บทที่ 16: กินของที่คนอื่นหาซื้อไม่ได้!

หลังอาหารเย็น

ฉินหลินเข้าโลกในเกมไปช้อนเอาปลาเฉาป่าเลเวล 2 หนัก 31 จินออกมา

ไปเยี่ยมบ้านคนต้องเอาของฝากติดไม้ติดมือไปด้วย  พ่อของฉินเหรินเป็นโรคความดันโลหิตสูงอยู่พอดี  ปลาตะเฉาป่าเลเวล 2 มีสรรพคุณต่อความดันโลหิตสูง -2 จึงถือว่าเหมาะเหม็ง

การจะจับเจ้าปลาขนาด 31 จินนี่ให้อยู่ต้องใช่ความพยายามสูงอยู่พอสมควร  เพราะมันดิ้นเก่งแถมตัวก็ลื่นปรื๊ดอีกต่างหาก  ตอนเขาเอามันออกมาจากสวิงมันก็สะบัดตัวอย่างแรงจนเกือบจะหลุดมือ

แต่ไม่รู้ทำไมหลังจากดิ้น ๆ ไปเจ้าปลามันก็เหมือนจะหมดแรงเอาแต่นอนพะงาบ ๆ ปล่อยให้เขาจับได้แบบสบาย ๆ

บ้านของฉินเหรินเป็นอยู่แถวเขตจวงหยวน  ทำเลดี  แต่ไม่ได้อยู่ใจกลางเมือง  เมื่อฉินหลินเข้าบ้านไปก็เห็นว่าในบ้านมีคนอยู่อีกสี่คน  พ่อแม่ของฉินเหรินคืออากับอาสะใภ้สุ่ยเกินและเด็กสาวอีกสองคน

สาวคนหนึ่งคือเลี่ยวลี่แฟนสาวของฉินเหรินซึ่งเป็นพยาบาลในโรงพยาบาลประจำอำเภอ  เธอได้เข้ามาอยู่กินกับฉินเหรินตั้งนานแล้ว

ส่วนอีกคนไม่เป็นเพื่อนก็ญาติสนิทของเลี่ยวลี่

“อ้าวเซียวหลินมาเยี่ยมเหรอ?” ฉินสุ่ยเกินอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัดเพราะเจ้าลูกชายจะได้หมั้นหมายซักที  แต่ในแว้บต่อมาสายตาของเขาก็โดนเจ้าปลาตัวใหญ่ในมือของฉินหลินดึงดูดไปซะเฉย ๆ

และไม่ใช่แค่เขาหรอก  ทันทีที่ฉินหลินเข้ามาทุก ๆ สายตาต่างโดนเจ้าปลาหนัก 31 ดึงดูดไปกันหมดนั่นแหล่ะ

คนธรรมดาไม่ค่อยได้เห็นปลาเฉาตัวใหญ่ขนาดนี้กันหรอก

ฉินหลินที่ถือปลาอยู่นั้นต้องยกหัวปลาขึ้นมาสูงกว่าเอว  ไม่งั้นหางของมันจะครูดไปกับพื้น

ฉินเหรินที่เห็นก็วิ่งเข้ามาดูอย่างอึ้ง ๆ “ฉิบหายหลินจื่อ  นายไปจับไอ้ตัวบักเอ้กนี่มากจะไหนอะ!”

ฉินหลินยื่นปลาเฉาให้ฉินเหรินโดยไม่ตอบคำถามแต่อธิบายว่า “ไอ้นี่น่ะของดี  เหมาะสำหรับคนเป็นโรคความดันสูงอย่างอาสุ่ยเกินสุด ๆ อะขอบอก”

ฉินเหรินรับปลามาถือไว้ก็ต้องโพสต์ท่าออกมาอย่างอดไม่ได้  แม้แต่ตัวแฟนอย่างเลี่ยวลี่ก็ยังต้องเอามือถือออกมาถ่ายรูปด้วยกัน  สมเป็นคู่ผัวตัวเมียกันโดยแท้

เห็นได้ชัดว่าเจ้าปลานี่เหมาะเหม็งที่จะเอาไปโพสต์ลงโซเชี่ยลมาก ๆ

“ฮะ?!” ฉินสุ่ยเกินอุทานทันที  เขาเข้ามาเช็คเจ้าปลายักษ์อย่างละเอียดแล้วต้องเม้นให้อย่างอึ้ง ๆ ยิ่งกว่าเดิม “สะ...  เสี่ยวหลิน  ไอ้นี่มัน...  คือปลาเฉาป่า...  ใช่มั้ย?”

“ครับผม  พอดีตกได้เลยเอามาฝากอาโดยเฉพาะเลยนี่แหล่ะ!” ฉินหลินพยักหน้า

เมื่อฉินเหรินได้ยินก็รีบถามซ้ำทันทีว่า “หลินจื่อไปหาตกมาได้งั้นเหรอ?  โหไม่ดีเลยอะนาย  จะไปเย่อปลาใหญ่ทั้งทีไม่เห็นชวนกันบ้างเลย  ครั้งหน้าถ้าจะไปอีกต้องมาชวนฉันด้วยนะ!  ห้ามลืมล่ะ!”

ฉินสุ่ยเกินถึงกับขมวดคิ้ว “ทำไมเอาของแพงขนาดนี้มาให้อาล่ะลูก!  เจ้าตัวแบบนี้ต่อให้มีเงินก็ซื้อไม่ได้นะ  เอากลับไปเถอะ”

“ผมอุตส่าห์เอาของฝากมาให้อาถึงหน้าบ้านแล้วจะให้เอากลับไปได้ยังไงกันล่ะคร้าบ”

ฉินหลินส่ายหัวและเปลี่ยนหัวข้ออย่างรวดเร็ว “จริง ๆ แล้วผมมาเพราะเรื่องอื่นน่ะ  ตอนที่พ่อป่วยก็มายืมเงินอาไปห้าหมื่น  วันนี้ฉินเหรินกำลังจะหมั้นหมายผมเลยจะเอาเงินมาคืนให้ครับ”

“เธอไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน?” ฉินสุ่ยเกินขมวดคิ้วอีกรอบ

“เงินค่าสินสอดทองหมั้นของเสี่ยวเหรินเรามีพออยู่แล้ว  เธอไม่ต้องรีบร้อนเอามาคืนหรอก”

ทว่าขณะที่คนพ่อกำลังพูด ๆ อยู่นั้นฉินหลินก็เอามือถือออกมาโอนเงินผ่านวีแชทให้คนลูกไปห้าหมื่นทั้ง ๆ อย่างนั้นเลย

“เป็นหนี้เป็นสินยังไงก็ต้องจ่ายคืน  ผมมีเงินพอดีเลยเอามาจ่ายเลยก็เท่านั้นแหล่ะครับ”

“พ่อ!” ฉินเหรินยื่นมือถือให้ฉินสุ่ยเกินดู

เมื่อฉินสุ่ยเกินเห็นจำนวนเงินเข้าเขาก็ได้แต่ถอนหายใจ  เขาเข้าไปเอาใบสัญญากู้เงินมามอบให้ฉินหลิน “เสี่ยวหลินเอ๊ย  ในอนาคตเธอต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน  ในหมู่บ้านเราไม่มีใครมีเหตุผลเหมือนเธอเลย”

อาสะใภ้สุ่ยเกินเองก็ประทับใจมากเหมือนกัน “เสียวหลินเป็นเด็กดีแถมยังฉลาดจนน่าอิจฉาจริง ๆ ถ้าเสี่ยวเหรินของเราดีเหมือนเธอบ้างเราคงจะถอนหายใจกันน้อยลง”

“โถ่แม่  ไงพูดอย่างกับผมเป็นพวกไม่มีสมองอย่างนั้นล่ะ!” ฉินเหรินถามขึ้นมาด้วยความไม่มั่นใจหน่อย ๆ ว่า ‘เอ๊ะ  หรือตัวเราจะโง่จริง ๆ?’

“ไปให้พ้น” อาสะใภ้สุ่ยเกินไล่ตะเพิดอย่างโมโห

ฉากนี้ทำให้สองสาวหัวเราะ

ฉินหลินเองก็อึ้งกับความสัมพันธ์ของครอบครัวนี้  เขาดื่มชาไปถ้วยหนึ่งก่อนจะถามฉินเหรินว่าเรื่องหมั้นหมายนี่มีอะไรให้ช่วยมั้ย?  จากนั้นก็คุยเล่นกันพักหนึ่งแล้วบอกลาโดยมีฉินเหรินกับพ่อแม่เดินมาส่งที่ประตูบ้าน

กลับไปในบ้านอีกรอบ

หญิงสาวอีกคนถามเลี่ยวลี่เบา ๆ ว่า “เสี่ยวลี่ ๆ เพื่อนเธอคนเมื่อกี๊น่ะจีบได้มะ?  รูปร่างหน้าตาก็ไม่แย่  บอกวีแชทมาหน่อยสิเผื่อจะไปทำความรู้จัก”

พอได้ยินผู้เฒ่าทั้งสองชื่นชมฉินหลินแล้วดูเหมือนเธอจะสนใจเขาขึ้นมา

เลี่ยวลี่มีหรือจะไม่รู้ใจลูกพี่ลูกน้องคนนี้?

“เขาชื่อฉินหลิน  เป็นคนดีมาก ๆ เลยล่ะเพียงแต่ฐานะทางครอบครัวไม่ค่อยดีนัก  ไม่มีรถไม่มีบ้าน  การเอาเงินห้าหมื่นมาคืนนี่เขาอาจไม่เหลือเงินออมเลยก็เป็นได้นะ  แบบนี้เอามั้ยล่ะ  ถ้าเอาฉันจะเอาวีแชทให้” เธอกระซิบ

“ฉันแค่ล้อเล่นเองหน่า  เสี่ยวลี่ก็  เอาจริงเอาจังไปได้” ฉู่น่าหัวเราะแหย ๆ ทันทีที่ได้ยินเลี่ยวลี่บอก

อย่ามาตลกหน่า  ตัวเธอในตอนนี้มันเลยวัยที่จะมานั่งสนใจความรักแบบหนุ่มสาวที่ไม่สนใจวัตถุเงินทองไปนานแล้วนะ  โอเค้?

คนที่ดูไม่เลว  ไอ้ที่ว่าไม่เลวนั่นก็ต้องมีเป็นพื้นฐานอยู่แล้ว  แต่ถ้าขาดเงื่อนไขสำคัญ ๆ บางอย่างล่ะก็เธอเองก็ไม่โง่พอจะวิ่งเข้าชนอยู่แล้ว

เลี่ยวลี่กลอกตาใส่ลูกพี่ลูกน้องที่ไม่ไหวเลยคนนี้โดยในใจก็คิดว่าไม่แปลกเลยที่แม่นี่ยังโสด  สมควรแล้วจริง ๆ

ครู่ต่อมาฉินเหรินกับพ่อแม่ของเขาก็กลับเข้ามา

ฉินสุ่บเกินไม่ลืมกำชับเจ้าลูกชายว่า “อย่าไปบอกใครเชียวว่าเสี่ยวหลินเอาเงินมาคืนเราแล้ว”

“ครับพ่อ!” ฉินเหรินพยักหน้า

พ่อลูกคู่นี้รู้ดีว่าทำไมฉินเหรินถึงเอาเงินมาคืน  เพราะอีกฝ่ายรู้แล้วว่าครอบครัวนี้กำลังลำบากเรื่องสินสอดทองหมั้น  อีกฝ่ายอาจถึงขั้นถอนเงินออมทั้งหมดมาจ่ายให้ซะด้วยซ้ำไป

และทางบ้านฉินหลินยังคงเป็นหนี้คนอื่นอยู่อีกเยอะ  ถ้าเจ้าหนี้เหล่านั้นรู้ว่าจู่ ๆ เขาเอาเงินห้าหมื่นออกมาคืนล่ะก็เกรงว่าจะมีคนไปตามจู้จี้ถึงหน้าบ้านเอานะสิ

“พ่อ  ในเมื่อหลินจื่อเอาปลามาให้แล้วงั้นคืนนี้เด๋วผมเอาทำกับแกล้มให้พ่อแกล้มเหล้าดีปะ?  จะได้หลับสบาย ๆ ไง” ฉินเหรินพูดต่อ

ฉินสุ่ยเกินกลอกตามองบนอยากตบกะบาลเจ้าลูกตะกละ  มีหรือคนเป็นพ่อจะไม่รู้ว่าเจ้าลูกคนนี้มันอยากกินของดี?  แต่ก็ยังพยักหน้าเห็นด้วยล่ะนะ

เพราะเขาเองก็ไม่เคยกินเหมือนกัน  เจ้าปลาเฉาป่าตัวบักเอ้กขนาดนี้

ตกดึก

หลังจากกินซุปปลาหม้อหนึ่งแล้วครอบครัวของฉินเหรินรู้สึกสบายและอบอุ่นไปทั้งตัว

และพอตื่นเช้าขึ้นมาฉินสุ่ยเกินยิ่งรู้สึกเหลือจะเชื่อเข้าไปอีก  เพราะอาการปวดวิงเวียนที่หัวจากความดันสูงตามปกติตอนนี้ไม่เหลือแล้ว  เช้านี้เขากลับรู้สึกผ่อนคลายสบายทั้งกายและใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

.........................................................................................................…

เช้านี้ฉินหลินก็เหมือนเดิม  ตื่นแต่เช้าเปิดจอเกม  เก็บเกี่ยวพืชผลเอาไปส่งที่ RT-Mart ตอนบ่ายก็เอาตัวละครไปตกปลาพ่วงไปกับเสียงแจ้งเตือนว่าตกปลาสำเร็จที่ดังอยู่เรื่อย ๆ

บ่ายแก่ ๆ วันนี้เขาได้ปลามาทั้งหมด 34 ตัว  ซึ่งปลาที่ได้ก็ยังเป็นเจ้าสามสายพันธุ์อย่างละสองเลเวลเหมือนเดิม  รอบนี้ได้ปลาตะเพียนป่าเลเวล 2 หนัก 10 จิน  ปลาเฉาป่ากับปลาคาร์ปดำป่าเลเวล 2 ตัวละยี่สิบสามสิบจิน

ทำให้เขาพอจะเข้าใจกฎคร่าว ๆ ว่า  พวกปลาตัวใหญ่มาก ๆ ทั้งหมดจะเป็นเลเวล 2 ส่วนนอกนั้นเป็นเลเวล 1

ตอนเย็นก็เอาส่งสตรอว์เบอร์รี่กับกระเจี๊ยบเขียวไปส่งอีกรอบ  วันนี้มีเงินเข้า 38,216 หยวน

จากนั้นวงจรการปลูกสตรอว์เบอร์รี่กับกระเจี๊ยบเขียวและตกปลาก็วนอยู่แบบนี้ไปอีกสามวัน

นอกจากนี้ตลอดสามวันนี้ฉินหลินยังยืนยันได้ว่าการตกปลานั้นจะรีเฟรชในช่วงบ่าย  เขาสามารถตกปลาได้วันละสามสิบสี่สิบตัว  จากนั้นก็จะมีการแจ้งเตือนบอกว่าปลาในแม่น้ำหมดแล้ว

ตอนนี้เขามีปลารวมกันทั้งหมด 168 ตัว

โดยมีปลาตะเพียนป่าเลเวล 2 หนัก 10 จินอยู่ 9 ตัว  มีปลาคาร์ปดำป่าหนัก 20 จินอยู่ 4 ตัว  และปลาเฉาป่าหนัก 30 จินอยู่ 6 ตัว

เขายังไม่ได้คิดจะจัดการกับปลาป่าเหล่านี้  เพราะปลาพวกนี้นอกจากจะเป็นปลาธรรมชาติแล้วยังมาแบบเป็น ๆ อีกด้วย  การขนส่งทำได้ลำบากดังนั้นเขาจึงกะว่ารอให้ตัวเองพร้อมกว่านี้ก่อนค่อยเริ่ม

เมื่อถึงตอนนั้นเขาจะเทขายล็อตใหญ่ดูว่าผู้จัดการเฉินจะเอาไม่เอา  หรือไม่ก็เอาไปขายในตลาดอาหารทะเลดูว่าดีไม่ดี

ส่วนสตรอว์เบอร์รี่และกระเจี๊ยบเขียวในสามวันนี้ก็ทำเงินให้เขาได้อีก 113,648 หยวน  หรือก็คือเกือบแสนสอง

แม้ว่าเขาจะคืนเงินห้าหมื่นให้ครอบครัวของฉินเหรินไปก็ยังมีเงินเหลือติดบัญชีอยู่ประมาณสี่แสนหนึ่งหมื่น

เป็นเงินที่สามารถหามาได้ในเวลาอันสั้นมาก

เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน

ฉินหลินเอาปลาตะเพียนป่าเลเวล 2 หนัก 11 จินกลับบ้าน

ปลาในแม่น้ำจะรีเฟรชอีกทีในช่วงบ่ายของทุก ๆ วัน  ของป่าเลเวล 2 จึงไม่มีวันหมด

ของที่คนมีเงินก็หาซื้อไม่ได้  แต่เขากลับสามารถกินได้ทุกเมื่อที่ต้องการ

“ตะเพียนป่าอีกตัวงั้นเหรอ?” หลินเฟินมองดูปลาในมือของลูกชายอย่างประหลาดใจ

จะไม่ให้ประหลาดใจได้อย่างไร?

สามวันมานี่เจ้าตัวนี้ก็ตัวที่สามแล้วนะ!

ปลาตะเพียนป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ที่ต่อให้มีเงินก็ซื้อไม่ได้  แต่เธอกลับเอามากินอย่างกับปลาเลี้ยงบ้าน ๆ ตลอดสามวันมานี้

“มันหาไม่ยากหรอกครับแม่  ในอนาคตเราจะมีแบบไม่ขายเลยแหล่ะ!” ฉินหลินยิ้ม

“???” หลินเฟินชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าสิ่งที่เจ้าลูกชายพูดนี่เป็นความจริงหรือไม่

เพราะใครล่ะจะกล้าพูดว่าของป่าพวกนี้มันหาได้ง่าย ๆ

เอาตามจริงนะ  ตอนแรกเธอก็คิดว่าเจ้าลูกชายมันกำลังโม้เหม็น  แต่พอเอาเข้าจริง ๆ มันดันถือปลากลับมาบ้านวันละตัว ๆ ซะอย่างนั้น