EP.28 ซาโบรุในสายตาของตระกูลฮามาโซ

EP.28 ซาโบรุในสายตาของตระกูลฮามาโซ

ขณะที่รถที่ซาโบรุ อายูมิ และจุนโจขับหายไปตามทางรถเข้าบ้าน สมาชิกครอบครัวฮามาโซที่เหลือก็รวมตัวกันที่ห้องโถงใหญ่ บรรยากาศนั้นเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความคิดเห็นเกี่ยวกับแขกแปลกหน้าของพวกเขา

อันไซผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวได้เอนหลังพิงเก้าอี้พร้อมรอยยิ้มกว้าง "แล้วพวกเธอคิดยังไงกับเด็กคนนั้น ?"

มินามิผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวได้จิบชาอย่างแผ่วเบา ท่าทางของเขานั้นสงบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง “เขาดูเป็นเด็กหนุ่มที่ดี เขามุ่งมั่นและหลงใหลในความฝัน ผมเชื่อมั่นอย่างแท้จริงว่าเขามีศักยภาพที่จะประสบความสำเร็จ”

เคียวโกะผู้เป็นแม่ของอายูมิพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ เขาแตกต่างออกไป เขาดูเหมือนจะมองอายูมิเป็นเพื่อนจริงๆ ไม่ใช่คนที่จะเอาเปรียบเธอเพื่อให้ได้ตำแหน่ง จริงๆแล้ว...” เธอหัวเราะเบาๆ “เขาดูเหมือนจะไม่สนใจเธอในแง่ของความรักเลย ซึ่งน่าแปลกใจเมื่อพิจารณาจากความสวยของอายูมิ”

อันไซได้หัวเราะลั่น "โล่งอกไปที! ถ้าเขาแสดงกิเลสต่ออายูมิออกมาแม้แต่นิดเดียว ฉันคงต้องสอนบทเรียนที่เขานั้นจะไม่มีวันลืม!"

ทั้งห้องได้ส่งเสียงหัวเราะคิกคัก ยกเว้นอากิระที่กอดอกทำหน้าบึ้ง “ผมไม่คิดว่าเขาจะยืนหยัดต่อต้านผมแบบนั้น ไม่งั้นผมก็คงใจอ่อน หรือไม่ก็เขาก็ดูกล้าหาญกว่าที่เห็น”

เคียวโกะวางมือปลอบโยนลงบนแขนสามี เสียงของเธอแหบพร่า “ไม่ต้องห่วงหรอกคะท่านอากิระ คุณยังคงน่าเกรงขามและ... มีเสน่ห์เช่นเคย”

แก้มของอากิระแดงก่ำเมื่อได้รับคำชม เขาจึงรีบกระแอมไอ พร้อมแกล้งทำเป็นปรับปกเสื้อ "เอ่อ... เอ่อ... เขายังทำให้ผมตั้งตัวไม่ทันอยู่เลย ยอมรับก็ได้"

อันไซยิ้มกว้างขึ้นพลางลูบคางตัวเองอย่างครุ่นคิด "ตอนแรกเขาดูเหมือนคนประสาทเสีย แต่เด็กคนนั้นกล้ามาก ฉันชอบนะ!"

อาซึมิเล่นกับผมของเธอพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ "แต่เขาก็น่ารักดีนะ บางทีหนูน่าจะขโมยเขามาจากอายูมิดีไหมนะ~"

อากิระพ่อของเธอได้ถอนหายใจยาว “อาสึมิ ลูกมีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอ... ตั้ง 3 คนใช่ไหม ? เลิกทำตัวเหลวไหลแล้วทำตัวเป็นผู้หญิงดีๆสักทีจะได้ไหม ?”

มินามิก็ส่ายหัวเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังหงุดหงิด "อาซึมิ สักวันเธอจะทำให้พ่อแม่ผู้น่าสงสารของเธอหัวใจวายแน่"

อาซึมิโบกมือไล่พวกเขาไปอย่างไม่ใส่ใจ "พวกนั้นมันน่าเบื่อมาก ฉันทิ้งพวกเขาไปตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว อีกอย่าง ซาโบรุนั้นน่าสนใจกว่าเยอะ"

อันไซได้หัวเราะอย่างอารมณ์ดีกับท่าทางของเธอ “อาซึมิ หลานต้องหาผู้ชายที่เหมาะสมให้ตัวเองได้แล้ว แต่ตอนนี้เรามาโฟกัสที่การปกป้องซาโบรุกันก่อน ตอนนี้เขาอยู่ภายใต้การดูแลของเราแล้ว เราจะปล่อยให้เขาไปพัวพันกับเรื่องทะเลาะวิวาทบนท้องถนนหรือตกเป็นเป้าหมายของครอบครัวอื่นไม่ได้”

อากิระพยักหน้าอย่างจริงจัง “ผมจะจัดการเองครับพ่อ ว่าแต่ว่านะ อาเคจิอยู่ไหน เขาไม่ได้ไปกับอายูมิและซาโบรุที่ห้องเธอเหรอ ทำไมเขาไม่มากับพวกเขาล่ะ”

อาซึมิยิ้มอย่างรู้ทัน "บางทีเขาอาจจะติดของเล่นใหม่ของอายูมิอยู่ก็ได้นะ ?"

ทั้งห้องเงียบไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึงกับข้อเสนอของเธอ

"เดี๋ยวนะ หมายถึงวิดีโอเกมนั่นนะเหรอ ?" เคียวโกะถามพลางกระพริบตาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "อับคนอย่างอาเคจินะเหรอ ?"

อันไซหัวเราะลั่น "อาเคจิผู้เงียบขรึมและจริงจังของเราสนใจวิดีโอเกมงั้นเหรอ ? ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นแบบนี้มาก่อนเลย!"

แม้แต่อากิระยังเลิกคิ้ว สีหน้าของเขาดูประหลาดใจและสงสัยอยู่บ้าง "ถ้าอาเคจิสนุกจริงๆ ผมอาจจะอยู่ห่างๆก็ได้ แต่อย่าหวังว่าผมจะเล่นด้วยล่ะ"

อันไซหัวเราะอีกครั้ง "ฮ่าฮ่าฮ่า! นี่มันดีเกินไปแล้ว ฉันน่าจะลองเล่นวิดีโอเกมพวกนั้นดูบ้างนะ"

"ได้โปรดเถอะครับคุณพ่อ" อากิระพึมพำพลางกลอกตา "แค่อย่าชวนผมไปด้วยก็พอ"

การสนทนาเริ่มเบาสบายขึ้น และครอบครัวก็ยังคงสนทนากันต่อไป แม้ว่าความคิดเรื่องอาเคจิที่กำลังจมอยู่กับเกมจะยังคงวนเวียนอยู่ในใจของทุกคนอย่างมีอารมณ์ขันก็ตาม

...

ในขณะเดียวกันในห้องนอนของอายูมิ

ตัวของอาเคจิยังคงอยู่ที่นั่นจดจ่ออยู่กับเกม Super Mario Bros. อย่างเต็มเปี่ยม ชายผู้ซึ่งปกติจะนิ่งเฉยตอนนี้กลับนั่งกุมคอนโทรลเลอร์ไว้ในมือแน่น คิ้วขมวดมุ่นด้วยสมาธิ ริมฝีปากของเขากระตุกเล็กน้อยทุกครั้งที่มาริโอ้กระโดดข้ามศัตรูหรือหลบหลุมยากๆ

เกมได้ดึงดูดเขาไปอย่างเต็มเปี่ยม และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่อาเคจิรู้สึกสนุกอย่างแท้จริง สีสันสดใส เพลงที่ติดหู และรูปแบบการเล่นที่เรียบง่ายแต่ท้าทาย ทุกอย่างล้วนดึงดูดเขาให้หลงใหลมัน

"นี่สินะคือพลังของ ZEPS..." เขาคิดขณะโน้มตัวเข้าไปใกล้หน้าจอ

ขณะที่เขาเล่นต่อไป เขาก็พึมพำเบาๆว่า "ฉันสงสัยว่าจะมีเกมแบบนี้อีกไหม..."

โดยที่เขาไม่รู้ ช่วงเวลานี้ถือเป็นจุดเริ่มต้นของความหลงใหลในวิดีโอเกมอย่างเงียบๆ แต่แน่วแน่ของ อาเคจิ ฮามาโซ ซึ่งความหลงใหลดังกล่าวจะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิดภายในครอบครัวในภายหลัง

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________