บทที่ 24 : ค่าสถานะที่ซ่อนอยู่

...เจียงหลินกะว่าจะผ่าร่างซอมบี้ชายแก่ให้ขาดครึ่งท่อนในดาบเดียว ไม่คิดเลยว่ากระดูกของไอ้แก่จะแข็งโป๊กขนาดนี้

ทว่า ถึงจะแปลกใจเล็กน้อย แต่เจียงหลินก็ไม่ลังเลเลยสักนิด เขาเร่งพลังมือขึ้นทันที อัดแรงเต็มสูบ

ใบเลื่อยที่ฝังคาอยู่ในกะโหลกซอมบี้ชายแก่ส่งเสียงคำรามกระหึ่มยิ่งกว่าเดิม พร้อมเสียง ฉับ! ผ่าศีรษะและลำตัวของมันแยกออกจากกันเป็นสองซีกอย่างสมบูรณ์

แม้แต่พื้นยังถูกเฉือนเป็นร่องลึก!

ยังไม่ทันที่เจียงหลินจะได้ดูของดรอปให้ชัด ซอมบี้สองตัวที่ถูกกระแทกกระเด็นไปก่อนหน้านี้ก็พุ่งเข้ามาพร้อมเสียงโหยหวน

เสียง ฟึ่บ ฟึ่บ ดังขึ้นสองครั้งซ้อน

ซอมบี้ทั้งสองตัวก็ต้องตามซอมบี้ชายแก่ไปลงนรก โดยไม่มีโอกาสได้ตอบโต้

เจียงหลินรีบกวาดของดรอปทั้งหมดเข้ากระเป๋า สายตาของเขาไหววูบเล็กน้อย แม้จะยังไม่ได้ตรวจสอบละเอียด แต่ดูเหมือนจะมีของดีดรอปมาด้วย

เขาเห็นรองเท้าคู่หนึ่ง และมันกำลังเรืองแสงสีฟ้า

เจียงหลินถูมืออย่างตื่นเต้น เขาหยิบยาเพิ่มค่าประสบการณ์หกเม็ดออกมาบดกินก่อน เลเวลของเขาก็พุ่งขึ้นอีกหนึ่งขั้นทันที

【เจียงหลิน เลเวล 6 (20%)】

【พละกำลัง : 16+6】

【ความแกร่ง : 13+2】

【จิตวิญญาณ : 12】

【ความเร็ว : 12】

【พรสวรรค์ : ...】

"ซี๊ด ความรู้สึกตอนเลเวลอัปนี่... ฟินยิ่งกว่าตอนอยู่กับอวี่ตานตานอีกแฮะ!"

เจียงหลินเลียริมฝีปาก เมื่อเห็นว่าไม่มีซอมบี้ตัวใหม่โผล่มา เขาจึงเบนสายตาไปที่กระเป๋าสัมภาระ

และก็เป็นไปตามคาด รองเท้าที่เปล่งแสงสีฟ้านอนสงบนิ่งอยู่ในนั้น

ระดับ 1 【รองเท้าผ้าใบสุดทนทาน】 (สีฟ้า ระดับทั่วไป)

【ความเร็ว +3, ความคล่องตัว +3】

"เชี่ย มีค่าสถานะคู่ด้วย!"

เจียงหลินแปลกใจเล็กน้อย

รองเท้านี่ดูธรรมดาสุด ๆ ไม่นึกว่าจะมีค่าสถานะถึงสองอย่าง

มิน่าล่ะ ไอ้แก่เมื่อกี้ถึงได้ว่องไวปานลิง ไม่ใช่แค่เร็วอย่างเดียว แต่ยังวิ่ง กระโดด และโจมตีได้คล่องแคล่วขนาดนั้น

"ความคล่องตัว? ซี๊ด~ มีค่าสถานะซ่อนเร้นด้วยเหรอเนี่ย?"

หัวใจเจียงหลินเต้นแรง

เดิมทีเขาก็อยากได้รองเท้าคู่นี้อยู่แล้ว พอเห็นแบบนี้ความอยากรู้อยากเห็นยิ่งพุ่งปรี๊ด

ไม่รอช้า เขารีบสวมรองเท้าผ้าใบสุดทนทานทันที

พริบตานั้น ความรู้สึกเบาสบายราวกับขนนกก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

เจียงหลินหมุนคอ บิดเอว สัมผัสถึงความเบาหวิวราวกับปลดพันธนาการ

วินาทีต่อมา เขาเบิกตาโพลง ยกขาเตะเฉียงขึ้นฟ้าอย่างรวดเร็ว

"ฟวับ~" ทันทีที่เตะออกไป เสียงแหวกอากาศเบา ๆ ก็ดังขึ้น

"เชี่ย ได้ผลจริงด้วย?"

เจียงหลินมองเท้าตัวเองด้วยความทึ่ง ไม่นึกว่าลูกเตะเมื่อกี้จะลื่นไหลเป็นธรรมชาติขนาดนี้ ทั้งความเร็วและพลังทำลายล้างก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ก่อนหน้านี้ แม้การเลเวลอัปจะทำให้เส้นเอ็นและกล้ามเนื้อยืดหยุ่นขึ้นมาก แต่เขาก็ยังฉีกขาได้ไม่สุด

แต่ตอนนี้ แค่เพิ่มความคล่องตัวมาสามแต้ม เขากลับทำมันได้สบาย ๆ

ที่สำคัญที่สุด... การส่งแรงของเขาก็ดูจะมีประสิทธิภาพมากขึ้นด้วย

ถ้าไม่ใช่เพราะสถานที่ไม่เอื้ออำนวย เจียงหลินคงอยากทดสอบความเร็วดูสักตั้งว่าตอนนี้จะวิ่งได้เร็วขนาดไหน

เขาประเมินว่าร้อยเมตรน่าจะใช้เวลาไม่ถึงห้าวินาทีแน่ ๆ!

"ฮ่าฮ่าฮ่า... สุดยอด!"

เจียงหลินยิ้มกว้าง กวาดสายตามองไอเทมที่เพิ่งดรอปมา แล้วก็สะดุดตากับของอีกชิ้นหนึ่ง

พอหยิบออกมาดู เจียงหลินถึงกับอึ้ง

สายรัดสีดำเส้นเล็ก ๆ?

ระดับ 1 【จีสตริงหลางซา】 (สีฟ้า ระดับทั่วไป)

【เสน่ห์ +1】

ทันทีที่ข้อมูลปรากฏ มุมปากเจียงหลินกระตุกยิก ๆ ตาแทบถลน... นี่มันอุปกรณ์ระดับสีฟ้าจริงดิ?

"เชี่ย... จีสตริง? แถมมีค่าสถานะด้วย?"

ซอมบี้แก่ตายแล้วดรอปจีสตริง... มันสมเหตุสมผลตรงไหนวะ?

คิดอีกที ก็ดูจะ 'สมเหตุสมผลแบบแม่น้ำ' (ไหลไปได้เรื่อย ๆ) อยู่เหมือนกัน... เจียงหลินแสยะยิ้ม ยังดีที่มันบวกค่าเสน่ห์ ถ้าบวกค่าพละกำลัง เขาอาจจะลังเลที่จะใส่ก็ได้... เขาโยนมันกลับเข้ากระเป๋า ไว้ค่อยเอาไปให้อวี่ตานตานใส่ทีหลัง

อยากรู้จังว่าการเพิ่มค่าเสน่ห์หนึ่งแต้มจะทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงวิเศษอะไรบ้าง!

เจียงหลินยังรู้สึกคันหัวใจด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ของไร้ประโยชน์ (สำหรับเขา) แบบนี้ เขาคงไม่เก็บไว้สะสมเองหรอก

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องของผู้หญิงก็ดังแว่วมาจากทางเดินไกล ๆ

"กรี๊ดดด... แหวะ..."

เจียงหลินเลิกคิ้ว ดูเหมือนว่าทางฝั่งโน้นจะขวัญกระเจิงเพราะศพซอมบี้ป้าที่เขาผ่าครึ่งทิ้งไว้

ภาพสยองขนาดนั้น คนธรรมดาเห็นเข้าคงแทบช็อกตาย

ขณะที่เจียงหลินกำลังครุ่นคิด เสียงอุทานว่า 'เชี่ย' ก็ดังขึ้นระงม มีเสียงที่เขาคุ้นหูปนอยู่ด้วย

"เชี่ย... ใครมันทำวะเนี่ย... แหวะ..."

"โฮก... โหดสัส! อึก..."

"แม่ง โคตรเถื่อน ผ่าซอมบี้ได้ขนาดนี้... ทำได้ไงวะ?"

"เชี่ย เชี่ย เชี่ย... แหวะ..."

"เชี่ย ฝีมือคนจริงดิ? เลือดสาดกระจายเต็มไปหมด..."

"มีดทำไม่ได้แบบนี้แน่ ดูจากแผล... เหมือนโดนเลื่อย?"

"เลื่อย?"

ทุกคนชะงัก หลิวจือเสวี่ยใจเต้นแรง เขาก้าวเท้าข้ามกองเลือดดำและเศษเนื้อเละ ๆ บนพื้น เดินตรงไปข้างหน้า

สายตาประสานกันกลางอากาศ

เจียงหลินส่งยิ้มให้ แต่หลิวจือเสวี่ยกลับยืนงงไปชั่วขณะ

จากนั้นสายตาเขาก็ถูกดึงดูดด้วย 'เลื่อยยนต์คลั่ง' ในมือเจียงหลินอย่างจัง

"เชี่ย!"

เห็นอาการตกตะลึงของหลิวจือเสวี่ย คนอื่น ๆ ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ดูจากสีหน้าแล้ว ไม่น่าจะใช่เพราะเจอซอมบี้แน่

แปลกแฮะ!

วินาทีต่อมา หลิวจือเสวี่ยก็รีบวิ่งเข้าไปหาเจียงหลินทันที

"อะไรวะนั่น?"

จางเสวี่ยปินและคนอื่น ๆ สงสัยจนแทบคลั่ง พวกเขาบีบจมูกแล้วเดินตามไป พอเห็นหน้าชัด ๆ ตาพวกเขาก็ลุกวาว

"เชี่ย นั่นเจียงหลินนี่หว่า? มันยังไม่ตาย!"

"ก็แหงสิ มันวิ่งหนีเป็นคนแรก ต่อให้พวกมึงตายห่าหมด มันก็ไม่ตายหรอก!"

"เชี่ย ดูในมือมันดิ... นั่นเลื่อยยนต์ใช่ไหม? เชี่ย หรือซอมบี้พวกนี้ฝีมือมันคนเดียว?"

"ไอ้หมอนี่โหดชิบหาย! เถื่อนสัส ๆ!"

"มันโหดร้ายไปหน่อยมั้ย..."

"เชี่ย ไอ้โง่! ฆ่าซอมบี้มึงยังจะมาห่วงเรื่องโหดร้ายอีกเหรอ? สมองมึงกลับด้านรึไง?"

"ถึงตอนนี้จะเป็นซอมบี้ แต่ตอนมีชีวิตเขาก็เป็นคนนะ เขาไม่ได้เลือกที่จะเป็นซอมบี้สักหน่อย อย่างน้อยก็น่าจะเหลือศพสวย ๆ ไว้ให้เขาบ้าง!"

"สัส มึงนี่ประสาทแดก! อย่ามาแตะตัวกู ไปไกล ๆ ตีนเลยนะ 'เหลือศพสวย ๆ' ...เดี๋ยวกูจะสงเคราะห์ให้มึงได้มีศพสวย ๆ เอง!"

"แม่ง มิน่าล่ะไอ้ควายนี่ถึงเอาแต่หดหัวอยู่ข้างหลัง ที่แท้มันเป็นคนทรยศเผ่าพันธุ์มนุษย์นี่เอง!"

"พูดไม่ออกเลยว่ะ มีคนเข้าข้างซอมบี้ด้วย สมองแม่งต้องมีปัญหาหนักมากแน่ ๆ!"

"พวก... พวกนาย... ซอมบี้ไม่มีสิทธิมนุษยชนหรือไง? เมื่อก่อนเขาก็เป็นคนนะ!"

"สิทธิมนุษยชนพ่อมึงสิ! รุมมัน!"

จางเสวี่ยปินคำรามลั่น ต่อยเปรี้ยงเข้าที่เบ้าตาจ้าวเจี้ยน เห็นดังนั้น เพื่อนร่วมชั้นรอบ ๆ ก็กรูกันเข้าไปรุมสหบาทา

สาว ๆ ที่กำลังคลื่นไส้อาเจียนอยู่ถึงกับอ้าปากค้างกับภาพที่เห็น

เจียงหลินมองดูเหตุการณ์ด้วยความแปลกใจ แล้วยิ้มมุมปาก "ทีมพวกนายดูครึกครื้นกันดีนะ!"