บทที่ 33 - มหกรรมช้อปแหลก

บทที่ 33 - มหกรรมช้อปแหลก

"ที่นี่มีเครื่องขยายสัญญาณวิทยุไหม? หรือพวกเครื่องพิมพ์ 3 มิติสำเร็จรูป? แล้วมีสินค้าเทคโนโลยีระบบอื่นๆ อีกไหม? ขอแบบปริมาณเยอะๆ ราคาถูกๆ นะ" ไป๋เทาหันไปถามซ่างเปียวที่เดินตามต้อยๆ

"มีสิพี่ชาย มีแน่นอน!" ซ่างเปียวฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันขาว "โรงงานฉันเพิ่งโละของเก่าออกมาพอดี จำนวนเพียบ ราคาถูกชัวร์!"

ไป๋เทาปรายตามอง "งั้นผมขอซื้อข้อมูลจากคุณก่อน"

"ข้อมูลอะไร? ว่ามาเลย" ซ่างเปียวเดินนำหน้าไปพลางตอบพลาง "อะไรที่ฉันรู้ ฉันบอกหมดเปลือกอยู่แล้วพี่ชายสไมลีย์"

"เครื่องจักรพวกนั้น ราคาตลาดประมาณเท่าไหร่?" หน้ากากยิ้มสีเหลืองหันขวับมาจ้องหน้าซ่างเปียว

ซ่างเปียวหน้าเจื่อน คิดในใจ เชี่ยเอ้ย นึกว่าจะได้ฟันกำไรซะหน่อย ดันมาดักคอขอซื้อราคากลางก่อนซะงั้น! ไม่ได้การ ข้อมูลนี้ต้องเรียกแพงๆ

เขาชูมือขึ้นมาทำสัญลักษณ์

"ห้าร้อย?"

"ห้า... ห้าพัน" ซ่างเปียวตอบเสียงอ่อยๆ

"แค่ราคาตลาด คุณจะเอาห้าพัน?" ไป๋เทาชี้นิ้วเข้าที่ขมับตัวเอง "เห็นผมเป็นตู้ ATM เดินได้เหรอครับ? สามร้อย ถ้าไม่ได้ก็ยกเลิกดีลนี้ไปเลย"

ซ่างเปียวทำหน้าลำบากใจ "งั้น... ข้อมูลนี้ฉันไม่ขายแล้ว"

"ไม่ได้"

"เออๆ สามร้อยก็สามร้อย แปะบัญชีไว้" ซ่างเปียวปรับเสียง "เครื่องพิมพ์ 3 มิติรุ่นพันธมิตรไทป์ 1 ที่ใช้กันอยู่เนี่ย ทุนฉันมาห้าหมื่นเจ็ด ราคาตลาดตอนนี้วิ่งอยู่ห้าหมื่นหกถึงหกหมื่นเอ็ด เครื่องล็อตนี้ฉันใช้มา 3 ปี อายุการใช้งานออกแบบมา 5 ปี แต่ฉันใช้งานหนักหน่อย นายก็รู้นะ" เขากระแอมเบาๆ อย่างเขินๆ "สภาพเลยโทรมเร็ว ตอนนี้น่าจะตีค่าได้สักสองหมื่นกว่าๆ ฉันไม่เอาเปรียบพี่น้อง 10 เครื่อง เหมาไปแปดหมื่นพอ"

"ข้อมูลนี้ไม่ได้มั่วนิ่มนะ?" ไป๋เทาถามย้ำ

"พูดจา! พี่ชายสไมลีย์ ฉันสังเกตว่านายไม่ค่อยรู้ธรรมเนียมเรื่องการซื้อขายข้อมูลเลยนะ วงการข่าวกรองน่ะ เขาถือเรื่องเครดิตเป็นที่สุด! อย่ามากล่าวหากันซี้ซั้ว ถ้าข่าวลือออกไปว่าฉันขายข้อมูลเท็จ ต่อไปใครจะมาจ้างฉัน?" ซ่างเปียวทำหน้าขึงขังใส่หน้ากากยิ้ม

"ขอโทษทีครับ"

"เฮอะๆ ไม่เป็นไรๆ" ซ่างเปียวกลับมายิงฟันขาวอีกครั้ง

"งั้นตกลง เดี๋ยวไปดูของที่โรงงานคุณ ผมเหมาล็อตนึง พอล็อตนี้คุณขายออกไปแล้ว สั่งของใหม่เข้ามาก็ช่วยสั่งเผื่อผมด้วย แปะบัญชีไว้ก่อน"

"ได้เลย!" ซ่างเปียวชี้ทางข้างหน้า "พอดีเลย อีกไม่กี่วันฉันกะว่าจะขนของพวกนี้ไปปล่อยที่เมืองหม้อต้ม พรุ่งนี้ว่าจะแวะไปดูลาดเลาเมืองข้างๆ ด้วย"

"จำไว้นะ ในสัญญาระบุชัดเจน ห้ามขายให้แก๊งแร้งทุย"

"รู้แล้วน่า" ซ่างเปียวรับคำ "ที่นั่นมันไม่ใช่เซฟโซน ฉันจะกล้าเข้าไปขายได้ไง? ขืนเข้าไปก็โดนปล้นหมดตูดพอดี"

ไป๋เทาหยุดเดินที่หน้าร้านรับซื้อขยะเทคโนโลยี หันไปถามซ่างเปียว "ที่นั่นไม่ใช่เซฟโซนเหรอ?"

"ไม่ใช่ดิ... เดี๋ยว! ข้อมูลนี้ต้องจ่ายตังค์ อยากรู้อะไรเพิ่ม คิดเป็นข้อๆ ไป"

"โอเค งั้นผมซื้อของก่อน เดี๋ยวค่อยไปนั่งคุยกันยาวๆ"

พอเดินเข้าไปในร้าน ไป๋เทาก็ชี้ไปที่จอมอนิเตอร์ "อันนั้น ซื้อ" แล้วมองไปที่ไจโรสโคป "อันนั้น ซื้อ!" แล้วก็โครงพาวเวอร์อาร์เมอร์ที่เกือบจะเป็นเศษเหล็ก "ซื้อ ซื้อ ซื้อ!"

ไม่นาน สินค้าเทคโนโลยี ผลิตภัณฑ์จากระบบ และยาจำนวนมหาศาลก็ถูกกวาดเกลี้ยง!

เจ้าของร้านยืนอ้าปากค้าง ไอ้เชี่ย อย่าบอกนะว่าจะมาปล้น? จะมีปัญญาจ่ายเรอะ? เขาหันไปมองซ่างเปียว ส่งสายตาประมาณว่า เฮ้ย เอ็งไม่ได้พาพวกมารุมปล้นข้าใช่มั้ย?

ซ่างเปียวพูดกับเจ้าของร้านตรงๆ "เดี๋ยวคิดเงินรวมยอดมาเลย ฉันจะให้ลูกน้องขนมาจ่ายให้ คนนี้เขาเพิ่งดีลอาวุธกับเจ้าเมืองไป ฉันเองก็ได้ส่วนแบ่งมาหน่อย ตอนนี้เขามีเครดิตแขวนอยู่กับเมืองตั้ง 3 ล้าน 7 แสนกว่า จ่ายค่าของร้านรูหนูของแกได้สบาย"

พอได้ยินแบบนั้น เจ้าของร้านมองไป๋เทาที่กำลังชี้ของอย่างบ้าคลั่งแล้วก็ไม่พูดอะไรอีก นอกจากรอยยิ้มที่กว้างจนแทบจะฉีกถึงหู เขามองร้านขายขยะเทคโนโลยีที่ปกติแทบไม่มีผู้รอดชีวิตคนไหนเหลียวแล นานๆ จะมีลูกค้าหลงมาสักคน ด้วยความปลาบปลื้ม

"เอ่อ... ขอถามหน่อยได้ไหมครับ?" เจ้าของร้านถาม "พวกคุณทำธุรกิจอะไรกันเหรอ?"

"มีฉันอยู่ด้วย จะเป็นธุรกิจอะไรได้?" ซ่างเปียวมองเหยียดๆ

"อ๋อ... งั้น... งั้นผมขอลงขันด้วยได้ไหม?" เจ้าของร้านถามต่อ

"อืม ก็พอได้อยู่นะ" ซ่างเปียวคิด "เดี๋ยวฉันจะรวบรวมคนอีกที เสร็จจากนี้ฉันจะตามท่านเจ้าเมืองไปดีลใหญ่ที่เมืองหม้อต้ม เอาของชุดนี้ไปปล่อย แล้วเอาเงินที่ได้ไปหมุนของใหม่เข้ามา เรื่องขายปลีกในเมืองกับรอบๆ อาจจะโยนให้พวกแกช่วยขาย"

"โอ้โห! เยี่ยมไปเลยครับ! กราบขอบพระคุณพี่ซ่างเปียวมากๆ! คืนนี้เดี๋ยวผมส่งทาสสาวๆ ไปปรนนิบัติพี่ถึงที่เลย!"

"เหอะ น้ำหน้าอย่างแก? ซื้อมาแต่พวกตัวละไม่กี่พันที่ใกล้ตายล่ะสิ"

"แหะๆๆ" เจ้าของร้านก้มหน้าหัวเราะแห้งๆ "ก็ทุนผมน้อยนี่นา ไม่ได้ป๋าเหมือนพี่ซ่างเปียวสักหน่อย"

"เออๆ รอฟังข่าวละกัน"

"ครับผมๆ"

ตอนนั้นเอง ไป๋เทาก็ชี้ของจนครบหมดแล้ว

ซ่างเปียวโบกมือสั่งลูกน้องให้จดบัญชี ไว้ค่อยแพ็กใส่รถให้พี่ชายสไมลีย์ทีเดียว

เจ้าของร้านมองชั้นวางของที่ว่างไปเกือบครึ่ง—แผงวงจร ฮาร์ดดิสก์เทปแม่เหล็ก ข้อมูลต่างๆ รวมมูลค่ากว่าแสน!

ลูกน้องของซ่างเปียวก็รักษาคำพูด หิ้วกล่องใส่เครดิตใบใหญ่มาจ่ายให้ทันที

ไป๋เทายังคงเดินหน้ากวาดซื้อของร้านแล้วร้านเล่า

อาหารกระป๋อง, บุหรี่ ใบชา, สินค้าเทคโนโลยี, อะไหล่, ผลิตภัณฑ์จากระบบ, ทรัพยากรระบบ...

เนื่องจากของเยอะมาก ไป๋เทาเลยจ่ายค่าเช่าโกดังและค่าขนย้ายให้ลูกน้องซ่างเปียวไปอีกร่วมแสนเบ็ดเสร็จรอบนี้ใช้เงินไปกว่า 1 ล้าน!

เมื่อไป๋เทาเดินมาถึงโซนตลาดตะวันออกที่บรรยากาศดิบเถื่อน เขาเห็นชายหญิงร่างเปลือยเปล่าถูกขังอยู่ในกรง

เจ้าของร้านทาสจำได้ว่านี่คือไป๋เทา แถมยังมีซ่างเปียวเดินขนาบข้าง นี่คงเป็นเสี่ยกระเป๋าหนักที่พวกนั้นลือกันตอนเที่ยงสินะ เขารีบปั้นหน้าพินอบพิเทาเข้ามาทักทาย

"นายท่านอยากได้ทาสแบบไหนครับ? เรามี 'ทาสดำ' (แรงงาน) ที่เก็บฝ้ายได้เร็วปรู๊ดปร๊าด! หรือจะเป็นพวกที่เอาไว้สกัดสเต็มเซลล์กับยีนวัยรุ่น... อ้อ! ช่วงนี้เพิ่งได้ 'ม้าผอม' (นางโลม) มาใหม่ด้วย สองพี่น้องคู่นั้นรับรองปรนนิบัตินายท่านได้ถึงใจแน่นอนครับ"

ไป๋เทาไม่ได้ตอบ สายตาเขาจับจ้องไปที่ปลอกคอที่เหล่าทาสสวมใส่อยู่