บทที่ 20 - พ่อเป็นอย่างไร ลูกก็เป็นอย่างนั้น

บทที่ 20 - พ่อเป็นอย่างไร ลูกก็เป็นอย่างนั้น

ฟังคำคนเฝ้าประตู ฟางจี้ฟานก็รู้ว่างานเข้าแล้ว

อิงกั๋วกงไม่ใช่คนธรรมดา การสอบคัดเลือกครั้งก่อน เขาเป็นหัวหน้าผู้คุมสอบ บรรพบุรุษของเขาคือจางอวี้ ขุนพลคนโปรดของฮ่องเต้เหวินตอนทำศึกจิ้งหนาน ได้รับการแต่งตั้งเป็นกั๋วกง (ดยุก) และหลังเสียชีวิตได้รับอวยยศเป็นเหอเจียนอ๋อง ตระกูลอิงกั๋วกง มีอำนาจบารมีสูงส่ง ไม่ด้อยไปกว่าชินอ๋องหรือจวิ้นอ๋องเลย

อารมณ์ดีๆ ของฟางจี้ฟานหายวับไปทันที รู้สึกเหมือนตัวหดเล็กลง เห็นเติ้งเจี้ยนที่อยู่ข้างๆ หน้าถอดสี พูดเสียงสั่นว่า "นายน้อย อิงกั๋วกงเชิญท่านไป ท่านไม่ไปไม่ได้นะขอรับ ท่านผู้นั้นอารมณ์ร้อนดั่งไฟ ต่อหน้าโอรสสวรรค์ เขายังกล้าโต้เถียงเลย แถม... หลังการสอบคัดเลือกคราวก่อน บ่าวได้ยินข่าวลือว่า อิงกั๋วกงประกาศกร้าวว่าจะสั่งสอนท่านแทนท่านป๋อให้หนัก"

"จริงดิ? ทำไมนายน้อยไม่เห็นรู้เรื่อง?" ฟางจี้ฟานตาค้าง

ไปทำใครไว้เนี่ย ตอนสอบคัดเลือกครั้งก่อน 'ท่านลุง' ผู้นั้นก็ทำท่าจะฆ่าจะแกงเขาอยู่แล้ว เขาถามเติ้งเจี้ยนด้วยความหวาดกลัว "เจ้าฟังมาจากไหน เชื่อถือได้ไหม?"

เติ้งเจี้ยนทำหน้าเหมือนร้องไห้ "ฟังมาจากคนขับรถม้าบ้านสกุลโจวข้างบ้าน คนหามเกี้ยวบ้านสกุลโจวฟังมาจากคนเลี้ยงม้าจวนอิงกั๋วกง ไม่ผิดแน่ขอรับ"

ฟางจี้ฟานรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง รีบพูดว่า "งั้นข้าชิ่งก่อนดีกว่า ออกไปหลบสักสองวัน"

กำลังจะเตรียมโกยแน่บ ก็เห็นคนคนหนึ่งเดินออกมาจากในจวน คนผู้นี้ดูท่าทางเป็นทหารคนสนิท รูปร่างสูงใหญ่กำยำ น่าเกรงขามโดยไม่ต้องโกรธ พูดเสียงขรึมว่า "ใช่คุณชายฟางหรือไม่ อิงกั๋วกงสั่งให้ข้าน้อยมารอรับคุณชายอยู่ที่นี่ เชิญคุณชายขอรับ"

ใบหน้าเขาเรียบเฉย แววตาไร้อารมณ์ แต่ฟางจี้ฟานกลับใจสั่นสะท้าน คนคนนี้ ไม่ธรรมดา

ฟางจี้ฟานต่อสู้ในใจครู่หนึ่ง สุดท้ายจำต้องเดินตามคนผู้นี้เข้าไปในห้องโถงอย่างว่าง่าย เห็นอิงกั๋วกงจางเม่านั่งวางก้ามอยู่ที่ตำแหน่งประธาน บิดาฟางจิ่งหลงนั่งเป็นเพื่อนอยู่ด้านล่าง

จางเม่าเห็นฟางจี้ฟานมาถึง ดวงตาก็เบิกกว้างจ้องเขม็ง สายตานั้นน่ากลัวมาก

"จี้ฟาน เจ้ามาแล้ว เมื่อครู่ข้ากำลังพูดถึงเจ้ากับพ่อเจ้าอยู่พอดี มา... เข้ามาหาข้าใกล้ๆ"

ท่านลุง ท่านเห็นข้าฟางจี้ฟานเป็นลูกเศรษฐีปัญญาอ่อนรึไง?

ฟางจี้ฟานส่ายหน้าทันควัน "ไม่ไป"

จางเม่าตบโต๊ะด้วยความโมโห ถามเสียงเย็น "ทำไมไม่มา?"

ฟางจี้ฟานหดคอ ตอนนี้เขาสวมบทบาทลูกล้างผลาญเต็มตัวแล้ว "กลัวโดนตี"

คำพูดซื่อๆ แบบนี้ มีแต่ฟางจี้ฟานที่กล้าพูด

จางเม่าเหมือนสำลัก พบว่าเหตุผลนี้ช่างไร้ที่ติ เขาคันไม้คันมือจริงๆ คิดในใจว่า เจ้าเฒ่าฟางตามใจลูกจนเสียคน ตัวล้างผลาญแบบนี้ไม่สั่งสอน จะเก็บไว้ทำซากอะไร?

ฟางจิ่งหลงทั้งไม่กล้าล่วงเกินจางเม่า ทั้งทนดูลูกชายโดนตีไม่ได้ ได้แต่มองจางเม่าตาละห้อย อึกอักไม่กล้าพูด

จางเม่าโกรธแล้ว พูดอย่างโมโหว่า "เจ้าเด็กนี่ ตั้งแต่รู้ว่าเจ้าขายที่นาบรรพบุรุษ ข้าถึงได้เริ่มสังเกตเจ้า พอเจอเจ้าตอนสอบคัดเลือก รู้ว่าเจ้าเป็นลูกจิ่งหลง ก็ยิ่งจับตามอง ไม่มองยังดีกว่า พอไปสืบประวัติเจ้า ถึงได้รู้ว่าเจ้ามันเลวระยำตำบอนแค่ไหน เจ้ายังมีความเป็นคนอยู่ไหม? พ่อเจ้ามีลูกอย่างเจ้า วันหน้าคงได้อกแตกตาย!"

ฟางจี้ฟานน้อยใจสุดขีด ท่านลุง ข้าก็เป็นเหยื่อเหมือนกันนะ เห็นจางเม่าถลกแขนเสื้อเตรียมลงไม้ลงมือ ฟางจี้ฟานรีบหันไปหาฟางจิ่งหลง "พ่อ"

เรียกพ่อครั้งแรก ไร้ซึ่งความกระดากอายโดยสิ้นเชิง

ฟางจิ่งหลงรู้สึกปวดใจ

ฟางจี้ฟานพูดว่า "พ่อ ลูกมีเรื่องอยากถาม"

จางเม่าถึงได้หยุดมือ หน้าตาสงสัย

"อะแฮ่ม..." ฟางจิ่งหลงพูด "ว่ามา"

ใบหน้าหล่อเหลาของฟางจี้ฟานดูจริงจัง แล้วค่อยๆ เอ่ยถามว่า "พ่อ พ่อมีความสุขไหม?"

"หา..." ฟางจิ่งหลงอึ้งไป

ฟางจี้ฟานอธิบายอย่างใจเย็น "พ่อมีลูกอย่างข้า มีความสุขไหม?"

"มี... มีความสุข..." ฟางจิ่งหลงตอบตามสัญชาตญาณ

ฟางจี้ฟานหันไปผายมือให้จางเม่า "ท่านดูสิ ท่านลุงเข้าใจผิดแล้ว พ่อข้าไม่ได้อกแตกตายเพราะข้า เขามีความสุขมาก"

ใบหน้าแก่ๆ ของจางเม่าเหมือนมีเมฆดำปกคลุม ตอนนี้เขาต้องยอมรับนับถือไอ้เด็กนี่หน่อยๆ แล้ว เขาจะสั่งสอนฟางจี้ฟาน แต่ไอ้หมอนี่ดึงพ่อตัวเองลงน้ำต่อหน้าต่อตา นี่เรียกว่ายืมหอกสนองคืนผู้ใช้ ทำให้จางเม่าหมดข้ออ้างที่จะอาละวาด

จางเม่าส่ายหน้าถอนหายใจ เจ้าเฒ่าฟางนี่ อะไรก็ดี เสียอย่างเดียว ตามใจลูกจนเสียคน เมื่อก่อนนึกไม่ออก วันนี้มาเห็นกับตา ถึงรู้ว่าข่าวลือเป็นเรื่องจริง...

โบราณว่าแม่เมตตาลูกมักเสียคน หากเจอพ่อที่ยอมลูกทุกอย่าง ลูกคนนี้สั่งสอนให้ดีได้ ก็ผีหลอกแล้ว

จางเม่าเป็นพ่อที่เข้มงวดในบ้าน ตอนนี้หรี่ตาลง เริ่มรู้สึกอยากเอาชนะฟางจี้ฟานขึ้นมา เอาล่ะ ไอ้หนู แกยังกล้าเล่นลิ้น วันนี้ข้าไม่เพียงจะตีแก ยังจะทำให้พ่อแกปรบมือเชียร์ด้วย

เขาหันไปมองฟางจิ่งหลง พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "หลานจี้ฟานแต่งงานหรือยัง?"

ฟางจี้ฟานฟังปุ๊บ ก็รู้ทันทีว่าท่านกั๋วกงผู้นี้หยาบกระด้างแต่แฝงความละเอียดอ่อน กะจะเล่นงานเขาแล้ว

เป็นไปตามคาด พอจางเม่าพูดเรื่องแต่งงาน ฟางจิ่งหลงก็เริ่มกลัดกลุ้ม

เขาพูดอย่างลำบากใจว่า "ยังไม่ได้แต่งงาน สถานการณ์ของตระกูลฟาง ท่านกั๋วกงก็รู้ดี ชื่อเสียงเจ้าลูกชายไม่ดี หากเป็นตระกูลสูงศักดิ์ เขาคงไม่ยอม พูดตามตรง น้องชายหลายปีมานี้ เคยบอกใบ้กับเพื่อนเก่าหลายคน ที่บ้านพวกเขามีลูกสาว แต่ใครจะรู้... อะแฮ่ม..."

ฟางจิ่งหลงพูดต่อ "แต่ครั้นจะหาลูกสาวชาวบ้านธรรมดา ท่านกั๋วกง อย่างน้อยตระกูลฟางก็เป็นป๋อสืบทอดตระกูล พูดออกไปจะขายหน้าเอาได้ มีแต่เฉิงโจวโหวไอ้แก่นั่น ที่บ้านมีลูกสาวคนหนึ่ง แก่กว่าลูกชายข้าสี่ปี เคยแต่งงานไปแล้ว สามีตายหลังแต่งได้ไม่นาน ไอ้แก่นั่นบอกใบ้ว่า ไหนๆ ตระกูลฟางก็หาลูกสะใภ้ดีๆ ไม่ได้ งั้นเอาลูกสาวหม้ายของเขาแต่งกับลูกชายข้าไหม น้องชายได้ยินเข้า โกรธจนแทบอยากจะเอากระบี่แปดเชียะไปสับมันให้หมากิน"

ฟางจิ่งหลงกลุ้มใจเรื่องนี้มาตลอด จางเม่าจี้ถูกจุดเจ็บของฟางจิ่งหลงเข้าอย่างจัง ตระกูลฟางมีฟางจี้ฟานเป็นหน่อเนื้อเชื้อไขคนเดียว หวังพึ่งเขาให้สืบทอดวงศ์ตระกูล แต่จะหาเมีย ไม่ง่าย... ชื่อเสียงลูกชายเหม็นโฉ่ ตระกูลที่เหมาะสมไม่กล้ายกลูกสาวให้ ตระกูลเล็กๆ ก็ไม่คู่ควร กลุ้มจะตายอยู่แล้ว

จางเม่าหรี่ตาเป็นเส้นเดียว นัยน์ตาฉายแววเจ้าเล่ห์ พูดตะล่อมว่า "จิ่งหลงเคยคิดถึงสาเหตุไหม?"

ฟางจิ่งหลงอึ้ง "เอ่อ... นี่..."

จางเม่าตบต้นขาฉาดใหญ่ "นี่ก็เพราะคนเขาดูถูกตระกูลฟางไง ไม่ต้องพูดอื่นไกล ลูกผู้ชายต้องมีปณิธานยิ่งใหญ่ ลูกหลานขุนนาง อย่างน้อยต้องมีตำแหน่งหน้าที่ รับใช้ราชสำนัก จะมานั่งกินนอนกินรอวันตายอยู่กับบ้านได้ยังไงจริงไหม? แต่เจ้าจี้ฟานนี่ เจ้าดูสิ ขนาดไปสอบคัดเลือก ยังต้องให้คนมัดไป"

ฟางจิ่งหลงละอายใจ รีบพยักหน้า "เรื่องนี้... เรื่องนี้... พอรู้อยู่บ้าง"

"แล้วเจ้ารู้ไหม จี้ฟานยังส่งข้อสอบก่อนเวลา?" จางเม่ารุกคืบ

"หา มีเรื่องแบบนี้ด้วยรึ?" ฟางจิ่งหลงหันไปมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวน แล้วก็รู้สึกว่าคำถามนี้ของตัวเองปัญญาอ่อนสิ้นดี ลูกชายตัวเอง... ตัวเองย่อมรู้ดี ส่งข้อสอบก่อนเวลา ก็ดูไม่น่าแปลกใจอะไร

จางเม่าเกลียดท่าทางไม่รู้อิโหน่อิเหน่ของฟางจิ่งหลงที่สุด จึงพูดลอดไรฟันว่า "เจ้าลองคิดดู ไปสอบแบบนี้ จะสอบผ่านไหม?"

"คงจะไม่ผ่านกระมัง" ฟางจิ่งหลงถอนหายใจ อดไม่ได้ที่จะพูดว่า "น่าขายหน้า น่าขายหน้า"

จางเม่าตบต้นขาอีกฉาด "นั่นปะไร สอบตก ก็ไม่มีตำแหน่งหน้าที่ คนแบบนี้ ไม่ใช่กลายเป็นขยะหรอกหรือ? ใครจะกล้ายกลูกสาวให้ตระกูลฟางของเจ้า ไม่มีคนแต่งเข้าตระกูลฟาง เมื่อไหร่จะได้อุ้มหลาน ไม่ได้อุ้มหลาน ตระกูลฟางจะขาดทายาทสืบสกุลเอานะ"

..................

(จบแล้ว)