บทที่ 8: เดือนละล้าน!

ฉินหลินตื่นเช้าขึ้นมาเช็คหน้าจอเกม

แตงโมทั้ง 24 แปลงและสตรอว์เบอร์รี่แดง 6 แปลงสุกหมดแล้ว

เขาสั่งให้ตัวละครจัดการเก็บเกี่ยวผลผลิตและถอนเอาซากต้นเก่า ๆ ทิ้งจากนั้นก็ปลูกล็อตใหม่

วันนี้เขากะว่าจะไปโปรโมตสตรอว์เบอร์รีแดง

สตรอว์เบอร์รี่สีแดงที่เกมผลิตมีคุณสมบัติแฝงอยู่  เพราะงั้นเขาไม่กลัวเลยว่าจะขายไม่ออก  นอกจากนี้ เพื่อให้ขายให้ RT-Mart ได้ง่ายขึ้นเขาจึงต้องขายราคาส่ง  แต่จะส่งราคาเท่าไหร่ยังต้องพิจารณาให้ถี่ถ้วนก่อน  จะได้ไม่เสียเหลี่ยมเหมือนตอนแตงโม

แม้ว่าราคาขายส่งสตรอว์เบอร์รีแดงธรรมดาในอำเภอโยวเฉิงจะอยู่ที่จินละ 15 หยวน  แต่ราคาของสตรอว์เบอร์รีจากเกมมันก็ไม่ควรที่จะแค่นี้

ดังนั้นเขาจึงเข้าไปตรวจสอบราคาขายส่งของสตรอว์เบอร์รี่สีแดงโดยรวมในเน็ต

สตรอว์เบอร์รี่สีแดงมันมีมากมายหลายชนิดทำให้ราคาขายส่งจึงมีมากมายหลายหลากตามไปด้วย  ฉินหลินจึงตัดสินใจข้ามสตรอว์เบอร์รี่สีแดงธรรมดา ๆ ไปเลยและมองหาสตรอว์เบอร์รี่ขายส่งขนาดใหญ่ที่มีมูลค่ามากกว่าสตรอว์เบอร์รี่ทั่วไป

และพบว่าราคาขายส่งสตรอว์เบอร์รี่ครีมแดงสูงถึงจินละ 30 หยวน  สตรอว์เบอร์รี่แดงจากเขาเหลียงหงอยู่ที่จินละ 36 หยวน  สตรอว์เบอร์รี่แดงหวานจินละ 29 หยวน…

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสตรอว์เบอร์รีพิเศษที่ระดับสูงกว่าสตรอว์เบอร์รีแดงทั่วไปหนึ่งขั้น

เขาเคยกินสตรอว์เบอร์รีพวกนี้มาก่อนจึงยืนยันได้เลยว่าคุณภาพของสตรอว์เบอร์รี่จากเกมดีกว่าสตรอว์เบอร์รีพวกนี้แน่นอน  ดังนั้นการตั้งราคาขายส่งที่จินละ 30 หยวนนั้นไม่ใช่ปัญหา

เขาได้เห็นแล้วว่าที่ RT-Mart ขายแตงโมของเขาโดยให้เกรดเป็นแตงโมคัดพิเศษเขาก็รู้อยู่แล้วว่าสตรอว์เบอร์รี่แดงเองก็ต้องเป็นของคัดพิเศษด้วยเช่นเดียวกัน

เมื่อฉินหลินมาถึงโกดังเช่าเขาก็เอาแบบเดิมคือไปย้ายของจากในเกมออกมา

แตงโมชุดนี้ได้ทั้งหมด 423 ลูก ข้าง ๆ มีแตงโมเลเวลสองอีกห้าลูก

ส่วนสตรอว์เบอร์รีนั้นได้สามร้อยจินโดยข้าง ๆ มีเลเวลสองอีกสองจิน

ฉินหลินหยิบขึ้นมาดูและกล่องข้อความก็เด้งขึ้นมา

[สตรอว์เบอร์รี่แดง: เลเวล 2]

[คุณสมบัติ: สตรอว์เบอร์รีแดงคุณภาพสูงที่เกมผลิต  ไม่ว่าจะเป็นเนื้อสัมผัส  รสชาติ  หรือกลิ่น…  ล้วนดีกว่าสตรอว์เบอร์รีแดงเลเวล 1 คนละเรื่อง  กระตุ้นต่อมรับรสได้อย่างดีเยี่ยม]

อร่อย +2, หวาน +2, รสสัมผัส +2, ติดปาก +2]

อ่านเสร็จก็โยนเข้าปากทันทีเลย

จากนั้นก็ต้องหลับตาลงและสัมผัสกับความสุขภายในปากอย่างอดไม่ไหว

ความหวานที่แทรกเข้าสู่ต่อมรับรสและทิ้งรสชาติค้างไว้นั้นทำให้ต้องโยนอีกลูกเข้าปากอย่างห้ามมือตัวเองไม่อยู่

สุดยอดไม่ต่างจากแตงโมเลเวลสองเลย!  ด้วยคุณสมบัติพวกนี้ทำให้สตรอวร์เบอร์รี่เองก็เป็นอาหารเลิศรสได้เหมือนกัน!

ตอนเรียนมหาลันมีเพื่อนพ่อรวยคนหนึ่งเคยซื้อสตรอว์เบอร์รีนมนำเข้าจินละสองร้อยหยวนมาแบ่ง  แต่เมื่อเทียบกับอันที่กินอยู่นี่แล้วไอ้สองร้อยหยวนนั่นแพงป๊ายยยยยย!

กินเสร็จฉินหลินก็ขนแตงโมชุดนี้ไปให้พวกหลิวต้าเชิ่งทั้งหมด 4,098 จิน  เป็นเงิน 6,147 หยวน

หลังจากนั้นเขาก็นำสตรอว์เบอร์รีแดงเลเวลหนึ่งจำนวนสองจินไปยัง RT-Mart เพื่อเจรจาซื้อขายกับผู้จัดการเฉิน

สตรอว์เบอร์รีแดงจินละ 30 หยวน  ส่งเช้านี้เลยสามร้อยจินจะขายได้ 9,000 หยวน  แพงกว่าแตงโม 24 แปลงอีก!

“แหะ ๆ เถ้าแก่ฉินมาแล้วเหรอครับ  เผอิญว่าผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาอยู่พอดีเลยครับ!” ผู้จัดการเฉินสุภาพกว่าเดิมมากเมื่อเจอฉินหลินอย่างเห็นได้ชัด

เพราะในช่วงสิบวันที่มานี้หมอนี่ฟันได้เงินบริษัทเพราะฉินหลินไปเป็นหมื่นหยวนแล้วน่ะสิ  จากเสี่ยวฉินก็กลายเป็นเถ้าแก่ฉิน  จากเธอก็กลายเป็นคุณ  จากฉันก็กลายเป็นผม  นั่นแหล่ะ...  คือโลกใบนี้  และยิ่งตอนนี้มีเรื่องต้องคุยกับฉินหลินด้วยยิ่งต้องนอบน้อมเข้าไปใหญ่

ผู้จัดการเฉินยังเป็นคนเชิญให้เขาไปที่โต๊ะน้ำชาข้าง ๆ และลงมือชงชาเสิร์ฟให้ด้วยตนเองด้วย

หลายคนในภาคใต้นี้จะพูดคุยธุรกิจกันที่โต๊ะน้ำชาอย่างจริงจัง  และการที่แม้แต่กับผู้ค้าส่งรายย่อย ๆ ก็ยังให้การรับรองแบบนี้ยิ่งทำให้ดูน่าเชื่อถือมากยิ่งขึ้น

“มีอะไรเหรอครับผู้จัดการ” ฉินหลินถามด้วยรอยยิ้ม

ผู้จัดการเฉินยิ้มและพูดตรงประเด็นเลย “คืองี้ครับเถ้าแก่  ตลอดสิบวันมานี่บอกตามตรงเลยว่าแตงโมของเถ้าแก่ขายดีมากจริง ๆ ครับ”

“แต่ทางสาขาเรามีแตงโมของคุณมากพอแล้ว  และมีที่สาขาฉาเชิงที่อยากได้แตงโมของคุณด้วย  ทางนั้นยังบอกมาอีกว่าเชิญคุณเรียกราคามาได้เลยด้วยครับ”

เมื่อได้ยินแบบนี้ฉินหลินก็เข้าใจทันที

ปัญหาเรื่องเล็กน้อยในเรื่องอุปสงค์อุปทานนั่นเอง

แตงโมจากเกมขายดีงั้นเหรอ?  เอาจริง ๆ มันไม่ใช่แค่ขายดีหรอก  แต่ขายได้แพงกว่าแตงโมเดิม ๆ ด้วยตะหากเล่า  จริงป่าว?

แตงโมของเขาทำให้ผู้จัดการเฉินมีเงินตุงกระเป๋ามากขึ้นไม่พอ  ยังเพิ่มกำไรให้ทาง RT-Mart อีกต่างหาก  และการที่ไอ้หมอนี่มันมายื่นข้อเสนอแบบนี้แปลว่ามันคงกะไปยักยอกเงินบริษัทของสาขาฉาเชิงด้วยละมั้งหนิ

น่าเสียดายที่ตอนนี้ผลผลิตหาได้แค่ในเกมและในแต่ละวันเขาก็ปลูกได้จำกัดมาก ๆ ด้วย

“ขอโทษจริง ๆ ครับผู้จัดการ  ผมจัดหาแตงโมต่อวันได้แค่เท่าที่ส่งให้จริง ๆ เรื่องนี้ไม่ว่ายังไงก็ไม่ไหว  แต่ผมก็มีอย่างอื่นมาเสนอ  ตอนนี้ผมมีสตรอว์เบอร์รี่ชนิดหนึ่งที่สามารถขายส่งได้วันละไม่ต่ำกว่าห้าร้อยจิน  เชิญผู้จัดการลองชิมดูก่อนก็ได้เลยครับ” ฉินหลินกล่าวขอโทษก่อนที่จะถือโอกาสโปรโมตสตรอว์เบอร์รี่ของตนไปพร้อมกับส่งสตรอว์เบอร์รี่ที่เอามาด้วยให้อีกฝ่ายได้ลิ้มลอง

ผู้จัดการเฉินมองดูสตรอว์เบอร์รีแล้วหยิบกินแบบอึน ๆ เหมือนที่เคยทำเป็นประจำ  แต่เมื่อได้ลองเคี้ยวดูแล้วหน้าตาอึน ๆ ถึงกับเปลี่ยนเป็นตะลึง

ในฐานะผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อสาขาโย่วเฉิง  ไม่ว่าจะเป็นสตรอว์เบอร์รี่แดงที่เบื้องบนเคยให้มาหรือว่าจะเป็นของที่ซื้อหามากินเองก็ตาม  แต่ไม่มีลูกไหนเลยที่เทียบกับไอ้ลูกที่อยู่ในปากตอนนี้ได้!

แม้แต่สตรอว์เบอร์รี่จากเขตเกาซานที่ราคาสูงถึงจินละ 55 หยวนก็ยังสู้ไอ้ที่อยู่ในปากตอนนี้ไม่ได้!

หลังจากที่กลืนลูกแรกลงท้องไปแล้วก็หยิบลูกที่สองสามสี่...  ตามลงไปติด ๆ

เมื่อโดนไปเป็นสิบกว่าลูกเต็ม ๆ ก็แน่ใจได้แล้วว่านี่มันไม่ใช่ธรรมดาแล้ว!  และไม่ต้องห่วงเรื่องการขายเหมือนกับแตงโมด้วย!

ต่อไปเป็นคำถามที่เจ้าตัวกังวลมากที่สุด “เอ่อ...  ไม่ทราบเถ้าแก่ยินดีขายส่งในราคาเท่าไหร่เหรอครับ?”

ฉินหลินอธิบายว่า “อย่างที่ผู้จัดการเห็นนั่นแหล่ะครับ  สตรอว์เบอร์รี่คุณภาพสูงพิเศษจินละ 30 หยวน”

“แค่ 30 หยวน…” เมื่อผู้จัดการเฉินได้ยินราคาเขาพูดทันทีว่า “เถ้าแก่ฉินครับ  สตรอว์เบอร์รี่มีทั้งหมดเท่าไหร่ทางเรายินดีรับหมดเลยครับ  แต่ว่าช่วยเพิ่มราคาในใบแจ้งหนี้อีกซักสองหยวนให้ทีนะคร้าบบ  แหะ ๆ”

หมอนี่กะฟันเงินบริษัทอีกแล้ว  มันขอให้ฉินหลินช่วยเพิ่มราคาในใบแจ้งหนี้จากสามสิบหยวนเป็นสามสิบสองหยวน  ส่วนราคาขายรับรองเลยว่าเกินจินละสี่สิบแน่ ๆ และกำไรของห้างก็ขึ้นอีกอื้อซ่าแถมตัวมันเองยังได้หน้าอีกต่างหาก

“ครับ ๆ เดี๋ยวจัดให้เลยครับ  32 หยวนนะ” ฉินหลินพยักหน้าเห็นด้วยอย่าหน้าชื่นตาบานเพราะเขาได้ราคาที่ตัวเองต้องการแล้ว

ส่วนอีกฝ่ายนั้นหน้าชื่นตาบาน ‘กว่า’ จนถึงกับชงชาอีกถ้วยเสิร์ฟให้ฉินหลิน “ยินดีที่ได้ร่วมงานกับเถ้าแก่ฉินครับ”

“ยินดีได้ร่วมมือกับผู้จัดการเฉินเช่นกันครับ!” ฉินหลินหยิบถ้วยชาขึ้นมาชนแก้วกับอีกฝ่ายแล้วดื่มจนหมด  จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วบอกว่า “เดี๋ยวผมส่งสตรอว์เบอร์รี่ให้ชุดนึงก่อน  อีกชุดจะส่งให้ตอนบ่าย ๆ พร้อมแตงโมนะครับ”

ผู้จัดการเฉินพยักหน้าตอบ “ถ้าเถ้าแก่มีอะไรก็มาหาผมได้ทุกเมื่อเลยนะครับ”

หลังจากเจรจาเรื่องสตรอว์เบอร์รี่เสร็จแล้วฉินหลินก็ออกจากห้างอย่างอารมณ์ดีและไปซื้อตะกร้าพิเศษมาไว้ใส่สตรอว์เบอร์รี่หลายใบ

สตรอว์เบอร์รี่แตกต่างจากแตงโมการขนย้ายต้องทำอย่างระมัดระวัง

หลังจากนั้นเขาก็ไปที่โกดังเช่าและเอาสตรอว์เบอร์รี่ออกมาทั้งหมดสามร้อยจิน

หากในตอนบ่าย ๆ เย็น ๆ สตรอว์เบอร์รี่ชุดใหม่สุกแล้วก็จะได้อีกสามร้อยจิน  ซึ่งแปลว่าสตรอว์เบอร์รี่หกแปลงขายได้วันละ 18,000 หยวน

เป็นรายได้ที่เพิ่มจากที่เคยขายแตงโมยี่สิบสี่แปลง  แบบนี้การจะมีรายได้เดือนละล้านก็อยู่ไม่ไกลแล้ว!