บทที่ 23 : เธอนี่มันอัจฉริยะชัด ๆ!

"...(lll￢ω￢) ถ้าเป็นอย่างที่เธอพูดก็คงดีสิ..."

เฉินซือซวนมุมปากกระตุก เธอหยิบมีดสั้นขึ้นมาจากพื้น แล้วพูดด้วยความตื่นเต้น

"มีดเล่มนี้มันสั้นเกินไป เหมาะแค่ใช้ป้องกันตัวระยะประชิดเท่านั้น แต่... ถ้าเราหาด้ามยาว ๆ มาต่อมันซะล่ะ!"

"ถึงตอนนั้น มันก็กลายเป็นหอกยาวได้ เราก็ไม่ต้องเอาตัวไปเสี่ยงปะทะกับซอมบี้ตรง ๆ อีกต่อไป!"

อวี่ตานตานอึ้งไปครู่หนึ่ง เธอลองหยิบมีดขึ้นมาพิจารณาบ้าง แล้วก็พบว่าสิ่งที่เฉินซือซวนพูดนั้นเป็นไปได้ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นทันที

"เชี่ย ซือซวน เธอนี่มันอัจฉริยะชัด ๆ!"

"ฮะ ๆ ๆ เร็วเข้า รีบเอาโค้กออกมาสิ ฉันหิวน้ำจะตายอยู่แล้ว เติมพลังเสร็จเราจะได้ลองทำกันดู ถ้าเกิดว่ามันไม่เวิร์กจริง ๆ..."

พูดถึงตรงนี้ เฉินซือซวนชะงักไปเล็กน้อย มองอวี่ตานตานด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"ถ้าไม่เวิร์กจริง ๆ เธอก็คงต้องลำบากหน่อย ไปให้เจียงหลินช่วยอีกแรง สำหรับเขาเรื่องแค่นี้คงจิ๊บจ๊อยมาก!"

"ไม่เอา... คราวหน้าเธอต้องเป็นคนไปนะ!"

อวี่ตานตานหน้าบอกบุญไม่รับ ตอนนี้ขาเธออ่อนจนแทบยืนไม่ไหวแล้ว

"ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว ขืนไปอีกรอบ... ฉันคงได้เข้าไปเดิน แล้วออกมานอนเปลหามแน่ ๆ!"

"เธอไม่รู้อะไร หมอนั่นน่าจะเลเวลอัปไปหลายขั้นแล้ว เขาไม่ใช่คนแล้ว เป็นสัตว์ประหลาด เป็นอสูรกาย เป็นสัตว์ป่า..."

เฉินซือซวนหน้าแดงระเรื่อ "ขนาดนั้นเลยเหรอ... ไหนขอดูแผลหน่อยซิว่าหนักแค่ไหน... หืม? ทำไมตัวเธอหอมจัง? ไม่มีกลิ่นแปลก ๆ เลย?"

พูดพลางเธอก็ดึงคอเสื้อตัวเองแล้วดมดู ทันใดนั้นกลิ่นเหงื่อผสมกับกลิ่นเหม็นเน่าจาง ๆ ของศพจากภายนอกก็โชยมาแตะจมูก

ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่

เฉินซือซวนไม่รู้ว่าตัวเองเหงื่อแตกพลั่กไปกี่รอบแล้ว ตอนนี้ทั้งตัวเธอเหม็นหึ่งไปด้วยกลิ่นเหงื่อ

แต่อวี่ตานตานกลับไม่มีกลิ่นตัวเลย มิหนำซ้ำยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ สดชื่นอีกต่างหาก!

"เชี่ย... นี่เธอ... เธอไปอาบน้ำมาเหรอ?"

"เปล่าย่ะ! อ้อ ใช่ ตอนเสร็จกิจ หมอนั่นแปะกระดาษแผ่นหนึ่งบนตัวฉัน แล้วฉันก็รู้สึกสบายตัววูบหนึ่ง คราบสกปรกบนตัวหายวับไปกับตาเลย!"

"เชี่ย สุดยอด! งั้น... งั้นคืนนี้ฉันไปรับบทหนักเอง!"

"..."

ณ โถงบันได

เจียงหลินถือเลื่อยยนต์คลั่ง ค่อย ๆ ชะโงกหน้ามองลงไปข้างล่างอย่างระมัดระวัง เมื่อไม่เห็นมอนสเตอร์ระดับบอส เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจก้าวเท้าเดินขึ้นไปชั้นบนช้า ๆ

ข้างล่างอันตรายเกินไป ข้างบนน่าจะปลอดภัยกว่าหน่อย

ชั้น 36

ทันทีที่เจียงหลินก้าวเท้าออกมา ซอมบี้ป้าวัยกลางคนเลเวล 2 ก็เดินโผล่พ้นมุมตึกออกมาพอดี

หัวใจเจียงหลินกระตุกวูบ ซอมบี้ป้าเองก็ยืนงงทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

สายตาประสานกัน

ผ่านไปเพียง 0.5 วินาที เจียงหลินก็สตาร์ตเลื่อยยนต์ แล้วฟาดฟันใส่ซอมบี้ป้าที่กำลังยืนเหม่อในแนวตั้งทันที

"บรื้น~ บรื้น~ บรื้น~"

พริบตานั้น เลือดสาดกระจาย เนื้อหนังปลิวว่อน!

"คุณพระช่วย..."

ภาพเบื้องหน้าชุ่มโชกไปด้วยเลือด ทำเอาหน้าเจียงหลินเขียวคล้ำ

โหดร้ายชะมัด... ถ้าค่าจิตวิญญาณของเขาไม่สูงถึง 11 แต้ม ซึ่งเกินขีดจำกัดของคนทั่วไป

เขาคงได้ขย้อนบะหมี่ไก่งวงที่กินไปออกมาหมดไส้หมดพุงแน่

ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังรู้สึกพะอืดพะอมอยู่ดี

"แม่งเอ๊ย!"

"ยังดีที่เลื่อยยนต์คลั่งนี่เวลาฟัน... เลือดมันกระเด็นออกข้าง ไม่งั้นถ้ากระเด็นใส่ตัวเต็ม ๆ..."

ยังไม่ทันจะได้เก็บของที่ดรอป เสียงคำรามกึกก้องของเลื่อยยนต์คลั่งก็ดึงดูดความสนใจของซอมบี้ในโถงทางเดินทันที

เจียงหลินรีบโกยของเข้ากระเป๋า กวาดตามองผ่าน ๆ ไม่เจอของดีอะไร มีแค่ยันต์ชำระล้างแผ่นเดียวที่พอเข้าท่า ที่เหลือเป็นยาเพิ่มค่าประสบการณ์ ขนมปัง และนม!

หลังจากฆ่าซอมบี้มาเยอะ เจียงหลินเริ่มจับทางอัตราการดรอปของได้แล้ว

ซอมบี้เลเวล 1 ถึง 3 ส่วนใหญ่จะดรอปอาหารกับอุปกรณ์ระดับสีขาว คุณภาพและปริมาณอาหารก็งั้น ๆ

ส่วนซอมบี้เลเวล 4 ขึ้นไป อาหารที่ดรอปจะดีกว่ามาก แถมยังมีโอกาสดรอปอุปกรณ์สีฟ้าด้วย

เขาแค่อยากรู้ว่าถ้าฆ่ามินิบอสเลเวล 10 ตัวนั้นได้ จะได้ของเทพขนาดไหน

ถ้าดรอป 'สมบัติศักดิ์สิทธิ์' มาสักชิ้นคงจะฟินน่าดู

เจียงหลินเพ้อฝันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรีบดึงสติกลับมา ชะโงกหน้าสำรวจพื้นที่

ซอมบี้ห้าตัว!

เขาล็อกเป้าตัวที่เลเวลสูงสุดในกลุ่มทันที!

เลเวล ๕ เป็นซอมบี้ชายแก่

มันคำรามลั่นพลางพุ่งเข้ามาด้วยท่าทางคล้ายลิง

เจียงหลินหรี่ตาลง เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกรุม เขาเกร็งเลื่อยยนต์คลั่งในมือแน่น แล้วพุ่งเข้าใส่ซอมบี้สองตัวทางซ้าย

"โฮก โฮก โฮก~"

"บรื้น~ บรื้น~ บรื้น~"

ท่ามกลางเสียงคำรามของซอมบี้และเสียงเครื่องเลื่อยยนต์กระหึ่ม

เจียงหลินเคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เลื่อยยนต์คลั่งในมือวาดผ่านอากาศเป็นประกายเย็นเยียบ เฉือนศีรษะซอมบี้สองตัวขาดครึ่งในพริบตา

กะโหลกศีรษะส่วนบนกระเด็นหลุด ซอมบี้ทั้งสองล้มตึงลงกับพื้นตามแรงเฉื่อย

เนื่องจากผ่านด่านซอมบี้ป้าเมื่อครู่มาแล้ว

หัวใจของเจียงหลินจึงสงบนิ่ง

ต่อให้เจอภาพสยดสยองตรงหน้า สีหน้าเขาก็ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

เขาเตะศพซอมบี้ตัวหนึ่งจนกระเด็น

ด้วยลูกเตะอันทรงพลัง ศพนั้นพุ่งออกไปราวกับลูกปืนใหญ่ ตรงเข้าใส่ซอมบี้ชายแก่ที่กำลังคำราม

ทว่า ความเร็วในการตอบสนองของซอมบี้ชายแก่กลับเหนือความคาดหมายของเจียงหลิน

มันคล่องแคล่วว่องไวมาก กระโดดหลบศพซอมบี้ได้อย่างง่ายดาย แล้วพุ่งเข้าหาเจียงหลินอย่างดุร้ายพร้อมกางกรงเล็บ

แต่ซอมบี้สองตัวที่ตามหลังมาหลบไม่ทัน ถูกศพเพื่อนกระแทกล้มกลิ้งไม่เป็นท่า

ในเสี้ยววินาที เจียงหลินเงื้อเลื่อยยนต์คลั่งขึ้นสูง แล้วฟาดฟันลงมาในแนวตั้งใส่ซอมบี้ชายแก่ที่กำลังอ้าปากกว้างพุ่งเข้ามา

แรงกดมหาศาลทำให้มันทรุดฮวบลงคุกเข่า ใบเลื่อยเฉือนลึกลงไปในกะโหลก เกิดเสียงเสียดสีชวนขนลุก

"โฮก โฮก โฮก..."

"ครืด ครืด ครืด..."

ซอมบี้ชายแก่คำรามและดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง กรงเล็บแหลมคมของมันตะกุยเลื่อยยนต์จนเกิดประกายไฟแลบ

เจียงหลินแปลกใจเล็กน้อย "เชี่ย หัวแข็งชะมัด!"