่ แต่คำตอบของแชงค์สก็เป็นไปตามคาด ด้วยนิสัยของเขาแล้ว คงทำแบบนั้นจริง ๆ

“ชั้นมาหยุดสงครามนี้”

“แต่สงครามมันจบแล้วนะ แค่กัปตันโรเจอร์กลับมา พวกเราก็ออกจากมารีนฟอร์ดได้ แกมาช้าไปหน่อย แชงค์ส”

“จบแล้วเหรอ? แล้วกัปตันโรเจอร์…”

แชงค์สเกาศีรษะ รู้สึกเหมือนจะมาช้าไปนิด แต่ในเมื่อมาแล้ว ก็ต้องขึ้นฝั่งไปดูสักหน่อย

ชายร่างอ้วนถือขาเนื้อโผล่มาข้างกายแชงค์ส เขาคือลัคกี้ รู เชฟแห่งกลุ่มผมแดง และเป็นผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มจักรพรรดิที่ขึ้นชื่อเรื่องความคล่องแคล่ว

“กัปตัน แกนี่น่าสมเพชจริง ๆ ถ้ามาไกลขนาดนี้แล้วไม่ได้อะไร อย่ามาโทษพวกเราว่าไม่ให้หน้าแกก็แล้วกัน”

เมื่อเรดฟอร์ซเทียบท่า เรย์ลีย์ก็คิดจะขึ้นฝั่งเช่นกัน ยืนรออยู่ตรงนี้ก็ไม่เกิดประโยชน์ บากี้ตามไปแบบไม่อายใคร ทั้งที่แชงค์สเป็นไอ้สารเลวตัวจริงที่ทำให้เขากินผลปีศาจเข้าไป

แต่ด้วยพลังของกลุ่มโจรสลัดจักรพรรดิ การรบใหญ่คงไม่ปะทุอีก ที่สำคัญ เขาไม่อาจปล่อยให้แชงค์สขโมยซีนไปคนเดียวได้

ซอลมองจากระยะไกล เห็นแชงค์สนำพรรคพวกขึ้นฝั่ง แชงค์สเองก็หยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างของซอล เต็มไปด้วยความงุนงงและยินดีที่กัปตันโรเจอร์ฟื้นคืนชีพอย่างกะทันหัน

ในฐานะคนที่เติบโตบนเรือของกลุ่มโรเจอร์มาตั้งแต่เด็ก ความรู้สึกที่เขามีต่อโรเจอร์นั้นลึกซึ้งยิ่ง มิฉะนั้นคงไม่ร่ำไห้จนขาดสติในวันประหาร

โรเจอร์กับเรย์ลีย์เปรียบเสมือนครู หรือพูดให้ถูก ทุกคนล้วนเป็นครอบครัว

พักคำถามคาใจไว้ก่อน แชงค์สก้าวยาวมุ่งหน้าหากองทัพเรือ ไหน ๆ ก็ได้พบกันแล้ว ค่อยถามกัปตันโรเจอร์ให้ชัดเจนทีหลัง

การปรากฏตัวของเรือธงเรดฟอร์ซทำให้ฝั่งกองทัพเรือสัญญาณเตือนดังลั่น การมาถึงของแชงค์สพร้อมผู้บริหารระดับสูงเจ็ดคน ทำให้เซ็นโกคุและคนอื่น ๆ ตึงเครียดทันที

แสงรวมตัวกัน ร่างของคิซารุปรากฏบนเสากระโดงเรือร้าง เขาหรี่ตาสำรวจเหล่ายอดฝีมือกว่าสิบคนด้านล่าง โดยเฉพาะผู้นำ แชงค์สผมแดง และรองกัปตัน เบ็คแมน

จู่ ๆ เบ็คแมนเงยหน้าขึ้น สบตาคิซารุเพียงชั่วพริบตา ก่อนแยกจากกัน

“น่ากลัวจริง ๆ สมแล้วกับรองกัปตันจักรพรรดิ อสูรที่ถูกกล่าวขานว่าสูสีแม้แต่กัปตันของตัวเอง”

การแทรกแซงของกลุ่มจักรพรรดิอีกฝ่าย ทำให้บรรยากาศสนามรบแปรเปลี่ยน การต่อสู้ที่เพิ่งเกิดขึ้นหยุดลงทั้งหมด เมื่อยังไม่รู้เจตนาของอีกฝ่าย ไม่มีใครอยากเป็นคนเปิดศึกก่อน

เซ็นโกคุถึงกับต้องพักเรื่องกดดันโจรสลัดหนวดดำไว้ก่อน และตะโกนถามแชงค์สดัง ๆ

“แชงค์สผมแดง แกมาที่นี่ทำไม?”

“ชั้นมาหยุดสงคราม การสู้กันถึงขนาดนี้มันพอแล้ว”

เซ็นโกคุตอบกลับอย่างไร้อารมณ์ด้วยคำถาม

“แชงค์ส แกตั้งใจจะแทรกแซงกิจการของกองทัพเรือหรือ? ที่นี่ไม่ใช่อาณาเขตของแกในนิวเวิลด์”

ในตอนนี้ เซ็นโกคุกลับสงบลงมาก เมื่อแชงค์สปรากฏตัว เขาก็รู้ทันทีว่าสงครามสิ้นสุดแล้ว หนึ่งในเป้าหมายของอีกฝ่าย ซึ่งเขาเคยสอบถามกับห้าดาวเฒ่ามาก่อน คือการรักษาสมดุลของท้องทะเล เป้าหมายช่างประหลาดนัก

โปรดติดตามตอนต่อไป