บทที่ 16 ระดับพลังพุ่งทะยาน มีระบบโกงนี่มันดีจริง!

บทที่ 16 ระดับพลังพุ่งทะยาน มีระบบโกงนี่มันดีจริง!

ชั่วพริบตาเดียว...

บนกองซากศพ ไป๋เฟยเฟยยืนเดียวดาย ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่ยังไม่จาง

“ไม่คาดคิดเลยว่า ไฉ่หยูกวน จะบรรลุสู่ขอบเขตเทียนเหริน”

“หากข้าไม่เปลี่ยนมาฝึกไท่จี๋เสวียนชิงเต้า สามารถควบคุมสิ่งของและขับเคลื่อนกระบี่ได้ วันนี้คงไม่เพียงฆ่าเขาไม่สำเร็จ แต่อาจต้องสังเวยชีวิตเสียเอง”

“ช่างโชคดีนัก!”

ความหวาดหวั่นยังไม่จางหายจากใจไป๋เฟยเฟย

นางมีพรสวรรค์ด้านวิชายุทธ์สูงส่ง ตั้งแต่เยาว์วัยก็ถูกมารดาฝึกฝนอย่างเข้มงวดจนแทบไร้ความปรานี เพียงยี่สิบปีแห่งชีวิตก็สามารถบรรลุขั้นต้าจงซือจงชีได้แล้ว

แต่เมื่อครู่ คลื่นพลังปราณแท้ที่ไฉ่หยูกวนปลดปล่อยออกมาเมื่อสัมผัสถึงอันตราย กลับเหนือกว่าตนอย่างเห็นได้ชัด

นั่นเกินกว่าขอบเขตของต้าจงซือไปไกล

ไป๋เฟยเฟยคาดเดาว่า ไฉ่หยูกวนคงบรรลุถึงขอบเขตเทียนเหรินชู่ชีแล้ว

เมื่อผู้ฝึกยุทธ์บรรลุถึงขอบเขตเทียนเหริน ย่อมมีสัมผัสอันตรายที่แหลมคม ยากจะถูกลอบสังหาร

ที่ไป๋เฟยเฟยทำสำเร็จ ก็เพราะทั้งสองอยู่ใกล้กันเกินไป และวิธีการของนางก็พิสดารเหนือความคาดหมาย

แท้จริงแล้ว ไฉ่หยูกวนตอบสนองต่ออันตรายได้ดีมาก หากเป็นสถานการณ์ปกติ เขาย่อมไม่ตาย แม้แต่บาดเจ็บก็ยังเป็นไปได้ยาก

แต่เขาคงไม่อาจคาดคิดว่า ไป๋เฟยเฟยจะควบคุมปิ่นปักผมบนศีรษะของเขาได้อย่างอิสระ

เพียงชั่วพริบตา ดึงปิ่นจากท้ายทอย แทงทะลุขมับข้างเคียง

เรื่องนี้เกิดขึ้นรวดเร็วยิ่งกว่ากระพริบตา ไฉ่หยูกวนจะทันตั้งตัวได้อย่างไร?

ต่อให้เทียนเหรินเหออี ของขอบเขตเทียนเหรินจะร้ายกาจเพียงใด หากมิได้ใช้ก็ไร้ประโยชน์

“ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณคุณชายอี๋ฮวา”

ไป๋เฟยเฟยนึกถึงวันที่ตนเริ่มฝึกไท่จี๋เสวียนชิงเต้าเป็นครั้งแรก

ด้วยแรงดลแห่งเต๋าอันลึกล้ำ นางจึงสามารถเปลี่ยนแปรปราณแท้ที่สั่งสมมานับสิบปีในขอบเขตต้าจงซือจงชี ให้กลายเป็นไท่จี๋หยวนชี่ได้ในคราวเดียว

ด้วยรากฐานที่มั่นคงจากการบำเพ็ญเพียรอย่างหนัก เมื่อแปรเปลี่ยนเสร็จ ก็ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตอวี้ชิงเจ็ดชั้นในคราเดียว

หลังจากนั้น นางแสร้งทำเป็นถูกทูตสื่อจับตัวไป เพราะเกรงจะถูกเปิดโปง จึงมิได้ฝึกต่อ

แต่ความสามารถในการควบคุมสิ่งของและขับเคลื่อนกระบี่ นางก็ได้มาแล้ว

หากไม่มีสิ่งนี้ ไฉ่หยูกวนคงไม่มีวันตายด้วยน้ำมือนาง

“ไฉ่หยูกวนตายแล้ว ภารกิจที่มารดามอบหมาย ข้าก็สำเร็จแล้ว”

“ข้าควรกลับสำนักโยวหลิงเพื่อรายงานหรือไม่?”

“ไม่! คุณชายอี๋ฮวากำลังจะปรากฏตัวที่ศาลาคัมภีร์เทียนอู่ ข้าต้องไปดูให้เห็นกับตา!”

ไป๋เฟยเฟยตัดสินใจแน่วแน่

...

หุบเขาเซี่ยวอวี้ สำนักอี๋ฮวากง

【ค่าความนิยม 40,000 – บรรลุขอบเขตอวี้ชิงเจ็ดชั้น】

【ค่าความนิยม 45,000 – บรรลุขอบเขตอวี้ชิงแปดชั้น】

【ค่าความนิยม 50,000 – บรรลุขอบเขตอวี้ชิงเก้าชั้น】

“เฮ้อ—”

“ในที่สุด ข้าก็ขึ้นถึงขอบเขตอวี้ชิงเก้าชั้น”

“ต่อไป ก็ถึงเวลาทะลวงสู่ขอบเขตซั่งชิงแล้ว”

แววตาของกู้ชิงหยวนเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น

ดั่งที่คาดไว้ เมื่อเขานำข่าวสองเรื่องไปผูกกับกระบี่เทพสังหารยิ่งทำให้คัมภีร์นี้โด่งดังยิ่งขึ้น

แม้จะมีผู้คนมากมายเช่นหยางเซียว ที่ไม่ชอบเรื่องราวนี้ แต่ตราบใดที่ได้อ่าน กู้ชิงหยวนก็ได้รับค่าความนิยมอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีผู้คนมากมายเช่นหยางปู้หุ่ย ที่ชื่นชอบเรื่องราวนี้อย่างแท้จริง

เพียงครึ่งเดือน กู้ชิงหยวนก็สะสมค่าความนิยมได้ถึงหนึ่งล้าน!

ในนั้น ไม่ได้มีแค่ +1 หรือ +2 เท่านั้น

ค่าความนิยม +10, +20 ก็มีให้เห็น

และยังมีครั้งที่ได้ +50,000 กับ +30,000 ซึ่งโดดเด่นสะดุดตา

เมื่อมีค่าความนิยม ก็ต้องนำไปเสริมสร้างพลังของตน

“ขอแลกเปลี่ยนไท่จี๋เสวียนชิงเต้าเล่มกลาง—มหาวิชาซั่งชิง!”

ชั่วพริบตาเดียว ค่าความนิยมก็หายไปอีกหนึ่งแสนห้าหมื่น

พร้อมกันนั้น ข้อมูลของมหาวิชาก็หลั่งไหลเข้าสู่จิตใจของกู้ชิงหยวน

“เสริมพลัง!”

【ค่าความนิยม -100,000 – บรรลุซั่งชิงชั้นหนึ่ง】

【ค่าความนิยม -150,000 – บรรลุซั่งชิงชั้นสอง】

【ค่าความนิยม -200,000 – บรรลุซั่งชิงชั้นสาม】

【ค่าความนิยม -250,000 – บรรลุซั่งชิงชั้นสี่】

เพียงพริบตาเดียว ค่าความนิยมที่สะสมมานับล้านก็เหลือเพียงสามหมื่นเศษ

กู้ชิงหยวนรำพึงในใจ

เขาเปิดแผงระบบขึ้นมา

ระบบเขียนหนังสือเป็นเซียน

【ผู้ใช้: กู้ชิงหยวน】

【ขอบเขต: ซั่งชิงชั้นสี่】

【วิชา: ไท่จี๋เสวียนชิงเต้า (ภาคต้น, กลาง)】

【สัมภาระ: หนังสือมนุษย์】

【คัมภีร์ที่เขียนแล้ว: กระบี่เทพสังหาร】

【ค่าความนิยม: 32,516】

“ดี! ซั่งชิงชั้นสี่!”

หลังปิดแผงระบบ กู้ชิงหยวนเพียงนึกในใจ ปี้เสวี่ยเจ้าตันชิงก็ปรากฏออกจากฝัก ลอยวนรอบกาย

ประกายกระบี่อันเย็นเยียบปกคลุมลงมา ราวกับอาณาจักรแห่งกระบี่

เพียงใจคิด สามร้อยจ้างรอบกาย ศีรษะศัตรูก็อยู่ในกำมือดุจหยิบของในถุง

“บัดนี้พลังของข้า เหนือกว่าเย่าเยว่เสียแล้ว”

“แม้ในขอบเขตกึ่งเซียน ข้าก็ไม่ใช่ผู้ด้อยฝีมือ”

ย้อนคิดถึงเมื่อครึ่งเดือนก่อน เย่าเยว่ควบคุมพลังฟ้าดิน กดขี่จนตนไม่อาจขยับเขยื้อน เปรียบกับตอนนี้แล้ว...

คงต้องบอกว่า มีระบบก็ยอดเยี่ยมเช่นนี้เอง!

“ต่อให้ยังไม่อาจต้านขุนพลเทียนเหรินผู้เก่งกาจเหล่านั้นได้ แต่พวกเขาก็ยากจะจับข้าอยู่ดี!”

ขณะกู้ชิงหยวนครุ่นคิด ก็ประเมินสถานการณ์เงียบๆ

ผู้บรรลุขอบเขตเทียนเหรินเหินเวหา อาศัยพลังฟ้าดินขับเคลื่อนร่างกาย

แต่หากว่าด้วยความคล่องแคล่วรวดเร็ว ก็เทียบกับเหยียบกระบี่บินของกู้ชิงหยวนไม่ได้เลย

ลองเปรียบเทียบดู—

เย่าเยว่ (ต้าจงซือเทียนเฟิง) ความเร็วภาคพื้น: 80

เย่าเยว่ (เทียนเหรินชู่ชี) ความเร็วภาคพื้น: 120

เย่าเยว่ (เทียนเหรินชู่ชี) ความเร็วกลางอากาศ: 70

กู้ชิงหยวน (อวี้ชิงชั้นหก) ความเร็วกลางอากาศ: 80

กู้ชิงหยวน (ซั่งชิงชั้นสี่) ความเร็วกลางอากาศ: 200

กล่าวคือ หากเป็นการไล่ล่าครั้งก่อน กู้ชิงหยวนเลือกเหินต่ำติดพื้น ให้เย่าเยว่ไล่ตามด้วยสองเท้า ก็ไม่มีทางหนีรอด

แต่หากขึ้นสู่เวหา เย่าเยว่กลับไม่อาจไล่ทัน

ตอนนี้ ด้วยขอบเขตซั่งชิงชั้นสี่ของกู้ชิงหยวน เชื่อได้ว่าแม้แต่ขุนพลเทียนเหรินผู้เชี่ยวชาญ ก็มีเพียงไม่กี่คนที่ทัดเทียมความเร็วของเขาได้

...

ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“เข้ามา!”

กู้ชิงหยวนเก็บกระบี่เข้าฝัก ปี้เสวี่ยเจ้าตันชิงห้อยไว้ที่เอว

แม้จะเป็นกระบี่สั้น แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคสำหรับกู้ชิงหยวน

บางครา กระบี่สั้นกลับว่องไวและพลิกแพลงยิ่งกว่ากระบี่ยาวเสียอีก

“คุณชายกู้!”

ฮวาเยวี่ยนูผลักประตูเข้ามา เอ่ยยิ้มแย้ม “ศาลาคัมภีร์เทียนอู่สร้างเสร็จในวันนี้ เจ้าตำหนักเดินทางไปตรวจงานด้วยตนเอง”

ศาลาคัมภีร์เทียนอู่แห่งนี้ กู้ชิงหยวนออกแบบด้วยตนเอง ทุ่มทรัพย์มหาศาล เชิญยอดฝีมือจากสำนักม่อเจียมาสร้าง ณ เมืองไป๋ฮวา

หลังจากเร่งสร้างเกือบครึ่งเดือน ในที่สุดก็แล้วเสร็จ

กู้ชิงหยวนพยักหน้ารับเบาๆ สายตาเหม่อมองไปยังทิศทางของศาลาคัมภีร์เทียนอู่

“บัดนี้ ถึงเวลาที่ ‘มหาเต๋าโฮ่วเทียน’ จะได้พบกับเหล่าผู้กล้าแห่งใต้หล้าแล้ว”

“ครานั้น คงได้พบ ‘สหายเก่า’ อยู่ไม่น้อยทีเดียว...”