บทที่ 12 การเผชิญหน้ากับโทนี่ สตาร์ค

บทที่ 12 การเผชิญหน้ากับโทนี่ สตาร์ค

แม้ว่าเมอร์คิวรี่จะไม่เห็นด้วยกับการดึงตัวแฟรงก์เข้ามาร่วมทีม แต่เธอก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของหวังเบิร์ตได้ จึงทำได้เพียงนำสัญญาไปให้แฟรงก์เซ็นเท่านั้น

แฟรงก์เปิดดูสัญญาแล้วเอ่ยด้วยความประหลาดใจ "นอกจากเป็นบอดี้การ์ดของคุณแล้ว ผมยังต้องเป็นครูฝึกให้กับบริษัทรักษาความปลอดภัยบลัดก๊อดด้วยงั้นเหรอ?"

หวังเบิร์ตตอบกลับ "ใช่ บริษัทรักษาความปลอดภัยบลัดก๊อด ประกอบด้วยสมาชิกที่เป็นแวมไพร์และผู้สืบสายเลือด ถ้าคุณพอมีเวลา ก็ช่วยฝึกสอนพวกเขาหน่อย ในอนาคตผมคงต้องให้คุณนำทีมออกรบแทนผม"

"ดูเหมือนเงินเดือนปีละหนึ่งล้านเหรียญจะไม่ได้หากันง่ายๆ สินะ!"

แฟรงก์จรดปากกาเซ็นชื่อแล้วกล่าว "ผมขอบอกไว้ก่อนนะ ผมถนัดการรบแบบปิดล้อมโจมตี ประเภทที่เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ถ้าคุณให้ผมคุมทีม คุณก็ต้องเตรียมตัวคิดหาวิธีเก็บกวาดความยุ่งเหยิงไว้ด้วย!"

"ไม่ต้องห่วง ในสถานการณ์ปกติ คุณคงไม่ต้องลงมือเองหรอก"

หวังเบิร์ตหัวเราะเบาๆ "เมอร์คิวรี่ ไปตามสโนว์แมนมา แล้วพาแฟรงก์ไปเยี่ยมชมบริษัท แนะนำให้รู้จักกับสมาชิกในทีมด้วย! ส่วนนาตาลี เอาสัญญาไปให้ฝ่ายกฎหมายจัดการต่อ"

"รับทราบค่ะ ท่านเทพโลหิต!"

นาตาชาและเมอร์คิวรี่ขานรับพร้อมกัน จากนั้นเมอร์คิวรี่ก็โทรศัพท์ติดต่อทีมงาน ส่วนนาตาชานำสัญญาเดินขึ้นไปยังแผนกกฎหมายชั่วคราวที่ชั้นบน

หลังจากส่งมอบสัญญาเรียบร้อย นาตาชาแวะเข้าห้องน้ำแล้วหยิบเข็มฉีดยาออกมาจากกล่องเครื่องสำอาง อย่าเพิ่งเข้าใจผิด เธอเพียงแค่ดูดเลือดของตัวเองออกมาเล็กน้อยเท่านั้น!

'หวังเบิร์ต คุณคงนึกไม่ถึงสินะว่านิค ฟิวรี่อยากได้เลือดของคุณมานานแค่ไหนแล้ว'

นาตาชายิ้มมุมปาก เธอกลบเข็มฉีดยาไว้ในกล่องเครื่องสำอาง กดชักโครก แล้วเดินออกจากห้องน้ำ โดยหารู้ไม่ว่าหวังเบิร์ตรับรู้ทุกการกระทำของเธอ

และอย่าเข้าใจผิด หวังเบิร์ตไม่ได้โรคจิตถึงขนาดติดกล้องแอบถ่ายในห้องน้ำ แต่เหตุผลที่เขารับรู้ได้ เป็นเพราะภายในระยะทำการ เขาสามารถสัมผัสสภาพแวดล้อมได้ผ่านเลือดของตัวเอง

เอ่อ... ฟังดูแล้วเหมือนจะโรคจิตหนักกว่าเดิมหรือเปล่านะ?

'อยากได้เลือดฉันงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ เลือดของฉันมีชีวิต ถ้ามันไม่อยากถูกเจาะออกไป ก็ไม่มีใครหน้าไหนเอามันไปได้!'

หวังเบิร์ตแค่นหัวเราะในใจ ไม่นานนัก เมอร์คิวรี่ก็เดินเข้ามาพร้อมกับ 'สโนว์แมน' ในชุดหนังรัดรูป!

สโนว์แมนคนนี้หน้าตาเหมือนดอนนี่ เยนไม่มีผิดเพี้ยน อันที่จริงในภาพยนตร์เรื่อง 'Blade 2' เขาก็รับบทโดยดอนนี่ เยน และเป็นลูกน้องของตัวร้ายหลักอย่างแกรนด์ดยุคดามัสกิโนส

ในช่วงเวลานี้ เขายังคงวนเวียนอยู่กับพวกแวมไพร์ในอเมริกาเหนือ และยังไม่ได้ไปสวามิภักดิ์ต่อแกรนด์ดยุคดามัสกิโนสที่ยุโรป หวังเบิร์ตเห็นว่าเป็น 'คนหน้าคุ้น' และมีฝีมือดี จึงเลื่อนตำแหน่งให้เขาขึ้นมาเป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย

หวังเบิร์ตแนะนำทั้งสองให้รู้จักกัน "สโนว์แมน นี่คือแฟรงก์... แฟรงก์ นี่คือสโนว์แมน ต่อไปพวกคุณต้องร่วมงานกัน ทำความรู้จักกันไว้ซะ!"

สโนว์แมนและแฟรงก์จับมือทักทาย สโนว์แมนกล่าวด้วยน้ำเสียงท้าทายเล็กน้อย "พวกเราตั้งตารอที่จะได้รับการสั่งสอนจากครูฝึกแคสเซิลนะครับ"

"ผมเองก็ตั้งตารอที่จะได้สอนพวกคุณเหมือนกัน"

แฟรงก์แสยะยิ้ม เขาชอบพวกตัวป่วนที่สุด ยิ่งปราบยาก การฝึกก็ยิ่งน่าสนุก!

หวังเบิร์ตหัวเราะ "เอาล่ะ ผมมีนัดกับสาวสวย คงไม่อยู่ทานมื้อเย็นด้วย แฟรงก์ คุณไปทำความคุ้นเคยกับบริษัทสักสองสามวัน แล้วค่อยมาช่วยงานผม! ส่วนเรื่องสวัสดิการ นาตาลีจะจัดการให้ทุกอย่าง รับรองว่าคุณจะไม่ผิดหวัง!"

"ตกลง"

แฟรงก์พยักหน้าแล้วเดินออกจากคาเฟ่ไปพร้อมกับสโนว์แมนเพื่อไปยังบริษัทรักษาความปลอดภัย หลังจากพวกเขาจากไป เมอร์คิวรี่ก็รายงานขึ้น "ท่านเทพโลหิต เมื่อเช้านี้คิงพินโทรมาหาฉัน เขาบอกว่าต้องการซื้ออพาร์ตเมนต์เช่าระยะยาวที่เราเพิ่งเทคโอเวอร์มา โดยยินดีจ่ายเพิ่มให้ 30%"

"เรามีการติดต่อกับคิงพินด้วยเหรอ?"

หวังเบิร์ตแปลกใจ คิงพินคือจักรพรรดิแห่งโลกใต้ดินของนิวยอร์ก ศัตรูตัวฉกาจของแดร์เดวิล อาชญากรรมกว่า 40% ในอเมริกาล้วนเกี่ยวข้องกับเขา—คิงพินไม่ใช่ชื่อจริง แต่เป็นฉายาที่แปลว่า 'ราชา'!

"คิงพินช่วยจัดหา 'อาหาร' ให้เราบ้างเป็นบางครั้งค่ะ" เมอร์คิวรี่ตอบ แน่นอนว่าอาหารสำหรับแวมไพร์ก็คือมนุษย์เป็นๆ!

"ค้ามนุษย์สินะ"

หวังเบิร์ตยิ้มเยาะ เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว "คนที่อยากได้อพาร์ตเมนต์นั่นจริงๆ คงไม่ใช่เจ้าอ้วนพุงพลุ้ยนั่นหรอก แต่น่าจะเป็นพวก 'เดอะแฮนด์' มากกว่า"

เมอร์คิวรี่ขมวดคิ้ว "เดอะแฮนด์? พวกนินจาที่ร่ำลือกันว่าคืนชีพได้ไม่รู้จบน่ะเหรอคะ?"

"อืม"

หวังเบิร์ตถามต่อ "เราไม่ได้ทำธุรกิจกับพวกมันด้วยใช่ไหม?"

เมอร์คิวรี่ตอบเรียบๆ "พวกมันก็เคยส่งอาหารมาให้เหมือนกัน แวมไพร์หลายตนก็ติดยาเสพติดของพวกมัน"

"ตกต่ำจริงๆ มิน่าล่ะพลังต่อสู้ถึงได้อ่อนด๋อยขนาดนั้น"

หวังเบิร์ตแค่นเสียง "ปฏิเสธคิงพินไปซะ นั่นคือสำนักงานใหญ่ในอนาคตของเรา ต่อให้เสนอราคามาเท่าไหร่เราก็ไม่ขาย!"

"รับทราบค่ะ"

เมอร์คิวรี่พยักหน้า ดูเหมือนฮวงจุ้ยของที่นั่นจะดีจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีคนแย่งกันขนาดนี้—เมื่อคืนเธออุตส่าห์ไปค้นคว้าความหมายของคำว่าฮวงจุ้ย แต่กลับยิ่งงงหนักกว่าเดิม

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง หวังเบิร์ตก็สั่งเพิ่ม "บอกเจ้าอ้วนฝากไปทีว่าเราไม่สนใจย่านเฮลส์คิทเช่น และอย่าเอาเรื่องของเดอะแฮนด์เข้ามายุ่งกับเรา!"

เมอร์คิวรี่เชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจ "คิงพินไม่กล้าตอแยเราหรอกค่ะ พวกเราคือราชาแห่งมิติมืด!"

"พวกสายเลือดบริสุทธิ์นี่ยังโดนอัดไม่พอนะเนี่ย"

หวังเบิร์ตชินชากับความเย่อหยิ่งของพวกแวมไพร์เสียแล้ว เขาโบกมือไล่เมอร์คิวรี่ออกไป

หวังเบิร์ตหมุนเก้าอี้หันไปมองอพาร์ตเมนต์ด้านนอก ดวงตาหรี่ลง "ดูเหมือนฉันต้องปะทะกับพวกเดอะแฮนด์ซะแล้ว พวกมันไม่มีทางยอมปล่อย 'กระดูกมังกร' ไปแน่ และฉันเองก็เช่นกัน! ดีเหมือนกัน ฉันกำลังสนใจวิชาลมปราณของมาดามเกาอยู่พอดี!"

ไขกระดูกคือเนื้อเยื่อสร้างเม็ดเลือด และกระดูกมังกรสามารถเพิ่มพลังให้หวังเบิร์ตได้อย่างมหาศาล แน่นอนว่าเขาไม่มีทางยอมยกให้ใคร เพราะใต้พื้นดินของอพาร์ตเมนต์แห่งนั้น มีกระดูกมังกรที่สมบูรณ์ฝังอยู่ทั้งตัว!

...

ถัดจากไทม์สแควร์ มีร้านอาหารมิชลินชื่อดังตั้งอยู่ ในวันธรรมดาร้านจะแน่นขนัดไปด้วยผู้คน แต่วันนี้กลับมีลูกค้าเพียงแค่สองคน เพราะหวังเบิร์ตเหมาจองทั้งร้านไว้แล้ว

นั่งอยู่ตรงข้ามหวังเบิร์ตคือ 'เบ็คกี้' นางแบบหน้าปกนิตยสาร Maxim ฉบับล่าสุด บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ดูเกร็งเล็กน้อยในตอนแรก แต่ด้วยความกระตือรือร้นของเบ็คกี้ หวังเบิร์ตจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง จนตอนนี้บรรยากาศเริ่มเป็นกันเองมากขึ้น

ติดปัญหาอยู่อย่างเดียวคือเบ็คกี้ชอบตั้งคำถามจุกจิก เธอถามไม่หยุดว่าหวังเบิร์ตทำงานอะไร มีความสัมพันธ์ยังไงกับยูนิเวอร์แซลพิกเจอร์ส ทำไมผู้กำกับถึงช่วยนัดเดตให้ ขับรถยี่ห้ออะไร และอีกสารพัด!

'นี่คือการนัดบอดเหรอ? ผู้หญิงคนนี้กระตือรือร้นเกินไป ไม่มีความท้าทายให้จีบเลย รู้สึกไม่ต่างจากพวกนางแบบก่อนหน้านี้ แค่เกรดดีกว่าหน่อยเท่านั้น ผิดจากที่คาดไว้แฮะ'

หวังเบิร์ตรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ดูเหมือนรวยเกินไปก็ใช่ว่าจะดี มันทำให้เขาหมดสนุกกับการตามจีบสาว

"บ่ายนี้ ผมจะพาคุณไปที่ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอ ไปพบผู้กำกับแคทเธอรีน..."

หวังเบิร์ตแย้มพรายข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับตัวเอง และเบ็คกี้ก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นทันที ทันใดนั้น ประตูร้านก็เปิดออก ชายไว้หนวดทรงเสน่ห์ท่าทางยียวนกวนประสาท ผู้ซึ่งมีความน่าหมั่นไส้จนน่าประเคนหมัดให้ เดินอาดๆ เข้ามา!

ชายหนวดงามกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วหันไปถามพนักงานเสิร์ฟใกล้ๆ "ทำไมมีคนแค่สองคนล่ะ? พ่อหนุ่ม ร้านของเธอเจ๊งแล้วหรือไง?"

พนักงานรีบอธิบาย "คุณสตาร์คครับ ต้องขอประทานโทษด้วย วันนี้มีคนเหมาจองร้านไว้แล้วครับ!"

ถูกต้อง ผู้มาใหม่คือ โทนี่ สตาร์ค เขามองไปที่หวังเบิร์ตแล้วแค่นหัวเราะ "เหมาร้าน? จะเหมาร้านทำบ้าอะไร? ถ้าไม่อยากให้ใครรบกวน กินข้าวอยู่บ้านไม่ดีกว่าเหรอ?"

'หมอนี่ตั้งใจมาหาเรื่องหรือไง?'

หวังเบิร์ตเลิกคิ้ว กำลังจะเอ่ยปาก แต่ผู้จัดการร้านรีบวิ่งออกมาเสียก่อน "คุณสตาร์คครับ ขอโทษจริงๆ วันนี้เจ้าของร้านของเรากำลังรับประทานอาหารอยู่ เราจึงไม่รับแขกท่านอื่น"

โทนี่ สตาร์คชะงัก "เจ้าของร้าน?"

หวังเบิร์ตลุกขึ้นแล้วผายมือ "สำหรับผม ที่นี่ก็ไม่ต่างจากบ้าน เชิญนั่งครับคุณสตาร์ค!"

"งั้นก็นั่ง ขอนำแดงแก้วนึง!"

โทนี่รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็เดินไปนั่งลง เขาไม่แปลกใจที่หวังเบิร์ตจำเขาได้ เพราะในอเมริกาคงไม่มีใครไม่รู้จักเขา!

เขาคือ โทนี่ สตาร์ค มหาเศรษฐีผู้ทรงเสน่ห์และอัจฉริยะเหนือมนุษย์!

หลังจากนั่งลง โทนี่ก็มองไปที่มิสเบ็คกี้ซึ่งดวงตากำลังเป็นประกายระยับ แล้วแกล้งทักทายอย่างมีฟอร์ม "ผมรู้สึกคุ้นหน้าคุณจัง!"

"สวัสดีค่ะคุณสตาร์ค ฉันชื่อเบ็คกี้ เป็นนางแบบหน้าปกนิตยสาร Maxim ฉบับนี้ค่ะ!"

เบ็คกี้แนะนำตัวอย่างตื่นเต้น นางแบบหน้าปกทุกคนต่างใฝ่ฝันอยากเดตกับโทนี่ สตาร์ค ไม่ใช่แค่เพราะเสน่ห์ของเขา แต่เพราะมันหมายถึงแสงสปอตไลท์ที่จะสาดส่องมาที่พวกเธอ!

"อ้อ ผมจำได้แล้ว"

โทนี่จับมือทักทายเบ็คกี้ แล้วหันไปหาหวังเบิร์ตที่นั่งลงแล้ว ถามขึ้นว่า "คุณครับ ผมสงสัยจริงๆ คุณมากับนางแบบหน้าปก แต่ดันเหมาร้านอาหารกินกันเงียบๆ มันจะต่างอะไรกับการซื้อนาฬิกาเรือนละหลายล้านแต่ไม่เอาออกมาโชว์ล่ะครับ?"

เบ็คกี้พยักหน้าเห็นด้วย นางแบบหน้าปกควรจะได้เฉิดฉายใต้แสงไฟสิ!

หวังเบิร์ตส่งสัญญาณให้บริกรริรินไวน์ให้โทนี่ พลางหัวเราะเบาๆ "คุณตั้งใจมาที่นี่เพื่อถามคำถามนี้โดยเฉพาะเลยหรือเปล่า?"

"ตั้งใจมา? ผมจะรู้ได้ไง? ผมก็แค่ผ่านมา!"

โทนี่ปฏิเสธเสียงแข็งตามสไตล์ อันที่จริงเขาตั้งใจมาจริงๆ ใครบ้างไม่รู้ว่าเขาชอบเดตกับสาวหน้าปก Maxim? มีคนกล้ามาแย่งเหยื่อเขาถึงถิ่น มีหรือเขาจะไม่มาดูหน้า?

ถ้าเขา โทนี่ สตาร์ค ไม่มีเวลา ก็แล้วไปเถอะ แต่ตราบใดที่เขาว่าง สาวหน้าปกต้องเป็นของเขา เพราะเขาคือ โทนี่ สตาร์ค!

"คงงั้นมั้งครับ"

หวังเบิร์ตไม่คิดจะฉีกหน้าโทนี่ เขาพูดต่อ "เหตุผลหลักที่ผมชวนเธอออกมา คืออยากลองใช้ชีวิตแบบคุณดูบ้าง แต่พอดีผมเป็นคนเก็บตัว ไม่ชอบเป็นจุดสนใจ ก็เลยเหมาร้านซะเลย"

โทนี่แสยะยิ้ม "เลียนแบบผมงั้นเหรอ? บนโลกนี้มีคนเลียนแบบผมเยอะแยะ แต่เห็นได้ชัดว่าคุณเป็นคนที่แย่ที่สุด คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมชอบบรรยากาศครึกครื้น!"

'ช่วงเวลานี้ โทนี่ สตาร์คช่างน่าโดนสักหมัดจริงๆ คำว่า 'คอตั้งบนบ่า' นี่สร้างมาเพื่อหมอนี่ชัดๆ'

หวังเบิร์ตค่อนขอดในใจ แล้วหัวเราะ "คุณชอบโชว์ออฟสินะครับ?"

โทนี่เชิดหน้าอย่างภูมิใจ "เปล่า แสงสปอตไลท์มันชอบส่องมาหาผมเองต่างหาก คนอย่างโทนี่ สตาร์ค ไม่เคยต้องเรียกร้องความสนใจ!"

"ใช่ค่ะคุณสตาร์ค คุณอยู่ที่ไหน ข่าวก็อยู่ที่นั่น!"

เบ็คกี้กล่าวอย่างชื่นชม โทนี่ปรายตามองหวังเบิร์ตอย่างผู้ชนะ แล้วหันไปคุยกับเบ็คกี้อย่างออกรส!

ต้องยอมรับว่า แม้คำพูดคำจาของโทนี่จะกวนประสาท แต่เขาก็เป็นคนมีอารมณ์ขันและรู้วิธีบริหารเสน่ห์ใส่ผู้หญิง เพียงครู่เดียวเขาก็ทำให้เบ็คกี้หัวเราะคิกคักได้หลายครั้ง!

หวังเบิร์ตทำเพียงนั่งมองการแสดงของโทนี่ สตาร์คเงียบๆ ไม่ได้ทำอะไรมาก เพราะมันไม่จำเป็น!

เมื่อเห็นว่าแย่งซีนได้สำเร็จ โทนี่ก็กระหยิ่มยิ้มย่อง คิดจะมาแข่งจีบสาวหน้าปกกับเขา ช่างไม่เจียมตัว!

"เบ็คกี้ บ่ายนี้ว่างไหม? ผมรู้จักผู้กำกับอยู่สองสามคน พวกเขากำลังจะไปตีกอล์ฟกับผมพอดี!"

โทนี่ยื่นข้อเสนอ เขารู้ดีว่าสาวๆ เหล่านี้ต้องการอะไรที่สุด!

ชัดเจนว่าโทนี่ต้องการแย่งตัวเบ็คกี้ไปจากหวังเบิร์ต ในความคิดของเขา เขาแทบจะคว้าชัยชนะได้แล้ว ถึงกับส่งสายตายั่วยุไปให้หวังเบิร์ต

ทว่า สิ่งที่ทำให้โทนี่แปลกใจคือ เบ็คกี้กลับลังเล เธอมองไปที่หวังเบิร์ตแล้วกล่าวขอโทษโทนี่ "ต้องขอโทษด้วยค่ะคุณสตาร์ค คุณเบิร์ตเขานัดผู้กำกับแคทเธอรีนให้ฉันไว้ก่อนแล้ว"

โทนี่ชะงัก "ผู้กำกับแคทเธอรีน? คนไหน?"

"ผู้กำกับหญิงครับ ผมวางแผนจะให้เธอกำกับเรื่อง 'Twilight' ที่ผมซื้อลิขสิทธิ์มาในราคาสูง"

หวังเบิร์ตกล่าวเนิบๆ "หนังรักวัยรุ่นเกี่ยวกับมนุษย์หมาป่าและแวมไพร์"

โทนี่ทำหน้าเหม็นเบื่อ "มนุษย์หมาป่ากับแวมไพร์? จะมีใครดูหนังพรรค์นั้น?"

"บทภาพยนตร์ดีมาก และฝีมือของผู้กำกับก็ยอดเยี่ยม ขอแค่หานักแสดงหนุ่มหล่อสาวสวยมาเล่น รายได้ต้องไม่เลวแน่!"

หวังเบิร์ตกล่าวต่อ "เบ็คกี้เหมาะกับบทหนึ่งในเรื่องมาก ผมเชื่อว่าผู้กำกับแคทเธอรีนคงจะให้เกียรติผม เพราะยังไงผมก็เป็นนายทุนของหนังเรื่องนี้!"

เบ็คกี้รีบเสริม "แถมคุณเบิร์ตยังเป็นผู้ถือหุ้นของยูนิเวอร์แซลพิกเจอร์สด้วยนะคะ!"

หวังเบิร์ตยักไหล่ "อันที่จริงก็ผู้ถือหุ้นรายใหญ่นั่นแหละ แต่คนส่วนมากไม่ค่อยเชื่อ"

สีหน้าของโทนี่เริ่มดูไม่จืด เขารู้ว่าตัวเองพลาดท่าแล้ว แม้เขาจะหล่อ รวย และตลก... แต่อีกฝ่ายสามารถมอบบทสำคัญในหนังให้เบ็คกี้ได้

สำหรับนางแบบอย่างเบ็คกี้ ข้อเสนอนี้มันยากจะต้านทาน แม้คู่แข่งจะเป็นโทนี่ สตาร์คก็ตาม เพราะเขามันประเภทเปลี่ยนผู้หญิงไวยิ่งกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้า!

หวังเบิร์ตมองโทนี่ด้วยรอยยิ้ม และโทนี่ก็สัมผัสได้ถึงการเยาะเย้ยจากอีกฝ่าย—มีปัญญาแค่นี้ ริอาจจะมาแย่งผู้หญิงกับฉันงั้นรึ?

"ไอ้หนู แกจบเห่แน่!"

โทนี่เดือดดาลขึ้นมาทันที คนอย่างโทนี่ สตาร์ค จะมาแพ้ไอ้บ้านนอกคอกนานี่เนี่ยนะ?

โทนี่เอ่ยขึ้น "เรื่องพบผู้กำกับอะไรนั่นเอาไว้พรุ่งนี้ก็ได้ เบิร์ต คุณบอกว่าชื่นชมผมไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวผมจะพาไปเปิดหูเปิดตาที่ 'แอตแลนติกซิตี้' ให้ดูว่าเศรษฐีตัวจริงเขาหาความสุขกันยังไง!"

หวังเบิร์ตทำท่าครุ่นคิดแล้วตอบ "ถึงผมจะไม่ได้ชื่นชมคุณ แต่ผมก็อยากเห็นเหมือนกันว่าคุณหาความสุขใส่ตัวยังไง ผมเพิ่งจะรวย เลยยังไม่ค่อยชินกับการใช้ชีวิตแบบคนรวยเท่าไหร่"

โทนี่ทำเสียงเว่อร์ "ดูเหมือนคุณจะเป็นพ่อหนุ่มดวงดีที่ได้รับมรดกก้อนโตมาสินะ!"

หวังเบิร์ตย้อน "คุณก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? สตาร์คอินดัสทรีส์ก็ได้มรดกตกทอดมาเหมือนกันนี่"

"ไม่ ผมทำให้มันรุ่งโรจน์ต่างหาก!"

โทนี่ลุกขึ้นพูดอย่างหมดความอดทน "จะรออะไรอีกล่ะ? ขับรถสปอร์ตไปกันเลย เร็วเข้า รถสปอร์ตของผมไม่เคยรอใคร!"

หวังเบิร์ตตอบกลับ "ไม่ต้องห่วง รถสปอร์ตของผมรอคนได้ สำหรับผม ผมชอบไว้หน้าผู้อาวุโสครับ!"

"ผู้อาวุโส?"

ดวงตาของโทนี่เบิกกว้าง จ้องเขม็งไปที่หวังเบิร์ต กล้าดียังไงมาเรียกอัจฉริยะผู้กุมหัวใจสาวๆ ทั่วโลกอย่างเขาว่าเป็นคนแก่? นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ!

ถ้าเขาไม่ทำให้ไอ้หมอนี่ต้องเจ็บแสบ โทนี่คงดูถูกตัวเองไปตลอดชีวิต!

'รอให้ถึงบ่อนคาสิโนก่อนเถอะ ไอ้หนูนี่โดนแน่ แค่มีจาร์วิสช่วย ฉันก็ไร้เทียมทานแล้ว!'

โทนี่แสยะยิ้มในใจ อะไรนะ โกงเหรอ? ไม่หรอก การโกงที่จับไม่ได้ เขาไม่เรียกว่าโกง!

'หมอนี่มันเจ้าคิดเจ้าแค้นจริงๆ แต่จะชวนฉันเข้าบ่อนเนี่ยนะ? อยากโดนตบหรือไง?'

หวังเบิร์ตหัวเราะขื่นในใจ ความเจ้าคิดเจ้าแค้นของโทนี่ สตาร์ค เป็นที่รู้กันดีทั่วอเมริกา ก่อนเป็นไอรอนแมนก็เป็นแบบนี้ เป็นไอรอนแมนแล้วก็ยังเหมือนเดิม!

"พูดถึงเรื่องนี้ เขาใกล้จะได้เป็นไอรอนแมนแล้วสินะ หมายความว่ายุคแห่งซูเปอร์ฮีโร่กำลังจะมาถึง ดูเหมือนฉันต้องเร่งมือหน่อยแล้ว!"

ดวงตาของหวังเบิร์ตเป็นประกาย เขาดีดนิ้วเบาๆ ใต้โต๊ะ หยดเลือดหยดหนึ่งพุ่งจากปลายนิ้วไปตกกระทบฝ่ามือของโทนี่ สตาร์ค แล้วซึมหายเข้าไปอย่างรวดเร็ว

โทนี่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด เขาลุกขึ้นยืนแล้วประกาศ "ไปถล่มแอตแลนติกซิตี้กัน!"