บทที่ 14 "รถขนอุปกรณ์ตกปลา" ราคาเฉียดล้าน

ณ โชว์รูมรถยนต์เกรทวอลล์มอเตอร์ เมืองเจียงหลิน

แสงแดดยามบ่ายดูจะเจิดจ้าบาดตาไปเสียหน่อย เฉินเย่แบกกระเป๋าใส่อุปกรณ์ตกปลาลายพรางใบเขื่องไว้บนหลัง

ในมือถือบุหรี่จงหัวสองแท่งใหญ่ ปลายขากางเกงยังมีคราบโคลนแห้งกรังจากการไปลุยบ่อดำเมื่อวานติดอยู่ เขาเดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องโถงจัดแสดงรถด้วยท่าทางโอ่อ่า

ภายในโชว์รูมแอร์เย็นฉ่ำ เซลส์ขายรถสองสามคนกำลังยืนจับกลุ่มคุยกันอยู่ที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ พอเห็นสภาพการแต่งกายของเฉินเย่ที่เดินเข้ามา ต่างก็พากันชะงักไปครู่หนึ่ง

บุคลิกแบบนี้... จะบอกว่าเป็นช่างมาซ่อมท่อระบายน้ำก็คงมีคนเชื่อ

มีเพียงเฉินเย่เท่านั้นที่รู้ว่าตอนนี้เขากระเป๋าหนักแค่ไหน เงินในบัญชีสองแสนกว่าหยวนทำให้เขาเดินเหินได้อย่างมั่นใจจนดูเหมือนมีลมพัดตามหลัง

สายตาของเขาล็อกเป้าไปที่รถเอสยูวีสีส้มอิฐที่จอดเด่นอยู่กลางโชว์รูมทันที—Tank 300

รูปทรงกล่องเหลี่ยมจัดจ้าน ไฟหน้าทรงกลมสไตล์เรโทร กันชนที่ดูดุดันและแข็งแกร่ง

นี่แหละคือรถออฟโรดสายแข็ง! นี่แหละคือรถในฝันของเหล่านักตกปลา!

ถ้าได้ขับเจ้านี่ ต่อให้ถนนจะเละเป็นโคลนเลนแค่ไหนก็ไปถึง หรือจะบุกตะลุยไปตามริมอ่างเก็บน้ำที่ทุรกันดารก็ไม่ใช่ปัญหา

เฉินเย่เดินวนรอบรถสองรอบ ยื่นมือไปลูบไล้สีรถที่เย็นเฉียบ ยิ่งมองก็ยิ่งถูกใจ

"กระโปรงหลังกว้างใช้ได้ วางกล่องอุปกรณ์ตกปลาได้สบายๆ ส่วนใต้ท้องรถก็สูงพอตัว ต่อให้ขับไปตามริมหาดทรายหรือโขดหินก็ไม่ต้องกลัวกระแทก"

ขณะที่เขากำลังมองสำรวจอย่างเพลิดเพลิน เสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ที่แฝงความดูแคลนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"คุณคะ ดูรถได้ค่ะ แต่รบกวนอย่าใช้มือสัมผัสตัวรถนะคะ รถเพิ่งล้างมาใหม่ เดี๋ยวจะเป็นรอยนิ้วมือค่ะ"

เฉินเย่หันกลับไปมอง เห็นเซลส์สาวที่แต่งหน้าจัดจ้านคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล ในมือถือเอกสาร สายตาเต็มไปด้วยความรำคาญใจ

เธอไม่แม้แต่จะเดินเข้ามาหา ทำเพียงยืนเว้นระยะห่างราวกับว่าเฉินเย่เป็นพาหะนำโรคร้ายอย่างไรอย่างนั้น

"ทำไมครับ? รถนี่ทำจากกระดาษเหรอ ลูบนิดลูบหน่อยจะพังหรือไง?" เฉินเย่ขมวดคิ้ว

แม้เขาจะแต่งตัวตามสบาย แต่ประสบการณ์การเป็นพนักงานขายมาหลายปี (ถึงจะเพิ่งโดนเลิกจ้างก็เถอะ) ทำให้เขามีไหวพริบพอจะดูคนออก เซลส์คนนี้ชัดเจนว่ามองคนแค่ภายนอก และคิดว่าเขาไม่มีปัญญาซื้อแน่นอน

"ไม่พังหรอกค่ะ แต่เกรงว่ากลิ่นคาวปลาที่มือคุณจะติดรถน่ะค่ะ มันทำความสะอาดยาก" เซลส์สาวกรอกตาพลางบ่นพึมพำเบาๆ

"สมัยนี้คนใช้แรงงานช่างกล้าฝันเนอะ แบกย่ามขาดๆ ใบเดียวกล้ามาดูรถราคาเกือบล้าน"

แม้เสียงจะเบา แต่ด้วยหูที่ผ่านการ [เสริมสภาพกายภาพ] มาแล้ว เฉินเย่จึงได้ยินทุกคำชัดถ้อยชัดคำ

หากเป็นเมื่อก่อน เฉินเย่อาจจะยอมอดทนหรือเดินเลี่ยงหนีไปอย่างเงียบๆ

แต่ตอนนี้ล่ะ?

ระดับ "เสนาบดีกรมยุติธรรม" จะมายอมโดนหยามน้ำหน้าแบบนี้ได้ยังไง?

เฉินเย่ไม่ได้โกรธ แต่กลับรู้สึกขำ เขาล้วงบุหรี่จงหัวสองแท่งนั้นออกมาจากกระเป๋าแล้วฟาดลงบนฝากระโปรงรถเต็มแรง

"ปึก!"

เสียงกระแทกนั้นดึงดูดสายตาของทุกคนในโชว์รูมให้หันมามองเป็นตาเดียว

"ไปตามผู้จัดการของคุณมา" เฉินเย่เอ่ยเสียงเรียบ

เซลส์สาวชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแค่นยิ้ม "เรียกผู้จัดการ? คุณคะ ผู้จัดการของเรางานยุ่งมากค่ะ ไม่มีเวลามาต้อนรับ..."

"ผมบอกให้ไปตามผู้จัดการมา!"

เฉินเย่ขึ้นเสียงสูงทันควัน กลิ่นอาย "ไอสังหาร" ที่ฝึกมาจากในสถานีตำรวจและจากการที่ต้องคลุกคลีกับคดีหั่นศพระเบิดออกมาในพริบตา

เซลส์สาวตกใจจนตัวสั่นเทา ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความหวาดผวา

ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนสวมแว่นท่าทางสุภาพก็รีบเดินตรงเข้ามา

"เกิดอะไรขึ้นครับ? คุณผู้ชายครับ มีอะไรให้ผมรับใช้ไหมครับ?" ผู้จัดการมองเฉินเย่ แม้จะแปลกใจกับการแต่งตัวอยู่บ้าง แต่จรรยาบรรณวิชาชีพทำให้เขายังคงรักษาลอยยิ้มเอาไว้ได้

"รถคันนี้ มีรถพร้อมส่งเลยไหม?" เฉินเย่ชี้ไปที่ Tank 300 ตรงหน้า

"มีครับ รุ่นคอนเคอร์เรอร์ คันนี้มีรถในสต็อกพอดีเลยครับ จอดอยู่ที่โกดังหลังร้าน"

"ราคาเท่าไหร่?"

"รวมเบ็ดเสร็จพร้อมออกรถจะอยู่ที่ประมาณสองแสนสามหมื่นหยวนครับ (ประมาณ 1.1 ล้านบาท) ถ้าคุณจองวันนี้ เราสามารถแถม..."

"ไม่ต้องพูดมากความ" เฉินเย่หยิบตัวบัตรธนาคารออกมาคีบไว้ระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วกลาง "รูดบัตร จ่ายสดเต็มจำนวน ผมจะเอารถออกเดี๋ยวนี้"

ผู้จัดการถึงกับยืนอึ้ง

เซลส์สาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ่งตาโตอ้าปากค้าง ราวกับแม่ไก่ที่ถูกบีบคอจนร้องไม่ออก

"จ่าย... จ่ายสดเต็มจำนวนเหรอครับ?" ผู้จัดการกลืนน้ำลายเอื๊อก "คุณลูกค้าไม่ลองขับดูก่อนเหรอครับ?"

"ไม่ต้องลอง ตราบใดที่ที่เก็บของข้างหลังใส่กระเป๋าใบนี้ของผมได้ก็พอ" เฉินเย่ตบกระเป๋าอุปกรณ์ตกปลาบนหลังเบาๆ

สิบนาทีต่อมา...

ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียดายจนแทบกระอักเลือดของเซลส์สาว เฉินเย่ก็เซ็นสัญญาและรูดบัตรจ่ายเงินจนเสร็จสิ้น

เสียงสัญญาณแจ้งเตือนการชำระเงินสำเร็จที่ดังรัวๆ นั้น สำหรับเฉินเย่แล้วมันไพเราะยิ่งกว่าดนตรีใดๆ ในโลก

ผู้จัดการยิ้มแก้มปริ รีบกุลีกุจอมาเสิร์ฟน้ำชาด้วยตัวเองพลางเรียก "คุณเฉิน" อย่างประจบประแจงทุกคำ

"คุณเฉินนี่เป็นคนเด็ดขาดจริงๆ ครับ! เดี๋ยวทางเราจะรีบจัดการเรื่องเอกสารให้ทันที ป้ายแดงเราก็เตรียมไว้พร้อมแล้วครับ!"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถ Tank 300 สีส้มอิฐคันใหม่เอี่ยมก็ถูกขับมาจอดที่หน้าโชว์รูม

เฉินเย่ปฏิเสธพิธีมอบรถที่ต้องมีดอกไม้พวงมาลัยอะไรนั่น เขาเดินไปเปิดประตูท้ายรถทันที

จากนั้น ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของเหล่าพนักงานและลูกค้าคนอื่นๆ เขาได้แบกกล่องตกปลาที่เปื้อนโคลน กระชังปลาที่ยังส่งกลิ่นคาว และคันเบ็ดดราก้อนเวฟราคาแพง ยัดเข้าไปในห้องโดยสารที่ตกแต่งด้วยหนังแท้หอมกรุ่นอย่างไม่ใยดี

"เอ่อ..." ผู้จัดการมุมปากกระตุก "คุณเฉินครับ ให้ผมเอาพรมรองพื้นมาปูให้ก่อนไหมครับ? กลิ่นมันจะ..."

"ไม่ต้อง" เฉินเย่ตบฝุ่นที่มือพลางฉีกยิ้มกว้าง "นี่แหละคือเหรียญตราของ 'รถศึก'! รถที่ไม่มีกลิ่นคาวปลาน่ะ จะเรียกว่ารถออฟโรดของนักตกปลาได้ยังไง?"

พูดจบ เฉินเย่ก็เปิดประตูรถ ก้าวขึ้นไปนั่งบนตำแหน่งคนขับอย่างสง่าผ่าเผย

ตำแหน่งการนั่งที่สูงทำให้ทัศนวิสัยกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา วินาทีที่มือสัมผัสพวงมาลัย เฉินเย่รู้สึกเหมือนชีวิตของเขาได้มาถึงจุดสูงสุดแล้ว

"บรึ้ม——"

เครื่องยนต์ส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำ

เฉินเย่เหยียบคันเร่ง รถคันใหม่พุ่งทะยานออกไปราวกับสัตว์ป่าหลุดจากกรง ทิ้งไว้เพียงกลุ่มควันและเหล่าพนักงานที่ยืนตะลึงตาค้างอยู่หน้าโชว์รูม

ในจังหวะนั้นเอง ระบบในหัวที่เงียบไปนานก็ส่งเสียง "ติ๊ง" ขึ้นมาอีกครั้ง

[ตรวจพบว่าโฮสต์ครอบครองยานพาหนะเครื่องยนต์คันแรก]

[ระบบแผนที่ความร้อนกำลังอัปเกรด...]

[อัปเกรดเสร็จสิ้น! เปิดใช้งานสิทธิ์เข้าถึงแผนที่ 'โหมดเดินทางไกล']

[ขยายรัศมีการสแกนแผนที่ในปัจจุบันเป็น: 100 กิโลเมตร]

[ฟังก์ชันใหม่: นำทางไปยังเป้าหมายที่มีมูลค่าสูง]

เฉินเย่มองดูแผนที่เสมือนจริงตรงหน้าที่ขยายใหญ่ขึ้นนับสิบเท่า เห็นพื้นที่แหล่งน้ำในอำเภอและเมืองรอบข้างที่เคยเป็นสีมืดมัวสว่างไสวขึ้นมาทันที ในใจพลันเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิม

"หนึ่งร้อยกิโลเมตร!"

"ทีนี้แหละ อ่างเก็บน้ำทั่วทั้งเมืองเจียงหลินจะต้องสยบแทบเท้าข้า!"

"ออกเดินทาง! จุดหมาย—อ่างเก็บน้ำราชาบัว!"

เฉินเย่ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ลดกระจกรถลงปล่อยให้ลมพัดผมจนยุ่งเหยิง

มีเงิน มีรถ มีระบบ...

นี่แหละคือชีวิตที่ใฝ่ฝัน!

..ทว่า..

เฉินเย่ไม่รู้เลยว่า การเดินทางไป "โชว์เหนือ" ของเขานั้น..

มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง..

(จบตอน)