บทที่ 11: กระเจี๊ยบเขียวเลเวล 2 และข่าวดี (พระวจนะของพระเยซู/พระเจ้า) ของเหล่าบุรุษทั้งหลาย!

ฉินหลินตื่นแต่เช้ามาดูหน้าจอเกมและเห็นว่าทั้งสตรอว์เบอร์รี่และกระเจี๊ยบต่างก็สุกหมดแล้ว  สีแดงและสีเขียวตัดกันกระจายอยู่ทั่วแปลง

เขาได้สั่งให้ตัวละครในเกมจัดการเก็บเกี่ยว  ของก็ไปอยู่ในโกดังในเกม  จากนั้นเขาก็เข้าไปเช็คในโลกแห่งเกม

ในโกดังเก็บของมีพืชผลทั้งสองชนิดเรียงรายอยู่

สตรอว์เบอร์รี่: 302 จิน (เลเวล 1)

สตรอว์เบอร์รี่: 2 จิน (เลเวล 2)

ไม่ต่างจากก่อนหน้านี้มากนัก

กระเจี๊ยบเขียว: 1,500 จิน (เลเวล 1)

กระเจี๊ยบเขียว: 4 จิน (เลเวล 2)

เมื่อลองเฉลี่ยดูแล้วสามารถผลิตกระเจี๊ยบเขียวได้แปลงละประมาณ 60 จิน  ถ้าขายส่งที่จินละหกหยวนล่ะก็ทั้งชุดนี้จะสามารถขายได้ถึงเก้าพันหยวน

พอ ๆ กับการขายแตงโมถึงสองชุด!

ฉินหลินหยิบกระเจี๊ยบเลเวล 1 กับ 2 ขึ้นมาดูก็พบว่ากระเจี๊ยบเขียวเลเวล 2 นั้นสีเข้มและใหญ่กว่าเลเวล 1 อย่างเห็นได้ชัด

แต่เพื่อความชัวร์ก็ต้องอ่านรายละเอียด

[กระเจี๊ยบเขียว: เลเวล 1]

[กระเจี๊ยบเขียว  พืชพิเศษ  มีคุณสมบัติเป็นยา  ประสิทธิภาพดี  บำรุงน้ำนมแก้ประจำเดือน +1, ขับร้อน +1, เสริมไต +1]

[กระเจี๊ยบเขียว: เลเวล 2]

[กระเจี๊ยบเขียวคุณภาพสูง  มีคุณสมบัติเป็นยา  ประสิทธิภาพดีกว่า  บำรุงน้ำนมแก้ประจำเดือน +2, ขับร้อน +2, เสริมไต +2]

ฉินหลินอ่านรายละเอียดของมันอย่างอึ้ง ๆ

เขารู้ว่ากระเจี๊ยบเขียวมีคุณค่าทางโภชนาการสูง  แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้ถึงสรรพคุณที่แน่ชัดของมัน

บำรุงน้ำนมแก้ประจำเดือนน่าจะเหมาะกับแม่ลูกอ่อน  ช่วยให้สุขภาพดีขึ้นผลิตน้ำนมได้มากขึ้นทำให้ลูกน้อยมีน้ำนมที่มีคณภาพสูงดื่มอย่างเพียงพอ!

ขับร้อนนี่น่าจะช่วยเรื่องขับปัสสาวะล่ะมั้ง

ส่วนเสริมไตคงไม่ต้องอธิบายอะไรเยอะ  หนุ่ม ๆ น่าจะรู้กันดีว่ามันแปลว่าอะไร  แปลว่า ‘ข่าวดี’ ของเหล่าบุรุษทั้งหลายไง!

กระเจี๊ยบเขียวเลเวล 2 คุณสมบัติทั้งหมดล้วน +2

เมื่อนึกถึงคุณสมบัติ +2 ของแตงโมและสตรอว์เบอร์รี่ก่อนหน้านี้แล้ว  ผลของกระเจี๊ยบเขียวเลเวล 2 นี่น่าจะสวดยวดไปเลยใช่มั้ย?

ฉินหลินออกเกมแล้วไปล้างหน้าล้างตาอย่างลวก ๆ ก่อนจะไปที่โกดังเช่า

จะอะไรยังไงก็ไม่รู้แหล่ะ  รู้แต่ว่าตอนนี้ต้องเอาสตรอว์เบอร์รี่สุกไปส่งที่ RT-Mart ก่อนแล้วโปรโมตกระเจี๊ยบเขียวกับผู้จัดการเฉินซะ!

หลังจากส่งสตรอว์เบอร์รี่ 302 จินให้ RT-Mart แล้วฉินหลินก็เข้าไปส่วนในซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่และเดินตรงไปที่สำนักงานของผู้จัดการเฉิน

เมื่อเขามาถึงสำนักงานของผู้จัดการเฉินเขาก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่สวมเสื้อผ้าเปิดเผยเดินออกมาโดยที่คอเธอมีรอยสตรอว์เบอร์รี่จาง ๆ ติดอยู่  ยามเธอเดินผ่านเขายังได้กลิ่นอะไรก็ไม่รู้แปลก ๆ โชยเข้าจมูกมาอยู่เลย

เห็นแบบนี้ฉินหลินก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย

ผู้ชายทุกคนต่างก็รู้จักกลิ่นนี้ทั้งนั้นแหล่ะ  แต่เขาแค่ไม่นึกว่าไอ้เจ้าผู้จัดการฉินนี่มันจะจัดกันที่นี่เลยเท่านั้นเอง

เมื่อผู้จัดการเฉินเห็นว่าฉินหลินมาหาก็รีบเชิญเขาไปนั่งที่โต๊ะน้ำชาและชงชาเสิร์ฟ “เฒ่าแก่ฉินมาให้คำตอบเรื่องราคาแตงโมใช่ไหมครับ?”

“แตงโมน่ะตอนนี้หมดหาไม่ได้แล้ว  แต่ผมมีของใหม่มาเสนอขาย” ฉินหลินพูดด้วยรอยยิ้มพลางหยิบเอาถุงเล็ก ๆ มาวางบนโต๊ะน้ำชา

“กระเจี๊ยบเขียว!” ผู้จัดการเฉินอุทานโดยไม่รู้ตัว

เขาคุ้นเคยกับสิ่งนี้แน่นอนอยู่แล้ว  ก็เขามีเมียหลวงนอนเป็นเสืออยู่ในบ้านและมีเมียน้อยนอนเป็นกระต่ายขาวอยู่นอกบ้านซึ่งเขาได้ออกไปจับเธอกินอยู่บ่อย ๆ

เขาถือคติเกิดเป็นลูกผู้ชายมันก็ต้องลองให้ครบทั้งเสือทั้งกระต่าย

“ถูกต้องแล้วคุณผู้จัดการ  ของใหม่ที่ว่าคือกระเจี๊ยบเขียวนี่แหล่ะ” ฉินหลินยิ้มอย่างชั่วร้าย

“ไม่ทราบว่าเถ้าแก่คิดราคาเท่าไหร่ครับ?  ถ้าสูงเกินไปผมคงไม่อาจมีหน้าไปพบผู้บริหารระดับสูงแน่เลย” ผู้จัดการเฉินพูดเป็นนัย  จริง ๆ เขาก็อยากให้ฉินหลินเรียกราคาสูง ๆ เพื่อให้ตัวเองได้ยักยอกเพิ่มอยู่หรอก  แต่แบบนั้นมันไม่เนียน

และเขาก็ยังคงพอใจกับความร่วมมือกับฉินหลินอยู่  เพราะของที่ฉินหลินหามานั้นนอกจากจะเป็นของคุณภาพสูงที่เอามาขายส่งในราคาไม่แพงแล้วยังสามารถขายปลีกได้ในราคาสูงแถมยังขายดีมากด้วย

ซึ่งเรื่องนี้ไม่ใช่แค่ตัวเขาที่ฟันเงินบริษัทได้เยอะเท่านั้น  แต่ทางห้างเองก็ฟันกำไรได้เป็นกอบเป็นกำเป็นที่พึงพอใจของเหล่าผู้บริหารอีกด้วย

ฉินหลินเข้าใจความหมายเหล่านั้นดี “ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับคุณผู้จัดการ  ผมไม่ทำให้คุณลำบากอยู่แล้ว  ผมคิดราคาส่งคือจินละหกหยวนซึ่งถูกกว่าราคาตลาดชัวร์  แถมยังส่งให้ได้วันละสามพันจินด้วย”

เมื่อผู้จัดการเฉินได้ยินราคาจินละ 6 หยวนเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดทันทีว่า “ผมขอรับกระเจี๊ยบเขียวที่เถ้าแก่มีทั้งหมดเลยครับ!”

คิดว่าจินละ 6 หยวนนี่ใช่เรื่องตลกมั้ย?

ราคาตลาดล่าสุดของกระเจี๊ยบเขียวในอำเภอโหยวเฉิงตอนนี้ราคาส่งเพิ่มขึ้นเป็นจินละ 7 หยวนแล้ว  สูงกว่าเขตชาเฉิงอีก!

ถึงขนาดเรียกราคาจินละ 6 หยวนมาแบบนี้ไม่มีเหตุผลกลใดที่จะไม่รับซื้อหรอก!

ต่อให้สาขาโหยวเฉิงจะขายวันละสามพันจินไม่ไหวยังไงก็สามารถระบายไปขายที่สาขาชาเฉิงได้อยู่ดี  ใครใช้ให้หัวหน้าฝ่ายผู้รับผิดชอบของทั้งสองสาขาเป็นคนเดียวกันล่ะ?  ส่วนผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อของสาขาชาเฉิงจะถูกในไม่ถูกใจก็เป็นเรื่องของมัน  ตัวเขาไม่สนอยู่แล้ว

ถ้ามีความสามารถล่ะก็ลองหาแหล่งผลิตเจ๋ง ๆ แบบนี้เอาเองดูบ้างสิ  มีมั้ยล่ะความสามารถน่ะ?

ฉินหลินยิ้ม “โอเค  เดี๋ยววันนี้จะส่งให้เป็นชุด ๆ เหมือนเดิมนะครับ”

ผู้จัดการเฉินยิ้มประจบและกล่าวว่า “เรื่องใบแจ้งหนี้ช่วยเพิ่มให้จินละห้าสิบเหมา (0.5 หยวน) ด้วยนะครับ  พอดีช่วงนี้พวกผมกับพี่น้องทั้งหลายค่อนข้างช็อต  เงินนี้มันหายากจริงจริ๊ง  แหะ ๆ”

ฉินหลินอยากจะบ่นออกมาทันทีที่ได้ยินจากปากไอ้หมอนี่

เงินหายาก?

จินละ 50 เหมา  3,000 จินก็ 1,500 หยวน  โอเค้?  บวกกับส่วนของสตรอว์เบอร์รี่อีกกว่า 1,200 หยวน

นั่งอึ๊บสาวอยู่ในออฟฟิศติดแอร์เย็น ๆ ทั้งวันแต่ได้เงินวันละ 2,700 หยวนแบบนิ่ม ๆ จากตัวฉินหลิน  แล้วไปบวกกับที่ได้จากของอื่น ๆ อีกไม่รู้อีกเท่าไหร่เนี่ยนะหาเงินยาก?

นี่น่ะเหรองานหนัก?

งานหนักแบบนี้ใครบ้างไม่อยากทำ?

กระนั้นฉินหลินก็ทำอะไรไม่ได้จึงตอบตกลงและจากไป

ในตอนเย็นสตรอว์เบอร์รี่และกระเจี๊ยบเขียวก็สุกแล้ว  กระเจี๊ยบเขียวกว่า 1,500 จินโดยมีเลเวล 2 แยกมาอีก 6 จิน

ตอนนี้เขามีกระเจี๊ยบเขียวเลเวล 2 อยู่ 10 จิน

หลังจากที่ฉินหลินส่งกระเจี๊ยบเขียวและสตรอว์เบอร์รี่ของวันนี้เสร็จแล้วเขาก็ไปหาผู้จัดการเฉินเพื่อยื่นบิล  เงินนั้นโอนเข้าบัญชีอย่างไวสุด ๆ เป็นค่าสตรอว์เบอร์รี่ 605 จิน 18,150 หยวน  กระเจี๊ยบเขียว 3,000 จิน 18,000 หยวน

วันนี้มีเงินเข้าทั้งหมด 36,150 หยวน  ใกล้จะถึง 40,000 หยวนต่อวันแล้ว

ตอนนี้ยอดคงเหลือในบัญชีของเขาก็สูงถึง 242,237 หยวน

ฉินหลินกลับถึงบ้านอย่างอารมณ์ดี

แล้วก็นึกไปถึงกระเจี๊ยบเขียวเลเวล 2

เขาเข้าห้องตัวเองแล้วเข้าโลกในเกมเพื่อไปหยิบเอากระเจี๊ยบเขียวเลเวล 2 ออกมา 2 จิน  จากนั้นก็ไปที่ห้องครัวและพูดกับหลินเฟินที่กำลังทำกับข้าวอยู่ว่า “แม่ครับ  เดี๋ยวทำกระเจี๊ยบเขียวนี่ให้หน่อยนะครับ”

หลินเฟินก้มมองแล้วขมวดคิ้ว “เสี่ยวหลินเอ๊ย  ถึงลูกกับโม่ชิงจะยังเอ๊าะ ๆ กันอยู่ก็เถอะนะ  แต่จะทำอะไรก็ต้องมีลิมิตบ้างนะลูก  ขืนกินไอ้นี่เข้าไปเดี๋ยวก็ลุกไม่ไหวหรอก”

ฉินหลินได้ยินก็รู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย “แม่ล่ะก็  ผมแค่อยากลองกระเจี๊ยบเขียวเฉย ๆ เอง  ตอนนี้ผมทำธุรกิจขายส่งอยู่  แล้วตอนนี้ก็ได้กระเจี๊ยบเขียวมาก็เลยต้องเอามาลองเองตะหาก”

นี่เป็นเทคนิคอีกอย่างคือการป้อนข้อมูลล่วงหน้าไว้ก่อน  เผื่อว่าหลังจากนี้มีเหตุให้เขาต้องควักเงินก้อนโตออกมาวางแล้วแม่จะได้ไม่สงสัยหรือกังวล

“ขายส่งงั้นเหรอ  ก็ดีเหมือนกัน  ลูกจะได้หาเงินได้มากขึ้นด้วย” หลินเฟินไม่ได้ซักไซ้ไล่เรียงอะไรต่อ  เธอรู้ว่าลูกชายตนเองไม่ใช่คนโง่  จะทำอะไรล้วนคิดไตร่ตรองอย่างรอบคอบก่อนเสมอ

และที่สำคัญเลยคือเธอนั้นมีแค่ทักษะในการดูแลร้านและต่อรองกับลูกค้าเท่านั้น  ส่วนความรู้ด้านการทำธุรกิจขายส่งนั้นไม่มีเลยไม่อาจให้คำแนะนำอะไรได้เลย

กระเจี๊ยบเขียวสองจินลวดกินกับผักดองแล้วรสชาติอร่อยมาก  รสมือแม่ไม่เคยทำให้ฉินหลินผิดหวัง

ตอนแรกหลังจากโดนกระเจี๊ยบไปแล้วมันก็ยังไม่รู้สึกอะไรเลย  ทว่าไป ๆ มา ๆ กลับรู้สึกอุ่น ๆ ตรงบั้นเอวขึ้นมาซะอย่างนั้น

ผลเสริมไต +2 ดูท่าจะเด่นสุด ๆ

ถึงอย่างนั้นหลังจากย่อยสลายพลังงานอุ่น ๆ นั่นมาทั้งคืนสุดท้ายแล้วฉินหลินก็ยังต้องนอนท่ายากในตอนเช้าอยู่ดี

เพราะตอนเช้าหนุ่ม ๆ ทั่ว ๆ ไปคงมีการยืนตรงเคารพธงชาติเป็นปกติ  แต่ของเขาเช้านี้ไม่ปกติเพราะมันไม่ใช่แค่เคารพธงชาติแต่กลับมีเสาธงชาติมาตั้งไว้กันเลยทีเดียว!!!

แต่พอลุกจากเตียงได้เขาก็รู้สึกดีใจขึ้นมา

เพราะคนแข็งแรงปกติแบบเขายังเห็นค่าของกระเจี๊ยบเลเวล 2 ถึงขนาดนี้  แล้วคนวัยอย่างผู้จัดการเฉินที่น่าจะอ่อนแอล่ะจะเห็นค่ามันมากขนาดไหน  แถมเจ้าหมอนั่นมันยังเลี้ยงกระต่ายขาวไว้นอกบ้านไม่รู้กี่ตัว  ถ้าให้มันกินล่ะก็รับรองว่าฟิตปั๋งจนมีแรงวิ่งจับกระต่ายขย้ำกินทั้งคืนแน่นอน!  ใช่ป๊ะ?