บทที่ 12: ผู้ชายพูดเรื่องดี ๆ หลังกินข้าว! เทศกิจมาจับหมา!

ฉินหลินลุกขึ้นยืนแล้วบิดขี้เกียจ

กระเจี๊ยบเขียวเลเวล 2 นี่มันสวดยวดโดยแท้  เอามากินแทนยาได้เลยนะเนี่ย  นอกจากจะบำรุงไตให้แข็งแรงขึ้นแล้วยังไม่มีผลข้างเคียงอีกด้วย

จากนั้นเขาก็เปิดจอเกมออกมาตามปกติแล้วเก็บเกี่ยวกระเจี๊ยบเขียวและสตรอว์เบอร์รี่จากนั้นก็เพาะเมล็ดใหม่

หลังอาหารเช้า  ฉินหลินไปที่โกดังเช่าและเอากระเจี๊ยบเขียวกับสตรอว์เบอร์รี่ชุดนี้ไปส่งที่ RT-Mart ก่อนจะกลับไปพักผ่อนที่ร้าน

ตอนนี้ร้าของเขาโล่งโจ้งว่างเปล่า  เขาซื้อเก้าอี้เอนหลังมานอนเอกขเนกอย่างสบายใจเฉิบ

ช่วงบ่ายกระเจี๊ยบเขียวกับสตรอว์เบอร์รี่ที่ปลูกเมื่อเช้าก็สุก  เขาไปที่โกดังเช่าอีกรอบเพื่อขนพวกมันออกจากเกมและเอาไปส่งยัง RT-Mart

วันนี้มีสตรอว์เบอร์รี่ 607 จิน  กระเจี๊ยบเขียว 3,050 จิน  เงินเข้า 36,510 หยวน  คงเหลือในบัญชี 278,747 หยวน

ถ้าพรุ่งนี้ก็หาเงินได้เท่านี้อีกล่ะก็เขาจะมีเงินถึง 300,000 หยวน

เมื่อฉินหลินจะไปทำการค้ากับผู้จัดการเฉินอีกรอบเขาก็เดินสวนกับสาวคนเมื่อวานอีก  ซึ่งคัวเธอยังคงมีกลิ่นที่ผู้ชายรู้ ๆ กันติดตัวอยู่เหมือนเมื่อวานเลย

จู่ ๆ มือถือของผู้หญิงคนนั้นก็ดังขึ้น  และเธอรับสายด้วยรอยยิ้ม “ดีจ้าผัวจ๋า  กำลังซื้อของกลับไปทำมื้อเย็นอร่อย ๆ ให้นะจ๊า”

“…” ฉินหลินถอนหายใจให้กับโลกใบนี้

เมื่อเดินเข้าออฟฟิศของผู้จัดการเฉินไปก็เห็นเจ้าหมอนี่มันกำลังเอามือนวดเอวพลางฉีดสเปรย์ปรับอากาศอยู่

แถมถังขยะข้าง ๆ กันนั้นก็เห็นกันจะ ๆ ว่ามีถุงน่องสีดำขาด ๆ อยู่ข้างใน

ฉินหลินได้แต่ถอนหายใจอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเจ้าผู้จัดการนี่มันบ้าขนาดไหน

“มาแล้วเหรอครับเถ้าแก่” ผู้จัดการเฉินวางสเปรย์ปรับอากาศลงโดยไม่รู้สึกเคอะเขิน  จากนั้นก็พาฉินหลินไปนั่งอย่างกระตือรือร้น

เวลาคนมันรวยแล้วโดยเฉพาะผู้ชายใครคนไหนบ้างที่ไม่รักสนุก?  หลายคนมักจะเอาความรวยไปละลายกับเหล้าเคล้านารี  ทว่าใครเล่าจะไปดูถูกผู้ชายเหล่านั้น?  เรื่องแบบนี้ตัวผู้ชายไม่ได้เดือดร้อน  แต่คนเดือดร้อนคือเหล่าสาว ๆ ที่ยอมเล่นด้วยต่างหาก

“ผู้จัดการเฉินนี่บิลวันนี้ครับ” ฉินหลินส่งใบแจ้งหนี้ให้

ผู้จัดการเฉินรับมาเซ็นและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “กระเจี๊ยบที่เถ้าแก่ส่งมาตอนนี้อยู่บนแผงแล้วนะครับแถมยังขายดีมาก ๆ เลยด้วย  และผมก็ยังย้ำคำเดิมคือถ้าเป็นจินละหกหยวนล่ะก็เถ้าแก่มีเท่าไหร่ผมเอาหมด!”

“อย่างที่ผมบอกไปคือสามารถจัดหาให้ได้วันละสามพันจินนี่ก็เต็มที่แล้ว” ฉินหลินตอบจากนั้นก็ทำท่าเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก “จริงสิ  จะว่าไปแล้วผมก็มีกระเจี๊ยบเขียวที่ปลูกอย่างพิเศษสุด ๆ อยู่  มีฤทธิ์รุนแรงกว่าการกินยาซะอีก  อยากลองโดนดูมั้ยครับ?”

เมื่อนึกถึงสภาพของอีกฝ่ายที่ต้องเอามือนวดเอวตัวเองหลังจากที่เล่นสนุกกับแม่สาวที่มีผัวแล้วนั้นเขาก็รู้เลยว่าเจ้าผู้จัดการนี่จะต้องการมันอย่างแน่นอน  และนี่จึงเป็นโอกาสทองในการรีดเงินจากผู้จัดการเฉินที่ได้ยักยอกบริษัทไปเพราะเขา

“กระเจี๊ยบเขียวปลูกที่แบบพิเศษ?  มีฤทธิ์รุนแรงยิ่งกว่าการกินยา?  เรื่องจริงเหรอครับ!” ดวงตาของผู้จัดการเฉินเป็นประกายทันทีที่ได้ยิน

ฉินหลินยิ้มอย่างมีเลศนัย “ผมจะไปโกหกคุณให้มันได้อะไรเล่า  เพียงแต่ว่าของดีแบบนี้ราคามันเลยแพงตามไปด้วยอะนะ  จินละตั้งสองร้อยหยวนแถมกว่าจะได้มาก็ยังยากเย็นอีกด้วย  ผมกะว่าจะไปลองแย่งมาดูซักหน่อย”

“จินละสองร้อยหยวน?  แพงขนาดนั้นเลย?” นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้จัดการเฉินได้ยินเรื่องกระเจี๊ยบเขียวที่แพงหูฉี่ขนาดนี้  แต่เขาก็มีเส้นสายและรู้ว่าฉินหลินคงไม่โกหกตนหรอก  ไม่งั้นการซื้อขายกันจะต้องหยุดลงและจะมองหน้ากันไม่ติดเอาซะเปล่า ๆ มีแต่เสียกับเสียกันทั้งคู่

“เอ่อ  งั้นเถ้าแก่ช่วยหามาให้ผมลองดูก่อนนะครับ” ไม่ใช่ประโยคคำถามว่าหาได้ไม่ได้แต่เป็นประโยคขอร้องว่าช่วยเอามาให้ได้ทีเท้ออออออออ...  แทน

สรรพคุณเช่นนี้หากออกจากปากคนอื่นผู้จัดการเฉินคงไม่เชื่อ  แต่เมื่อออกจากปากฉินหลินแล้วเขากลับคาดหวังอย่างมาก

ผู้ชายมีเงินมักจะยอมจ่ายเงินเพื่อชดเชยปัญหาเหล่านี้

“โอเค  เดี๋ยวผมจะลองไปดูก่อน  ถ้าได้มาแล้วจะเอามาให้ลองแล้วกันครับ” ฉินหลินตอบตกลงและจากไป

เขาจงใจเตะถ่วงเวลาออกไปนาน ๆ ก่อนจะไปที่โกดังเช่าเพื่อนำกระเจี๊ยบเลเวล 2 จำนวน 9 จินออกมาจากเกมและกลับไปที่ RT-Mart อีกรอบ

จากนั้นก็ตรงไปยังออฟฟิศของผู้จัดการเฉินอีกครั้ง  ฉินหลินเปิดถุงในมือด้วยรอยยิ้มและเผยให้เห็นกระเจี๊ยบเลเวล 2 ข้างใน “นี่คือกระเจี๊ยบเขียวพิเศษที่ว่า  ผมมีอยู่เก้าจิน  ราคาพันแปดครับ!”

ผู้จัดการเฉินมองกระเจี๊ยบเขียวในถุงและเห็นว่ามันต่างจากกระเจี๊ยบเขียวเดิม ๆ จริง ๆ ด้วย  สีเข้มกว่าแถมใหญ่กว่าด้วย

ก็ไม่รู้หรอกว่าผลมันจะออกมาเป็นยังไง  แต่เมื่อผู้ชายเริ่มเสื่อมก็ต้องพยายามเพื่อฟื้นมันกลับมาคืน

ยุคนี้เหล่าบุรุษทั้งหลายต่างเป็นกังวลเรื่องเซ็กซ์เสื่อมกันมาก  ไม่อย่างนั้นพวกอาหารเสริมราคาแพง ๆ คงไม่เป็นที่นิยมกันมากขนาดนี้

ผู้จัดการเฉินควักเงินจ่ายอย่างหน้าตาเฉยไม่มีลังเลจนฉินหลินคิดว่า ‘หรือจินละสองร้อยมันจะถูกไปวะ?’

ค่ำคืนผ่านไป

ฉินหลินตื่นนอนแต่เช้าเก็บเกี่ยวผลผลิตและได้กระเจี๊ยบเขียวเลเวล 2 มา 5 จิน

หลังจากปลูกชุดใหม่เสร็จเขาก็กินข้าวเช้าและเอาสินค้าไปส่งที่ RT-Mart ตามเดิม

เจ้าผู้จัดการเฉินพุงโย้เดินดุ่ย ๆ มาหาเขาเองอย่างไม่คาดคิดมาก่อนแล้วดึงตัวเขาไปคุยด้วยเป็นการส่วนตัว “เถ้าแก่ยังมีกระเจี๊ยบเขียวแบบเมื่อวานเหลือมั้ยครับ?”

“???” ฉินหลินตกตะลึง “ผมให้คุณไปตั้งเก้าจินเลยนะ  อย่าบอกนะว่ากินไปหมดแล้ว!”

ผู้จัดการเฉินพูดทันทีว่า “ยังไม่หมดครับ  แต่ในเมื่อมันได้ผลจริง ๆ แบบนั้นผมก็ควรหาตุนไว้ก่อนไม่ใช้เหรอ?”

ตอนแรกผู้จัดการก็สงสัยอยู่หรอกว่ามันจะได้ผลจริง ๆ มั้ย  แต่พอโดนไปเมื่อคืนเข้าเขาก็ตื่นแต่เช้าโดยไม่ปวดเอวเหมือนอย่างที่เคยเป็นเลย

กระเจี๊ยบเขียวนั่นได้ผลจริง!  แถมผลที่ได้ยังเหลือจะเชื่อด้วย!

เขาถึงขั้นลุกไปเดินตลาดขายส่งแต่เช้าตรู่เพื่อหาดูว่าฉินหลินไปเอาของแบบนี้มาจากไหน  แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้คำตอบอะไร  ดังนั้นจึงได้แต่มารอฉินหลินนี่แหล่ะ

ฉินหลินรู้ถึงฤทธิ์ของกระเจี๊ยบเขียวเลเวล 2 อยู่แล้ว  และเมื่อเห็นท่าทางของเจ้าอ้วนตรงหน้าเขาก็ต้องคิดใหม่ว่าดูท่าคุณค่าของกระเจี๊ยบเขียวต่อคนแบบนี้จะสูงกว่าที่คิด

เมื่อเห็นท่าทางร้อนรนของอีกฝ่ายแล้วฉินหลินก็แกล้งทำหน้าลำบากใจ “ผู้จัดการก็รู้ว่าผมเป็นแค่คนกลางหาของมาขายเอากำไรนิด ๆ หน่อย ๆ กระเจี๊ยบเขียวพิเศษแบบนี้คงหาไม่ได้แล้วล่ะครับ  น่าจะมีมีคนอื่นแย่งไปหมดแล้วล่ะ”

ผู้จัดการเฉินยิ่งแต่จะร้อนรน “เถ้าแก่ครับ  รอบก่อนคุณขายผมจินละสองร้อยใช่มั้ยครับ  แต่ผมสามารถจ่ายได้จินละสี่ร้อยเลย  กระเจี๊ยบเขียวพิเศษนั่นมีประโยชน์กว่าไอ้พวกยาแพง ๆ ที่ขายกันแผงละหลายพันหยวนซะอีก!”

‘กระโดดเป็นจินละสี่ร้อยเลยเหรอ?’

ฉินหลินรู้สึกว่าเจ้าคนตรงหน้านี่มันหมกมุ่นแต่เรื่องใต้สะดือจริง ๆ

“รบกวนเถ้าแก่ฉินด้วยนะครับ” ผู้จัดการเฉินขอร้องพลางยัดบุหรี่ใส่มือของฉินหลิน

“โอเคครับ  เดี๋ยวผมจะลองดู” ฉินหลินทำเป็นมองบุหรี่ในมืออย่างจนใจ  แต่ใจจริง ๆ กลับลิงโลดและภาคภูมิใจขึ้นมา  เพราะดูท่าตอนนี้บทบาทของเขากับผู้จัดการเฉินจะสลับกันซะแล้ว

ก่อนหน้านี้เป็นเขาบากหน้ามาขอร้องอีกฝ่าย  ตอนนี้เป็นทีอีกฝ่ายขอร้องเขาบ้างแล้ว

เมื่อเห็นว่าฉินหลินยอมช่วยผู้จัดการเฉินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หลังจากฉินหลินจากไปเขาก็หยิบมือถือมาโทรออกด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ฮัลโหลคร้าบเถ้าแก่ฉู่  ผมเสี่ยวเฉินเองครับ  พอดีว่าผมได้ของดี…”

ฉินหลินยังคงมีกระเจี๊ยบเขียวเลเวล 2 อยู่ในมือเพราะเมื่อเช้าเขาก็ได้มาอีก 5 จิน  เพียงแต่เขาเก็บไว้ในเกมยังไม่ได้เอาออกมา

เมื่อเห็นท่าทีร้อนรนของผู้จัดการเฉินแล้วเขาก็คลายกังวล

ใครบ้างที่จะไม่เข้าใจหลักการขายสินค้าหายากจำนวนจำกัด?

จินละ 400 หยวน  กระเจี๊ยบเขียวที่ปลูกเมื่อเช้าจะสุกตอนบ่าย ๆ เย็น ๆ ถ้ายังได้เลเวล 2 มาอีก 5 จินล่ะก็จะรวมกับที่มีอยู่แล้วอีก 5 จิน  เป็น 10 จิน  แปลว่าบ่ายนี้เขาจะได้เงินเพิ่มมาอีก 4,000 หยวน  นอกจากจะเป็นการรีดเอาค่าคอมที่ผู้จัดการเฉินได้ไปมาแล้วยังจะเป็นกำไรอีกต่างหาก

ดูท่าผลิตภัณฑ์ระดับไฮเอนด์จะทำเงินได้ง่ายกว่า

ฉินหลินกลับไปที่ตลาดอย่างอารมณ์ดีมีความสุข  เมื่อมาถึงทางเข้าร้านก็เห็นจีนมุงกำลังมุงดูอะไรอยู่  เหมือนจะเป็นกลุ่มคนสวมชุดเทศกิจกำลังใช้ตาข่ายจับหมาดำตัวหนึ่ง

เจ้าหมาดำมันก็วิ่งหนีสุดชีวิตทันทีที่โดนเจ้าหน้าที่เทศกิจเอาไม้หวดพลางกรีดร้องเอ๋ง ๆ โหยหวนอย่างจนน่าสงสารและทำอะไรไม่ถูก  แววตาของมันสิ้นหวังและกำลังรอคอยพระผู้ช่วยให้รอด

ดูท่าจะมีคนรายงานเรื่องเจ้าหมาดำนี่ไปสินะ

แขกที่มาซื้อของร้านเขาหลายคนที่นี่เป็นแม่บ้านที่มักจะพาลูก ๆ มาด้วย  และเพราะกลัวลูก ๆ จะโดนหมาจรจัดกัดเอาทำให้ก่อนหน้านี้หมาจรจัดในตลาดโดนฆ่าตายไปหลายตัวอยู่เหมือนกัน

พวกหมาจรจัดนั้นแม้จะหาอาหารในตลาดได้ง่าย  แต่พวกมันก็ตายง่ายด้วย

มันก็ช่วยไม่ได้  เพราะว่ามันมีเจ้าของที่ขาดความรับผิดชอบที่มักจะเอาหมามาทิ้งมากจนเกินไปทำให้จำนวนหมาจรจัดที่น่าสงสารพวกนี้มีเยอะขึ้นเรื่อย ๆ

ก่อนหน้านี้ได้มีสัตวแพทย์สาวคนหนึ่งถูกด่าในโลกออนไลน์เพราะฆ่าหมาจรจัดไป 800 ตัวตามหน้าที่  แต่พวกที่เอาหมาไปทิ้งจนสุดท้ายต้องถูกฆ่าตายนี่กลับไม่มีใครด่า