บทที่ 60 ยุคสมัยสิ้นสุดลง

บทที่ 60 ยุคสมัยสิ้นสุดลง

คำตอบที่คาดหวังไว้ทำให้หนวดขาวหัวเราะลั่น ทั้งที่ลำแสงยังทะลุอกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“กุรารารารา! โรเจอร์ ขอบใจมากที่รับคำขอสุดท้ายของชั้น”

นี่เป็นคำขอบคุณที่หาได้ยากยิ่ง ในความทรงจำของซอล หนวดขาวแทบไม่เคยเอ่ยคำขอบคุณกับใคร และยิ่งไม่เคยขอร้องใครมาก่อน

【ตัวละครระดับ SS หนวดขาว เกิดอารมณ์เชิงบวกต่อโฮสต์ ความเป็นมิตรระดับสูง รางวัล: EXP 50,000】

【ปลดล็อกความสำเร็จพิเศษ: คำขอสุดท้ายของสี่จักรพรรดิ รางวัล: แต้ม 50,000】

【แต้มปัจจุบัน: 143,896】

ผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิดนี้ดันแต้มของเขาทะลุหนึ่งแสนอีกครั้ง รวมกับรางวัลเลเวล 70 ตอนนี้เขามีมากพอสำหรับสุ่มม่วงสองครั้งแล้ว

“ไม่มีคำขออื่นอีกเหรอ อย่างเช่น ให้ชั้นช่วยดูแลลูก ๆ ของนาย?”

“กุรารารารา! ลูก ๆ ของชั้นคือความภาคภูมิใจ เมื่อพวกเขาออกจากร่มเงาของชั้น สุดท้ายก็ต้องยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง อีกอย่าง เอซจะไม่ทำให้ชั้นผิดหวัง นาย… แค่…”

เสียงของหนวดขาวค่อย ๆ แผ่วลง การโจมตีของทหารเรือที่ทวีความดุเดือดไม่เปิดโอกาสให้สนทนา และถึงจุดนี้เขาก็แทบไม่มีแรงพูดแล้ว

ทันใดนั้น เรือโจรสลัดล้อพายลำหนึ่งก็พุ่งฝ่ามาข้างหน้า ทำให้ทุกคนชะงัก ทั้งที่โจรสลัดกำลังถอนกำลัง

ครืด… ครืด…

ด้วยล้อพาย เรือสามารถแล่นบนแผ่นดิน บดขยี้พื้นและก้อนหิน ที่หัวเรือคือสควอด “แมงมุมวังวน” ถือหอกยาวง้าว

ใบหน้าสควอดบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เขารู้สึกผิดอย่างยิ่ง รู้ดีว่าการต่อสู้อย่างสิ้นหวังของพ่อเป็นผลจากตัวเขา การพุ่งชนแบบฆ่าตัวตายของลูกเรือ เป็นการชดใช้ความโง่เขลาของเขา ใช้เรือคุ้มกันการถอนกำลังของพี่น้อง

ที่น่าทึ่งยิ่งกว่า คือทุกคนในลูกเรือต่างเห็นพ้อง พร้อมตายเพื่อปกป้องพี่น้อง

นี่แหละคือชายแห่งท้องทะเล เมื่อเลือดเดือด ก็พร้อมทำเรื่องไร้เหตุผล

“ขอถ่วงเวลาให้เอซ มาร์โค และพวกเขาหน่อย! ถ้าจะโทษใคร ก็โทษชั้น! ความโง่ของชั้นเองที่ทำให้พ่อและทุกคนต้องพินาศ!”

“ฮ่า ๆ กัปตัน พูดอะไรไร้สาระ! พวกเราจะให้ทหารเรือได้ลิ้มรสคืน และล้างแค้นให้พ่อ!”

“กัปตันลังเลก็เพราะคิดถึงพวกเรา อย่าตายนะ กัปตัน!”

เรือโจรสลัดยักษ์ไถลไปข้างหน้า ซอลยืนอยู่ไม่ไกลจากเส้นทาง เขาอดถอนใจไม่ได้กับความเป็น “ลูกโง่” ของหนวดขาวที่มีมากเหลือเกิน

ทั้งที่ราชาโจรสลัดยืนอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้แมงมุมวังวนสละชีวิต

ท่ามกลางความตะลึงของสควอด ซอลก้าวออกไปขวาง ก่อนที่สควอดจะตะโกนเตือน ซอลก็ยกมือข้างเดียวรับหัวเรือ เรือทั้งลำสะดุดหยุดกึก ขยับต่อไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว

เอี๊ยด… เอี๊ยด…

ล้อพายครูดเสียงดัง ท้ายเรือยกจากพื้นด้วยแรงปะทะอันมหาศาล

ซอลหยุดเรือด้วยมือเดียว ร่างเพียงขยับเล็กน้อย โมเมนตัมของเรือไม่อาจเขยื้อนเขาได้เลย

สควอดเกือบล้มจากแรงเฉื่อย รีบทรงตัวแล้วตะโกนถามด้วยความเดือดดาล

“โรเจอร์! ทำไมนายมาขวาง?! ชั้นต้องชดใช้ให้โจรสลัดหนวดขาว!”

ซอลเมินเสียงโวยวาย ลูกเรือเก่าของสควอดเคยถูกเรือโรเจอร์กวาดล้างก่อนเขาจะเข้าร่วมหนวดขาว ปกติซอลไม่คิดสนใจ แต่ไม่ใช่วันนี้ ไม่ใช่หลังจากหนวดขาวเพิ่งสละตัวเพื่อพวกเขา

ซอลจ้องเหล่าโจรสลัดแมงมุมวังวนด้วยสายตาเฉียบคม แม้ไม่ปล่อยฮาโอชคุ ฮาคิ แค่จิตสังหารก็ทำให้พวกเขาถอยหลังหลายก้าว บางคนถึงกับหน้าซีด

“สควอด ชั้นไม่สนว่านายอยากสละชีวิตเพื่อตอบสนองอารมณ์ตัวเองยังไง ตอนนี้นิวเกตกำลังสละชีวิตเพื่อซื้อเวลาให้พวกนาย และชั้นจะไม่ปล่อยให้ความตายของเขาสูญเปล่า

ถ้าอยากแก้แค้น ชั้นไม่ห้ามถ้านายจะพุ่งฆ่าตัวตายใส่ทหารเรือทีหลัง แต่ตอนนี้… พวกนายทั้งหมด ไสหัวไป!”

คลื่นฮาโอชคุพัดผ่านเหมือนลมกรรโชก ความหวาดผวาเย็นยะเยือกไหลเข้าหัวใจ สควอดตั้งสติ สูดลมหายใจลึกก่อนตอบ

“โรเจอร์ ความแค้นของชั้นกับนายเป็นอีกเรื่อง แต่บุญคุณครั้งนี้ชั้นจะชดใช้ ลูกเรือ! หันหัวเรือเดี๋ยวนี้ ไล่ตามมาร์โคกับพวกเขา!”

เรือล้อพายจากไป แต่ไม่คาดคิด มาร์โคบินย้อนกลับมา เขาลงใกล้ ๆ เพื่อเป็นสักขีพยานวาระสุดท้ายของพ่อ ในฐานะลูกชายคนแรก นี่คือหน้าที่ของเขา

“ขอบใจนะ โรเจอร์ เพราะนาย เราถึงช่วยเอซได้ และพ่อก็สมหวังในวาระสุดท้าย ความจริงสุขภาพพ่อทรุดมานานแล้ว เหลือเวลาอีกไม่กี่ปี สงครามนี้แค่เร่งการสูญสิ้นของชีวิต”

“เรียกชั้นว่าซอล โรเจอร์ตายไปนานแล้ว อีกอย่าง นิวเกตพอใจแล้ว เขาได้พบพวกนาย และสุดท้ายก็จากไปในสนามรบ ไม่ใช่รอเหี่ยวเฉาบนเตียง”

มาร์โคเช็ดน้ำตาที่เอ่อขึ้น บางที การตายในสนามรบอาจเป็นจุดจบที่ดีที่สุดสำหรับพ่อจริง ๆ

ตู้ม!

“ยาซากานิ โนะ มากาตามะ!”

คิซารุระดมลูกแสงกลืนหนวดขาว เมื่อฝุ่นจาง ร่างสูงใหญ่ยังคงยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมทหารเรือ แม้บาดแผลสาหัสนับไม่ถ้วน แทบไม่เหลือส่วนใดสมบูรณ์ หนวดขาวก็ยังไม่ล้ม

ภาพนี้ทำให้การ์ปและเซ็นโงคุเงียบงันไปชั่วขณะ การเห็นตำนานยุคเก่าล้มลง แม้แต่เซ็นโงคุก็สะเทือนใจ อีกกี่ปีพวกเขา ยามเฒ่าของทหารเรือ จะยึดมั่นในความยุติธรรมของตนได้อีก?

ซอลมองร่างไร้ชีวิตของหนวดขาวอย่างเงียบงัน แม้เพิ่งพบกันวันนี้ การเห็นเขาตายในสนามรบกลับเหมือนสูญเสียสหายเก่า เปลวโทสะจาง ๆ เริ่มก่อตัวลึกในใจ

เศษซากกองกำลังหนวดขาวที่ถอยร่นรีบขึ้นเรือ การต่อสู้กับแพซิฟิสตาที่เหลือยี่สิบกว่าตัวจบลงอย่างรวดเร็ว ภายใต้การหนีบของเรย์ลีห์และเศษกำลังหนวดขาว แพซิฟิสต้าได้รับความเสียหายหนัก

โปรดติดตามตอนต่อไป