บทที่ 15 ล่อเหยื่อของนายน่ะมันแค่เปลือก สู้ "อ่อย" ของฉันไม่ได้หรอก!

รถใหม่เพิ่งออกสู่ถนน แม้จะยังเป็นป้ายแดง แต่เฉินเย่ก็ขับอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ

ก็แหงล่ะ รถคันนี้ราคาสูงมาก ถ้าไม่มีระบบ ชีวิตนี้จะได้ขับรึเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าไปขูดขีดเข้าสักนิดมีหวังได้ปวดใจไปหลายวัน

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาเลิกงานที่การจราจรค่อนข้างติดขัด

ถนนสายหลักที่มุ่งหน้าออกจากเมืองเจียงหลินหนาแน่นไปด้วยรถรา เฉินเย่จอดต่อแถวอยู่ท่ามกลางกระแสรถ พลางโยกศีรษะไปตามจังหวะดนตรีในรถอย่างอารมณ์ดี

ทันใดนั้นเอง เลนขวาก็ส่งเสียงคำรามของเครื่องยนต์ดังสนั่นหวั่นไหว

"บรึ้มมมม บรึ้มมมมม——"

เสียงนั้นฟังดูดุดันกว่าเครื่องยนต์ Tank 300 ของเขาเป็นสิบเท่า

เฉินเย่หันไปมอง... โอ้โห! แม่เจ้า!

เขาเห็นอสุรกายสีดำทมิฬคันหนึ่งที่สูงกว่ารถของเขาไปอีกช่วงตัวกำลังค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้

มันคือ Ford Raptor F-150 ที่ผ่านการแต่งมาแบบจัดหนักจัดเต็ม ทั้งยกสูง ใส่ล้อออฟโรดลายโหด บนหลังคามีแผงไฟสปอร์ตไลท์ชุดใหญ่

และที่สำคัญคือด้านหลังมันลากเทรลเลอร์สำหรับบรรทุกเรือตกปลา (เรือแบส) ลำย่อมมาด้วย

ชุดใหญ่ไฟกะพริบขนาดนี้ รวมๆ แล้วราคาไม่ต่ำกว่าล้านหยวนแน่นอน

ในวินาทีนั้นเอง กระจกรถแรปเตอร์ก็เลื่อนลง

ที่นั่งคนขับมีชายหนุ่มผมถักเปียสไตล์ฮิปฮอปสวมแว่นกันแดดนั่งอยู่ เขากำลังเคี้ยวหมากฝรั่งพลางพาดแขนออกมานอกหน้าต่าง นาฬิกาข้อมือยี่ห้อริชาร์ด มิลล์ ส่องประกายแวววาวล้อแสงอาทิตย์ยามเย็น

ตอนแรกชายหนุ่มแค่กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความเบื่อหน่าย แต่จู่ๆ สายตาเขาก็มาหยุดกึกอยู่ที่ใบหน้าของเฉินเย่

จากนั้นเขาก็รีบถอดแว่นกันแดดออก สีหน้าเหมือนเห็นผีกลางวันแสกๆ

"เชี้ย! นี่มัน 'เสนาบดีกรมยุติธรรม' นี่หว่า?"

เฉินเย่ชะงักไปครู่หนึ่ง นี่เราดังขนาดนั้นเลยเหรอ? แค่มองผ่านกระจกรถยังจำกันได้อีก?

"เฮ้! นาย!" ชายหนุ่มตะโกนเรียกเฉินเย่ "นายน่ะเฉินเย่ใช่ไหม? คนที่ชอบตกได้ศพน่ะ!"

เฉินเย่ถึงกับหน้าดำคร่ำเครียด

จะหาคำนำหน้าชื่อที่มันดูดีกว่านี้ไม่ได้เลยหรือไง?

"ผมเฉินเย่ แต่ชื่ออาชีพหลักของผมคือนักตกปลา" เฉินเย่ลดกระจกลงแล้วตอบกลับไปอย่างเสียไม่ได้

"ฮ่าๆๆๆ! อย่างนายนี่นะ?" ชายหนุ่มหัวเราะจนตัวโยนพลางชี้ไปที่อุปกรณ์ในรถเฉินเย่ "ฉันเคยดูไลฟ์ของนาย มีแต่พวกเบ็ดชิงหลิวแบบที่คนแก่เขาเล่นกันทั้งนั้น ทำไมล่ะ? วันนี้ถอยรถใหม่ แล้วกะจะไปส่งของให้สถานีตำรวจไหนอีกอีกล่ะ?"

ไอ้หมอนี่ ปากน่าหาเรื่องชะมัด

เฉินเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ธุระกงการอะไรของนาย แล้วนายเป็นใคร?"

"ฉันชื่อจ้าวตัวอวี๋" ชายหนุ่มเชิดคางขึ้นอย่างภูมิใจ "สมาชิกคลับตกปลาเหยื่อปลอมเจียงหลิน ใครเล่นล่อเหยื่อเขาก็รู้จักฉันทั้งนั้น ว่าไงล่ะท่านเสนาบดี วันนี้สนใจมาประลองกับฉันสักตั้งไหม?"

จ้าวตัวอวี๋?

เฉินเย่นึกออกแล้ว ชื่อนี้ดังพอตัวในวงการนักตกปลาเมืองเจียงหลิน เป็นลูกเศรษฐีสายอุปกรณ์ขนานแท้ ประเภทที่ว่า "นอกจากตกปลาไม่ได้แล้ว อย่างอื่นมีครบหมด" หรือที่เรียกกันว่าพวก "อุปกรณ์ระดับเทพ ฝีมือระดับอนุบาล" นั่นเอง

"ไม่สนใจ" เฉินเย่เลื่อนกระจกรถขึ้น เตรียมจะออกตัว

"อย่าเพิ่งสิ!" จ้าวตัวอวี๋เหยียบคันเร่งตามมาติดๆ "ฉันกำลังจะไปอ่างเก็บน้ำราชาบัวเหมือนกัน ได้ข่าวว่าที่นั่นมีปลากระสูบไซซ์เมตรโผล่มา เรามาพนันกันหน่อยไหม? ถ้านายชนะ ชุดเบ็ดล่อเหยื่อชิมาโน่ชุดใหม่แกะกล่องในกระโปรงหลังรถฉันยกให้นายเลย! มันมูลค่าสามหมื่นกว่าหยวนเลยนะ!"

สามหมื่นกว่าหยวนเลยเหรอ?

เท้าที่กำลังจะเหยียบเบรกของเฉินเย่ชะงักลงทันที

คันเบ็ดดราก้อนเวฟของเขาถึงจะดี แต่มันเป็นเบ็ดชิงหลิว ส่วนการตกปลาแบบล่อเหยื่อที่ดูโก้เก๋นั้น เขาอยากลองมานานแล้ว ติดตรงที่ยังเสียดายเงินไม่กล้าซื้ออุปกรณ์แพงๆ เท่านั้นเอง

"พนันอะไร?" เฉินเย่ลดกระจกลงอีกครั้ง

"ง่ายมาก! ใครตกปลาที่น้ำหนักตัวเดียวได้มากที่สุดเป็นฝ่ายชนะ! แต่ถ้านายแพ้..." จ้าวตัวอวี๋มองสำรวจเฉินเย่ตั้งแต่หัวจรดเท้า "นายต้องตะโกนบอกในไลฟ์สดสามครั้งว่า 'ตกแบบล่อเหยื่อคือที่สุด ตกแบบชิงหลิวคือกายบริหารคนแก่' แค่นั้นพอ!"

**การตกชิงหลิว (หรือ สะปิ๋ว) คือ สไตล์การตกปลาแบบเน้นทุ่น (Float Fishing) ที่ใช้คันยาวและคันอ่อนเป็นพิเศษ ( เวท L หรือ UL) โดยเน้นความแม่นยำในการหย่อนเบ็ดและการอ่านสัญญาณทุ่น เพื่อจับปลาในบ่อหรือแหล่งน้ำนิ่ง โดยมีหลักการสำคัญคือการจุ่มปลายคันลงน้ำ และสังเกตการเคลื่อนไหวของทุ่นที่โผล่เหนือน้ำอย่างละเอียด**

ไอ้ลูกเศรษฐีนี่... มันหยามกันชัดๆ

แต่เฉินเย่เหลือบมองไปที่แผนที่ของระบบ

ในโหมดเดินทางไกลตอนนี้ ตรงใจกลางอ่างเก็บน้ำราชาบัวที่อยู่ห่างออกไปห้าสิบกิโลเมตร มีจุดแสงขนาดใหญ่กำลังกะพริบอยู่

มันไม่ใช่สีแดง

ไม่ใช่แดงเข้ม

แต่มันเป็น... สีทองบริสุทธิ์ที่สว่างจ้าจนแสบตา!

แถมจุดสีทองนี้ยังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงเสียด้วย!

"ตกลง!" เฉินเย่ยกยิ้มอย่าง 'เปี่ยมเมตตา' "คำท้านี้ฉันรับ แต่อย่าร้องไห้ไปหาแม่ล่ะถ้าแพ้ขึ้นมา"

"หึ! ใครร้องไห้คนนั้นเป็นหลาน! เจอกันที่สันเขื่อนอ่างเก็บน้ำราชาบัว!"

จ้าวตัวอวี๋เหยียบคันเร่ง แรปเตอร์ส่งเสียงคำรามราวกับอสูรกายก่อนจะปาดหน้าแซงขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ณ อ่างเก็บน้ำราชาบัว

ที่นี่คือแหล่งน้ำที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของเมืองเจียงหลิน ถูกโอบล้อมด้วยภูเขา ผืนน้ำกว้างขวางสุดลูกหูลูกตา ความลึกจุดที่ลึกที่สุดนั้นมากถึงเจ็ดแปดสิบเมตร

แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดส่องลงบนผิวน้ำที่พลิ้วไหวดูสวยงามราวกับภาพวาด

แต่เฉินเย่ไม่มีกะจิตกะใจจะชมวิวเลย

เพราะไอ้จ้าวตัวอวี๋มันกำลังโชว์เหนืออยู่ตรงหน้าเขาอย่างบ้าคลั่ง

"เห็นไหม? นี่เขาเรียกว่ารอกเบทคาสติ้ง นี่คือการทำระยะ" จ้าวตัวอวี๋ยืนอยู่บนเรือแบสราคาแพงระยับ พลางเหวี่ยงเบ็ดด้วยท่าทางสุดเท่ เสียงสายเบ็ดแหวกอากาศดัง "ฟิ้ว" เหยื่อปลอมพุ่งทะยานออกไปไกลกว่าห้าหกสิบเมตร

***รอกเบทคาสติ้ง (Baitcasting Reel) คือ รอกตกปลาชนิดหนึ่งที่แกนใส่สายสปูลหมุนตามการเหวี่ยงเหยื่อ ทำให้เหวี่ยงได้ไกล แม่นยำ และควบคุมการปล่อยสายได้ดี เหมาะสำหรับนักตกปลาที่มีประสบการณ์ (มือโปร) เพื่อใช้ตกปลาล่าเหยื่อ เช่น ปลาช่อน ปลาชะโด เนื่องจากต้องใช้ความชำนาญในการใช้และมือหมุนอยู่ด้านเดียว (เปลี่ยนข้างไม่ได้)***

"แล้วดูเครื่องหาปลานี่สิ" เขาชี้ไปที่หน้าจอพกพาบนเรือ "ข้างล่างนี่ฝูงปลาเพียบ! เทคโนโลยีเปลี่ยนชีวิต เข้าใจไหมเพื่อน?"

เฉินเย่ยืนอยู่บนพื้นโคลนริมฝั่ง ค่อยๆ วางกล่องตกปลาลงอย่างใจเย็น แล้วหยิบคันเบ็ดดราก้อนเวฟความยาว 4.5 เมตรออกมา

เมื่อเทียบกับอุปกรณ์ไฮเทคของจ้าวตัวอวี๋แล้ว อุปกรณ์ของเขาดูซอมซ่อและล้าหลังอย่างเห็นได้ชัด

ในห้องไลฟ์สดตอนนี้ก็เริ่มเปิดโหมดปะทะ (PK) กันแล้ว

จ้าวตัวอวี๋ก็เป็นสตรีมเมอร์เหมือนกัน พอทั้งคู่เชื่อมต่อสัญญาณไลฟ์เข้าด้วยกัน ยอดคนดูก็พุ่งกระฉูดทันที

[เซียนเบ็ดชานเมือง: ลูกคนรวย VS เสนาบดีกรมยุติธรรม! ตานี้ผมลงข้างคนรวยนะ เพราะตกแบบล่อเหยื่อมันได้เปรียบในการตกปลากระสูบเห็นๆ]

***ปลากระสูบ (Hampala barb) คือปลาน้ำจืดนักล่าในวงศ์ปลาตะเพียน มีหัวใหญ่ ปากกว้าง มีจุดหรือขีดดำบนลำตัว พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นที่นิยมของนักตกปลาเพราะว่องไว ก้าวร้าว กินปลาเล็กเป็นอาหาร มีหลายชนิด เช่น กระสูบขีด (มีลายดำพาดลำตัว) และ กระสูบจุด (มีจุดดำ) นิยมจับมาทำอาหาร เช่น ลาบ หรือต้มส้ม***

[สายสามชั้นตุ๋น: ไร้สาระ ท่านเสนาบดีมีไสยศาสตร์หนุนหลัง! รอดูลูกชายท่านเจ้าสัวแห้วได้เลย]

[ขาโจกประจำห้อง: พนันซองขนมหนึ่งซอง วันนี้ท่านเสนาบดีจะตกได้ผีพรายขึ้นมาชัวร์]

"เริ่มได้!"

เมื่อสิ้นเสียงคำรามของจ้าวตัวอวี๋ การแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ต้องยอมรับว่า "พลังเงิน" มันใช้ได้ผลจริงๆ แม้จ้าวตัวอวี๋จะมีฝีมือแค่ระดับพื้นฐาน แต่เพราะเขาเลือกทำเลได้ดีตรงจุดที่เป็นร่องน้ำลึก

ไม่ถึงสิบนาที ปลายคันเบ็ดของเขาก็โค้งวูบ

"ติดแล้ว!"

จ้าวตัวอวี๋ตะโกนลั่นด้วยความตื่นเต้นพลางหมุนรอกอย่างรวดเร็ว ปลากระสูบไซซ์ประมาณกิโลฯ นิดๆ ถูกดึงขึ้นเหนือน้ำ

"ฮ่าๆ! ประเดิมแล้วหนึ่ง! ท่านอาจารย์เฉิน ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง? ยังนั่งปั้นดินเล่นอยู่เหรอ?" เขาหันมาถากถางใส่กล้องอย่างเมามัน

เฉินเย่ไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกา

เขากำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอระบบตรงหน้า

จุดแสงสีทองนั้นยังคงว่ายวนอยู่ใจกลางอ่างเก็บน้ำ ความเร็วของมันสูงมาก เห็นชัดว่าเป็นสิ่งมีชีวิต!

ในเมื่อเป็นสิ่งมีชีวิต ก็จัดการง่ายหน่อย!

"ระบบ เปิดใช้งาน [ความเป็นมิตรต่อมัจฉาระดับต้น]!"

เฉินเย่กำหนดจิตในใจ

หวึ่ง——

คลื่นสั่นสะเทือนที่มองไม่เห็นแผ่กระจายออกไป

แต่ครั้งนี้มันไม่ได้ดึงดูดปลาเป็นหมื่นมาคารวะเหมือนตอนอยู่ที่บ่อดำ เพราะอ่างเก็บน้ำมันกว้างใหญ่เกินไป ความหนาแน่นของปลาน้อยมาก และที่สำคัญคือจุดสีทองนั้นอยู่ห่างจากเขาไปอย่างน้อยสองร้อยเมตร

"ไกลเกินไป เรียกไม่ถึงงั้นเหรอ?"

เฉินเย่ขมวดคิ้ว

เมื่อเห็นจ้าวตัวอวี๋ตกปลาขึ้นมาได้อีกตัว เฉินเย่ก็ตัดสินใจกัดฟันสู้

"ในเมื่อไม่ยอมมา ฉันก็จะล่อนายมาเอง!"

เขาล้วงเอา "เหยื่ออ่อยระดับเทพ" ที่เหลือมาจากเมื่อวานออกมา แล้วผสม "น้ำยาเร่งการกินเหยื่อสูตรเข้มข้น" (แลกมาด้วย 100 แต้มระบบ) ลงไปเพิ่ม

"ไปเลยลูกพ่อ!"

เฉินเย่หยิบกระบวยตักเหยื่อขึ้นมา เขาไม่ได้อ่อยใกล้ๆ แต่ใช้แรงทั้งหมดที่มีเหวี่ยงเหยื่ออ่อยพุ่งตรงไปยังเขตน้ำลึกทีละช้อนๆ

"ไอ้งั่งนี่ ตกชิงหลิวแต่อ่อยเหยื่อซะไกลขนาดนั้นจะตกยังไง? นั่นมันให้ทานปลาชัดๆ" จ้าวตัวอวี๋เหลือบมองพลางส่ายหัวอย่างดูแคลน

ทว่า ห้านาทีต่อมา...

เฉินเย่สังเกตเห็นว่าจุดสีทองนั้นหยุดกึกทันที

จากนั้นมันก็เหมือนจะได้กลิ่นสิ่งล่อใจที่รุนแรงจนเกินจะต้านทาน มันหักเลี้ยวหัวเรือ... เอ้ย หักเลี้ยวหัวของมันพุ่งตรงมาทางชายฝั่งที่เฉินเย่ยืนอยู่ราวกับตอร์ปิโดใต้น้ำ!

มันพุ่งมาเร็วมากจนในแผนที่ระบบทิ้งรอยภาพติดตาเอาไว้เป็นทาง!

"มาแล้ว!"

หัวใจของเฉินเย่เต้นระรัว

จุดสีทอง! นี่คือจุดสีทองที่หมายถึง "สมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง"!

แถมยังเป็นสิ่งมีชีวิตด้วย!

หรือว่าจะเป็นราชาปลาหนักร้อยกิโลฯ ในตำนาน? หรือจะเป็นอสุรกายใต้น้ำที่หายาก?

ใกล้เข้ามาแล้ว! ใกล้เข้ามาอีก!

วินาทีที่จุดสีทองเข้าสู่รัศมีสิบเมตรรอบตัวเฉินเย่ เขาก็เหวี่ยงเบ็ดลงน้ำทันทีโดยไม่ลังเล

ที่ตัวเบ็ดนั้นเกี่ยวเหยื่อไส้เดือนและหนอนแดงกองโตเอาไว้

"จ๋อม"

ทุ่นพลิกตัวตั้งตรง

ผ่านไปเพียงวินาทีเดียวเท่านั้น

ทุ่นที่รับน้ำหนักตะกั่วได้มหาศาลคันนั้นไม่ได้มีอาการตอดหรือจมลงทีละนิด แต่มันกลับ...

"ฟึ่บ!"

มันหายวับไปจากผิวน้ำด้วยความเร็วที่น่าขนลุก!

นี่ไม่ใช่แค่ทุ่นจม แต่มันคือการถูกกระชากลงน้ำอย่างรุนแรง!

วินาทีถัดมา คันเบ็ดดราก้อนเวฟในมือของเฉินเย่ก็ถูกดึงวูบลงไปจนปลายคันมุดลงไปใต้ผิวน้ำ!

แรงดึงมหาศาลที่ทรงพลังกว่าตอนตกเครื่องไล่ปลาหรือตกศพเป็นสิบเท่าพุ่งตรงผ่านคันเบ็ดมาสู่มือของเขา!

"ติดแล้ว!!!"

เฉินเย่คำรามลั่น สองมือรั้งคันเบ็ดขึ้นสุดตัว

เปรี้ยะ——!!!

คราวนี้ แม้แต่สายเมนพีอีเบอร์ 5.0 ที่สั่งทำพิเศษยังส่งเสียงกรีดร้องราวกับจะขาดออกจากกัน

ผิวน้ำเบื้องหน้าแตกกระจายออกอย่างรุนแรง

หางขนาดใหญ่สีทองเหลืองอร่ามสะบัดตีน้ำจนเกิดละอองฝอยฟุ้งกระจายไปทั่วภายใต้แสงอาทิตย์ยามอัสดง

คันเบ็ดล่อเหยื่อในมือของจ้าวตัวอวี๋ร่วงหล่นลงบนพื้นเรือดัง "แปะ" ด้วยความตกใจ

เขาถอดแว่นกันแดดออก ดวงตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้าพลางชี้ไปที่น้ำพุที่พุ่งกระฉูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ผิดเพี้ยนไป:

"เชี้ย... เชี้ยไรวะเนี่ย?!"

"นั่นมันตัวอะไรวะ? มังกรทองเหรอ?!"

ท่ามกลางแสงสุดท้ายของวัน หางสีทองขนาดยักษ์นั่นดูราวกับถูกฉาบไว้ด้วยรัศมีศักดิ์สิทธิ์ ก่อนจะฟาดลงบนผิวน้ำเสียงดังสนั่นแล้วดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งอีกครั้ง

คลื่นน้ำที่เกิดขึ้นแรงจนแทบจะซัดเรือเล็กของจ้าวตัวอวี๋จนคว่ำ

เฉินเย่กอดคันเบ็ดที่โค้งงอเป็นรูปพระจันทร์เต็มดวงเอาไว้แน่น สัมผัสได้ถึงแรงมหาศาลที่ส่งมาจากใต้น้ำ

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากการเกร็งกล้ามเนื้อแต่ในขณะเดียวกันก็ฉายแววคลั่งไคล้อย่างที่สุด

แม้ความรู้สึกที่ส่งผ่านมาจะประหลาดไปบ้าง—ความหนักหน่วงนั้นมันดูไม่เหมือนการว่ายของปลา แต่มันเหมือนกับเครื่องจักรบางอย่างที่กำลังคลุ้มคลั่งอยู่ใต้ก้นบ่อ

แต่เมื่อเห็นจุดแสงสีทองที่สว่างจ้าในแผนที่ระบบ ความโลภในดวงตาของเฉินเย่ก็ชนะเหตุผลทุกอย่าง

"ไม่ว่าแกจะเป็นมังกรหรือเป็นหนอน ในเมื่อกินเบ็ดของฉันแล้ว แกก็คือของของฉัน!"

"ขึ้นมา... เดี๋ยวนี้!!!"

ในเวลานี้ ท้องฟ้าสีแดงฉานดั่งเลือด หนึ่งคนกับหนึ่งคันเบ็ด ณ ริมอ่างเก็บน้ำราชาบัว

มหากาพย์การต่อสู้ระหว่าง "คน" กับ "ปลา" นั้น..

ได้ถูกเปิดฉากขึ้นแล้ว!!!

(จบตอน)