EP.27 ซาโบรุที่สำนักงานใหญ่ฮามาโซ

EP.27 ซาโบรุที่สำนักงานใหญ่ฮามาโซ

ตอนนี้ซาโบรุกำลังเดินตามอายูมิซึ่งถือเครื่อง ZEPS ส่วนตัวของเธอไป ขณะที่อาเคจิเดินตามหลังพวกเขาไปอย่างเงียบๆ บรรยากาศนั้นดูอึดอัด ท่าทางที่นิ่งเฉยของอาเคจิยิ่งทำให้ดูอึดอัดมากขึ้น ซาโบรุได้เหลือบมองอายูมิ โดยที่หวังว่าจะมีบทสนทนาอะไรสักอย่างมาคลายความตึงเครียด แต่ดูเหมือนเธอจะตั้งใจนำทาง

หลังจากเดินผ่านโถงทางเดินอันเงียบสงบ พวกเขาก็มาถึงห้องนอนของอายูมิ อายูมิได้ไขกุญแจประตู และทั้ง 3 ก็ก้าวเข้าไปข้างใน ซาโบรุมองไปรอบๆด้วยความอยากรู้ว่าอายูมินั้นใช้ชีวิตยังไง

ห้องของเธอดูเรียบร้อยและหรูหรา โดยใช้สีม่วงเป็นสีหลัก โต๊ะทำงานที่เพรียวบางวางคอมพิวเตอร์ที่ทันสมัยไว้ และเปียโนสีดำขัดเงาตั้งอยู่มุมหนึ่ง ส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงไฟสลัวๆของห้อง ผนังประดับประดาด้วยโปสเตอร์ภาพยนตร์คลาสสิกและนักร้องชื่อดัง ทำให้ห้องนี้ดูหรูหราและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

'ว้าว... นี่เหรอห้องของอายูมิ...' ซาโบรุคิดอย่างประทับใจที่ทุกอย่างดูเหมือนจะเข้ากับตัวละครของเธอได้อย่างลงตัว

อายูมิยกเครื่อง ZEPS ไปที่ทีวีแล้ววางไว้บนโต๊ะคอนโซล "นี่ซาโบรุ ตั้งไว้ตรงนี้" เธอสั่ง

ซาโบรุพยักหน้าพลางแกะกล่องอุปกรณ์ออกและเสียบเข้ากับโทรทัศน์อย่างระมัดระวัง อาเคจิยืนเงียบๆข้างประตู สายตาอันเฉียบคมจับจ้องไปที่ซาโบรุ ความเงียบยิ่งทำให้ซาโบรุรู้สึกประหม่ามากขึ้น มือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะทำงาน อายูมิสังเกตเห็นความตึงเครียด จึงขมวดคิ้วมองพี่ชายของเธอ

"ท่านพี่ หยุดจ้องเขม็งสักทีได้ไหม คุณกำลังทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจนะ"

อาเคจิกระพริบตาและมองไปทางอื่น แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอะไรสักคำก็ตาม

ขณะที่ซาโบรุทำงาน อายูมิได้สังเกตเห็นบางอย่างบนคอนโซล ZEPS ของเธอ มันเป็นตัวอักษรคันจิสลักไว้ว่า "ของอายูมิ" ซึ่งตรงกับตัวอักษรบนกล่อง และเธอก็รู้ว่าซาโบรุได้เพิ่มสัมผัสส่วนตัวนี้ให้กับเธอโดยเฉพาะ ริมฝีปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน

ทันทีที่ซาโบรุต่อสายไฟเสร็จและยืนยืดตัว ประตูก็เปิดออก และอาซึมิ พี่สาวของอายูมิก็เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของเธอ

“โอ้ พระเจ้า นี่คือซาโบรุจังที่ทุกคนกำลังพูดถึงสินะ” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

“พี่อาซึมิ คุณมาทำอะไรที่นี่” อายูมิถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความรำคาญ

"ฉันมาเพื่อพบเห็นเด็กหนุ่มผู้ละลายหัวใจเจ้าหญิงน้ำแข็งของเราด้วยตัวเองไง" อาสึมิพูดพลางยิ้มเยาะ ก่อนที่ซาโบรุจะได้ทันตั้งตัว เธอเดินตามหลังเขามา โอบไหล่เขาไว้ โน้มตัวเข้ามาใกล้พอให้เขารู้สึกถึงลมหายใจของเธอ

"เธอนี่น่ารักมากตอนมองใกล้ๆ" อาสึมิพูดหยอกเย้าด้วยน้ำเสียงเย้ายวน "อายูมิ พี่ไม่รู้มาก่อนเลยว่าเธอนั้นมีรสนิยมดีขนาดนี้"

ใบหน้าของซาโบรุแดงก่ำ ร่างกายของเขาตอนนี้แข็งทื่อราวกับรูปปั้น “เอ่อ... ผมคิดว่าคงมีความเข้าใจผิดกัน...” เขาพูดตะกุกตะกัก

การล้อเล่นของอาซึมิถูกตัดสั้นลงเมื่ออาเคจิก้าวไปข้างหน้า การปรากฏตัวของเขาครอบงำห้อง "อาซึมิ หยุดก่อน" เขาพูดอย่างเรียบเฉย

อาซึมิหันไปหาพี่ชาย ยกคิ้วขึ้น "อ้อ ? พี่ชายผู้อดทนคนนี้แสดงอารมณ์ออกมาบ้างแล้วสินะ ?"

"เธอกำลังทำให้เรื่อง... อึดอัดนะ" อาเคจิพูด คำพูดของเขาชะงักราวกับไม่รู้จะพูดยังไง "ปล่อยเขาไว้คนเดียวเถอะ"

อาซึมิหัวเราะคิกคัก เห็นได้ชัดว่าไม่ประทับใจกับความพยายามของเขาที่จะหยุดเธอ "ท่านพี่ อย่าเย็นชานักสิ ฉันแค่เล่นๆเองน่ะ" เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้ซาโบรุ โดยไม่สนใจอาเคจิ

"พี่อาซึมิ!" ในที่สุดอายูมิก็ตวาดเสียงดัง ก้าวเข้ามาขวางระหว่างซาโบรุกับน้องสาว "เอาเล็บสกปรกๆของเธอออกไปจากตัวเขาซะ ยัยจิ้งจอก!"

อาซึมิอ้าปากค้างอย่างตกใจ ยกมือขึ้นปิดหน้าอก "ใจร้ายจังอายูมิจัง! พี่แค่ทักทายเฉยๆ ให้พี่สาวเธอสนุกหน่อยไม่ได้เหรอ ?"

"มันไม่สนุกเลย! เลิกรังแกเขาซะที!" อายูมิตวาด แก้มของเธอแดงก่ำด้วยความเขินอายและความโกรธ

อาเคจิพยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย “เธอพูดถูก แค่... ปล่อยเขาไว้คนเดียวเถอะ อาซึมิ”

อาสึมิถอนหายใจอย่างออกนอกหน้าพลางยกมือขึ้นทำท่ายอมแพ้ "ก็ได้ๆ ก็ได้ๆ พวกเธอนี่จริงจังกันจริงๆเลยนะ แต่ซาโบรุจัง ถ้าอยากได้บรรยากาศที่ผ่อนคลายกว่านี้ เธอก็รู้นะว่าจะหาฉันได้ที่ไหน" เธอขยิบตาแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างช้าๆ

ซาโบรุถอนหายใจอย่างสั่นเครือ ใบหน้ายังคงแดงก่ำ "นี่... ครอบครัวของเธอเป็นแบบนี้กันหมดเลยเหรอ ?"

"ไม่!" อายูมิพูดเสียงหอบพลางกอดอก "มีแต่เธอเท่านั้นแหละที่เป็นจิ้งจอกไร้ยางอาย!"

อาเคจิไม่ได้พูดอะไร แต่เขาพยักหน้าเล็กน้อยให้ซาโบรุ ราวกับกำลังขอโทษอย่างเงียบๆ สำหรับการกระทำของพี่สาวของเธอ

แม้จะเผชิญหน้ากันอย่างน่าอึดอัด ซาโบรุก็อดหัวเราะกับปฏิกิริยาของอายูมิไม่ได้ เขานั้นไม่ค่อยได้เห็นเธอแสดงอาการตื่นตระหนกแบบนี้ และด้วยเหตุผลบางอย่าง มันทำให้เธอดูเป็นมนุษย์มากขึ้น

...

ผ่านไปไม่กี่นาที ซาโบรุก็ลุกขึ้นยืดตัว "เสร็จแล้ว พร้อมใช้งานแล้ว"

อายูมิยิ้มอย่างสดใสแล้วเปิดระบบทันที เธอเลื่อนดูเมนูและเลือก Super Mario Bros. หน้าจอชื่อเกมสีสันสดใสได้ปรากฏขึ้น อายูมิได้เริ่มเล่นอย่างกระตือรือร้น

อาเคจิที่เงียบมาตลอดได้โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเมื่อเกมเริ่มต้น สีหน้าที่เคยนิ่งเฉยของเขาเปลี่ยนเป็นความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย ขณะที่เขามองมาริโอ้กระโดดและหลบศัตรูข้ามฉากที่มีชีวิตชีวา

อายูมิที่สังเกตเห็นความสนใจของพี่ชายจึงหันไปหาเขา "ท่านพี่ อยากลองไหมคะ ?"

อาเคจิลังเล แต่ในที่สุดก็พยักหน้า อายูมิยื่นคอนโทรลเลอร์ให้เขาและอธิบายรายละเอียดการควบคุมคร่าวๆ ตอนแรกอาเคจิพยายามอย่างหนัก เพราะตัวละครของเขาทั้งตกหลุมและโดนกูมบาชน แต่หลังจากพยายามอยู่หลายครั้ง เขาก็เริ่มคล่องขึ้น

จากนาทีกลายเป็นชั่วโมง เมื่ออาเคจิจมอยู่กับเกมอย่างเต็มเปี่ยม ความอดทนของเขาค่อยๆจางหายไปขณะที่เขามุ่งมั่นกับการเอาชนะด่านต่างๆ ซาโบรุนั้นอดไม่ได้ที่จะยิ้มกับภาพที่เห็น เขากำลังสนุกกับมันจริงๆ เดาว่าวิดีโอเกมนั้นสามารถเอาชนะได้แม้กระทั่งคนที่มีบุคลิกที่เย็นชาที่สุด

อายูมิไกเลุกขึ้นและปัดกระโปรงออกเล็กน้อย "ท่านพี่ เล่นต่อได้เลยนะค่ะ หนูจะนั่งรถไปส่งซาโบรุกับจุนโจ"

อาเคจิตอนนี้แทบไม่ได้จดจำคำพูดของเธอเลย เขาพยักหน้าอย่างเหม่อลอยขณะที่เขาเล่นต่อไป

อายูมิกลอกตาแต่ก็ยิ้มอย่างเอ็นดู "เห็นไหม แม้แต่คุณก็ยังต้านทาน ZEPS ไม่ได้"

...

ข้างล่าง ซาโบรุได้กล่าวอำลาครอบครัวฮามาโซ อันไซได้ยิ้มให้เขา "เธอนั้นมีจิตวิญญาณนะเจ้าหนู อย่าให้ใครมาทำลายความฝันของเธอซะละ"

เคียวโกะยิ้มให้เขาอย่างอบอุ่น “ดูแลตัวเองด้วยนะซาโบรุคุง อย่าลังเลที่จะมาเยี่ยมอีกนะ”

แม้แต่อากิระ แม้จะยังรู้สึกหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดจากการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นก่อนหน้านี้ แต่ก็ยังพยักหน้ารับสั้นๆ

ขณะที่ซาโบรุก้าวขึ้นรถพร้อมกับอายูมิและจุนโจ เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ค่ำคืนนี้มันช่างเข้มข้น แต่อย่างน้อยเขาก็รอดมาได้

“นายจัดการเรื่องนั้นได้ดีกว่าที่ฉันคาดหวังไว้อีกนะ” อายูมิพูดขณะเอนหลังที่นั่ง

"ก็ฉันไม่มีทางเลือกมากนัก" ซาโบรัตอบพลางเกาหัว "พ่อเธอนี่น่ากลัวจริงๆ"

อายูมิหัวเราะคิกคัก "เขาเข้มงวดนะ แต่เขาก็เคารพคนที่ยืนหยัดในจุดยืนของตัวเอง คืนนี้นายได้คะแนนมาบ้างแล้วซาโบรุ"

จุนโจได้หัวเราะเบาๆจากที่นั่งคนขับ "โฮ่ ท่านซาโบรุ ผมคิดว่าท่านได้สร้างความประทับใจให้กับครอบครัวได้มากทีเดียว แม้แต่ท่านอาเคจิก็ยังรู้สึกอบอุ่นใจกับท่าน"

“จริงเหรอ ? เขาพูดกับผมแค่สองคำเอง” ซาโบรุพูดด้วยความสับสน

"เขาก็เป็นแบบนั้น" อายูมิพูด "แต่การที่เขาไม่ห้ามไม่ให้นายมากับฉัน แปลว่าเขาไว้ใจนาย อย่างน้อยก็นิดหน่อย"

ซาโบรุกระพริบตา “นั่นมัน... ทำให้อุ่นใจเหรอ ?”

อายูมิยิ้มเยาะ "ไม่ต้องห่วงนะ ถ้านายทำพลาดขึ้นมาเมื่อไหร่ ฉันจะปกป้องเธอจากเขาเอง"

คำพูดของเธอยังคงค้างอยู่ในอากาศ ทำให้ซาโบรุไม่แน่ใจว่าเธอกำลังพูดเล่นหรือจริงจัง

...

กลับมาที่ห้องนอนของอายูมิ อาเคจิยังคงจ้องหน้าจออยู่ นิ้วมือของเขาควบคุมมาริโอ้ผ่านด่านท้าทายต่างๆได้อย่างคล่องแคล่ว เกมได้ดึงดูดเขาอย่างเต็มเปี่ยม และเขาไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดแล้ว

ไม่มีใครรู้เลยว่า อาเคจิ ลูกชายคนโตผู้เข้มแข็งของตระกูล ฮามาโซ นั้นจะกลายเป็น 1 ในผู้สนับสนุน ZAGE รายใหญ่ที่สุดและเป็นผู้สนับสนุนวิดีโอเกมอย่างไม่คาดคิดในอนาคต

แต่นั่นเป็นเรื่องไว้เล่าคราวหน้า

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________