EP.17 อายูมิ ฮามาโซ

EP.17 อายูมิ ฮามาโซ

"ช่วยสอนฉันเป็นนักพัฒนาเกมทีสิ! ฉันเองก็อยากสร้างเกมเหมือนกัน" อายูมิพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สงบแต่หนักแน่น ขณะที่สายตาอันเฉียบคมของเธอจับจ้องไปที่ซาโบรุ

ซาโบรุกระพริบตาอย่างตกใจ "เธอ... อยากให้ฉันสอนเธอสร้างวิดีโอเกมเหรอ ?"

อายูมิพยักหน้า

ซาโบรุยังคงคิดอยู่พลางถามว่า "แล้วทำไมต้องเป็นฉันล่ะ ในเมื่อมันก็มีนักพัฒนาเกมมืออาชีพอยู่เต็มไปหมด ฉันก็แค่เด็กม.ปลายคนนึง"

"นายอายุเท่าฉัน" อายูมิตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "แต่นายสร้างเครื่อง ZAS และเกมสุดเจ๋งอีก 4 เกมได้ นี่มันไม่ใช่แค่พรสวรรค์ แต่มันคือความยอดเยี่ยม ฉันสามารถเรียนรู้จากนายได้มากมาย"

ซาโบรุเกาหัวอย่างประหม่า "แล้วเธอรู้จักภาษาโปรแกรมบ้างไหมละ การออกแบบตัวละครหรือจัดการเครื่องมือดิจิทัลได้ไหม"

ก่อนที่เขาจะพูดจบ บอดี้การ์ดคนนึงของอายูมิ ชายร่างท้วมที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ก้าวออกมา "นี่ไอ้เด็กเวร เธอควรจะตกลงตามที่คุณหนูอายูมิขอนะ ไม่งั้นหน้าสวยๆของเธออาจจะกลายเป็นรอยดำก็ได้"

รอยยิ้มกว้างขึ้น แต่เสียงเย็นชาของอายูมิก็ดังแทรกขึ้นมาในอากาศ "ชิโนะ"

บอดี้การ์ดชะงักไป “ค-ครับ คุณหนู ?”

สายตาของอายูมิราวกับจะแช่แข็งไฟได้ "ถ้านายไม่หุบปากเดี๋ยวนี้ ฉันจะตัดนิ้วนายข้างนึง เข้าใจไหม ?"

ชิโนะหน้าซีด พร้อมเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผาก "ครับคุณหนู! ผมต้องขอโทษด้วยครับ!"

“อย่างที่ฉันพูด” อายูมิกระซิบ “เงียบไปซะ”

ชิโนะพยักหน้าอย่างรวดเร็วแล้วถอยห่างออกไป

'เธอช่างน่ากลัจริงๆ!' ซาโบรุคิด ขณะที่จิตใจของเขากำลังเต้นแรง

อายูมิหันกลับมาสนใจเขาอีกครั้ง ท่าทางของเธออ่อนลงเล็กน้อย “เพื่อตอบคำถามของนาย ฉันได้เรียนเรื่องภาษาโปรแกรมและศิลปะดิจิทัลด้วยตัวเอง ฉันเล่นดนตรีได้ ฉันนั้นอยากสร้างเกมมาตลอด แต่... ฉันยังไม่เก่งพอที่จะทำมันด้วยตัวเอง”

ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นและความเปราะบาง ซาโบรุนั้นมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน นั่นคือความหลงใหลที่แท้จริงของเธอที่มีต่อการเล่นเกม มันไม่ใช่แค่งานอดิเรกสำหรับเธอ แต่มันคือความฝัน

'เธอนี่มันน่ากลัวเป็นบ้าเลย จริงอยู่ว่าเธอนั้นเป็นยากูซ่า แต่เธอนั้นก็จริงจังกับการสร้างเกมมาก ฉันมองข้ามเรื่องนี้ไม่ได้หรอก' ซาโบรุคิด

เขาถอนหายใจ ก่อนจะตัดสินใจได้ในที่สุด “ก็ได้ครับคุณฮามาโซ แต่ผมขอเสนอราคาให้คุณหน่อย ตอนนี้ผมกำลังสร้างตู้เกมอีก 5 เครื่องที่บ้าน คุณสามารถมาดูผมทำงานและเรียนรู้จากผมได้นะครับ โดยผมจะสอนพื้นฐานการพัฒนาเกมให้กับคุณ ทั้งการเขียนโปรแกรม การออกแบบ และแม้กระทั่งฮาร์ดแวร์ แต่ในทางกลับกัน ผมต้องการความช่วยเหลือจากคุณในการสร้างเครื่องเกม คอนโซล และเกมใหม่ๆ อ้อ แล้วผมจะไม่จ่ายเงินให้คุณด้วย คิดซะว่านี่คือค่าตอบแทนสำหรับการเรียนรู้จากผม”

ริมฝีปากของอายูมิโค้งเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "น่าสนใจนะ งั้นนายก็จะขอให้ฉันไปทำงานเป็นผู้ช่วยที่บ้านของนายงั้นสินะ"

ชิโนะบิดนิ้วของเขาและยิ้มอีกครั้งเมื่อเขาปรากฏตัวเหนือซาโบรุ

"ไม่ใช่แบบนั้น! มันไม่ใช่แบบนั้น!" ซาโบรุพูดตะกุกตะกัก พร้อมมือของเขาที่โบกไปมาอย่างบ้าคลั่ง

อายูมิหัวเราะเบาๆ "ใจเย็นๆสิ ฉันแค่ล้อเล่นน่า เรียกฉันว่าอายูมิก็ได้นะ เรียกฉันว่า 'ฮามาโซ' มันอาจจะทำให้... เข้าใจผิดกันได้"

ซาโบรุพยักหน้าอย่างรวดเร็ว "เข้าใจแล้วครับ คุณอายูมิ"

“แล้วเราจะเริ่มเมื่อไหร่” อายูมิถามพร้อมเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเธอ

"พรุ่งนี้" ซาโบรูตอบพลางเกาคอ "หลังเลิกเรียน คืนนี้มันดึกแล้ว"

"ตกลง เจอกันพรุ่งนี้นะ" อายูมิหันหลังจะเดินออกไป แต่ชะงักไป "อยากให้ไปส่งที่บ้านไหม ?"

ซาโบรุส่ายหัว “ไม่เป็นไรครับ ผมเอาจักรยานมา แล้วเจอกันนะครับ!”

ขณะที่อายูมิเดินกลับไปที่รถ ซาโบรุเองก็ถอนหายใจยาว

'เกิดอะไรขึ้นเนี่ย! ลูกสาวหัวหน้ายากูซ่าชอบเล่นวิดีโอเกมงั้นเหรอ ? แล้วฉันจะมีทางเลือกอะไรได้ล่ะ ? ถ้าฉันปฏิเสธไป พรุ่งนี้ศพฉันคงถูกพบลอยอยู่ในแม่น้ำแน่ๆ!'

...

ภายในรถเก๋งสีดำเงาวับ อายูมิเอนหลังพิงเบาะพร้อมรอยยิ้มพึงพอใจ จุนโจ คนขับรถของเธอมองเธอผ่านกระจกมองหลัง

"ฮ่าๆๆ ไอ้หนุ่มซาโบรุนั่นมันแปลกๆใช่มั้ยล่ะครับคุณหนู ? ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเด็กมัธยมจะสามารถสร้างตู้เกมพวกนี้ขึ้นมาเองตั้งแต่ต้น สมัยผมอายุเท่าเขา ผมรู้แค่ว่าต้องต่อยคนอื่นยังไง"

ชิโนะบ่นพึมพำจากเบาะหน้า "ชิ... จะสร้างเครื่องพวกนี้ขึ้นมาทำไมกัน ? ต่อยคนมันดีกว่าเยอะ!"

อายูมิเดาะลิ้น จ้องมองเขาอย่างดุร้าย "หุบปากซะชิโนะ ลิงอย่างนายไม่มีทางเข้าใจหรอกว่าซาโบรุนั้นทำผลงานได้น่าทึ่งขนาดไหน ฉันเองก็เคยลองสร้างเกมเหมือนกัน และมันยากมาก และสิ่งที่เขาทำก็สุดยอดจริงๆ"

ชิโนะทำปากยื่นและไขว้แขนเหมือนเด็กโดนดุ

จุนโจหัวเราะคิกคัก "โฮ่! ในที่สุดอายูมิน้อยของพวกเราก็เบ่งบานเป็นสาวหวานแล้วเหรอเนี่ย ? ฮ่าๆๆ! ก่อนที่ฉันจะตาย ฉันอยากเห็นหนูน้อยอายูมิมีแฟนจังเลย!"

แก้มของอายูมิแดงก่ำ “หุบปากไปเถอะคุณตา!” เธอตวาด แต่รอยยิ้มจางๆก็ผุดขึ้นที่ริมฝีปาก

จุนโจนั้นอยู่กับเธอมาตั้งแต่เธอยังเด็ก และแม้ว่าเขาจะชอบล้อเล่น แต่เขาก็เหมือนพ่อคนที่ 2 ของเธอ

ในขณะที่รถขับไปตามถนนที่เงียบสงบ อายูมิมองออกไปนอกหน้าต่าง ความคิดของเธอได้ล่องลอยไปที่ซาโบรุ

“ฉันจะพิสูจน์ตัวเอง ฉันจะเรียนรู้ทุกอย่างจากเขา... และบางที บางที ฉันอาจจะสร้างเกมที่ฉันฝันไว้ได้ในที่สุด”

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________