บทที่ 9 ทำลายล้างง่ายดายดั่งหั่นผักปลา

บทที่ 9 ทำลายล้างง่ายดายดั่งหั่นผักปลา

"พระป่า?"

หลวงจีนชราบนบัลลังก์ประธานในห้องโถงขมวดคิ้วแน่นขึ้นเมื่อได้ยินคำนี้ ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ภาพของพระหนุ่มที่เขาเคยเห็นผ่านห่วงตรึงปีศาจเมื่อไม่กี่วันก่อนที่หมู่บ้านวัดเสือก็ผุดขึ้นมาในหัว

"คงไม่ใช่หมอนั่นหรอกมั้ง?"

ทันทีที่ความคิดนี้แวบเข้ามาในสมอง ร่างที่อาบด้วยแสงสีทองก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูโถงใหญ่

"อ้าว ท่านนี่เอง!"

"บังเอิญจังเลยนะ!"

พระถังซัมจั๋งเดินย่างสามขุมเข้ามาในโถงใหญ่ ใบหน้าฉีกยิ้มกว้าง

"เจ้ากล้าบุกรุกวัดฮั่วเซิงของข้า ช่างไม่เห็นศาสนาพุทธอยู่ในสายตาเลยจริงๆ!"

หลวงจีนชรามองพระถังซัมจั๋งด้วยความประหลาดใจ ราวกับอยากรู้ว่าใครให้ท้ายพระป่าไร้หัวนอนปลายเท้าผู้นี้ถึงได้กล้าบ้าบิ่นขนาดนี้

คนผู้นี้ทำลายห่วงตรึงปีศาจที่อาณาจักรพุทธประทานให้ต่อหน้าต่อตาเขาเมื่อสองวันก่อน ซึ่งถือเป็นเรื่องใหญ่ เขาได้รายงานเรื่องนี้ไปยังเบื้องบนเรียบร้อยแล้ว

อีกไม่นาน ทางอาณาจักรพุทธคงส่งคนลงมาตรวจสอบเรื่องนี้

เขาไม่คิดเลยว่านอกจากเจ้านี่จะไม่รีบหนีไปซ่อนตัวจากสายตาของพวกพุทธองค์แล้ว ยังกล้าบุกมาถึงถิ่นวัดฮั่วเซิงของเขาอย่างหน้าด้านๆ

ช่างโอหังเสียจริง

"อมิตาพุทธ!"

"โบราณว่าไว้ ปีศาจร้ายและมารนอกรีตเป็นภัยที่ทุกคนต้องช่วยกันกำจัด ในเมื่ออาตมารู้ว่าท่านหลงผิดเข้าสู่วิถีมาร ในฐานะผู้สืบทอดแห่งพุทธองค์ ย่อมไม่อาจนิ่งดูดายได้"

พระถังซัมจั๋งพนมมือ กล่าววาจาชอบธรรมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม พร้อมเอ่ยนามพระพุทธเจ้า

"เจ้าเป็นตัวอะไรนะ?"

"ผู้สืบทอดแห่งพุทธองค์?"

หลวงจีนชราตาเบิกกว้างทันทีที่ได้ยิน ราวกับฟังเรื่องตลกที่สุดในชีวิต แล้วก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมา

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะก็หยุดชะงักลง สายตาจ้องเขม็งไปที่พระถังซัมจั๋งด้วยจิตสังหารรุนแรง ตวาดก้อง "พระป่าอวดดี! การที่เจ้าบุกมารุกรานวัดฮั่วเซิงก็นับเป็นโทษมหันต์แล้ว นี่เจ้ายังกล้าแอบอ้างเป็นศิษย์แห่งพุทธองค์อีก ช่างไม่เจียมกะลาหัวเอาเสียเลย"

"ห้าร้อยปีมานี้ ไม่เคยมีใครกำแหงเท่าเจ้ามาก่อน"

"เหล่าศิษย์ทั้งหลาย ถึงเวลาแสดงอานุภาพแห่งพุทธะปางดุร้ายให้มันได้เห็นแล้ว"

สิ้นคำสั่งหลวงจีนชรา เหล่าพระสงฆ์กว่าหกสิบรูปที่กำลังนั่งทำท่าเคร่งขรึมศึกษาพระธรรมคัมภีร์อยู่ในโถงใหญ่ ก็หันขวับมามองพระถังซัมจั๋งด้วยสายตาเย็นชาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

ไม่เพียงเท่านั้น ขณะที่หันมา ไอปีศาจทมิฬก็พวยพุ่งออกมาจากร่าง ศีรษะของพวกเขาแปรเปลี่ยนเป็นหัวสัตว์ร้ายนานาชนิด ทั้งหมาป่า แมลง เสือ และเสือดาวในชั่วพริบตา

"ฮ่ะ!"

"อาตมาบอกแล้วว่าที่นี่เต็มไปด้วยปีศาจร้ายและมารนอกรีต ดูท่าจะไม่เสียเที่ยวจริงๆ!"

พระถังซัมจั๋งไร้ซึ่งความหวาดกลัว แสงสีทองบนร่างกลับยิ่งส่องสว่างเจิดจ้าและรุนแรงขึ้น

"โฮก!"

ชายร่างยักษ์หัวเสือกระโจนเข้าใส่พระถังซัมจั๋งเป็นรายแรก

"ตู้ม!"

สิ่งที่รอต้อนรับมันอยู่คือหมัดอันทรงพลังของพระถังซัมจั๋ง เจตจำนงแห่งความไร้เทียมทานถูกเร่งเร้าถึงขีดสุด

หัวของชายร่างยักษ์หัวเสือระเบิดกระจายในหมัดเดียว ไม่ต่างจากเสือที่หมู่บ้านวัดเสือเลย

ทว่า เหล่าพระหัวปีศาจรอบข้างกลับไร้ซึ่งความกลัว แสงแห่งพุทธะจางๆ ไหลเวียนรอบกาย สายตาเย็นชาจับจ้องพระถังซัมจั๋งราวกับมองคนตาย

พระรูปที่สองที่มีหัวเป็นแพะพุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว

แต่พระถังซัมจั๋งคว้าเขาไว้ได้ แล้วทุ่มลงพื้นเสียงดังสนั่น

ชั่วพริบตา แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น ราวกับโถงใหญ่ทั้งหลังสั่นไหว พระหัวแพะถูกบดขยี้กลายเป็นกองเนื้อเละๆ คาที่

รายที่สาม สี่ ห้า...

พระหัวปีศาจเจ็ดแปดรูปดาหน้าเข้ามาโจมตี บ้างกอดขา บ้างรัดเอว ตรึงร่างพระถังซัมจั๋งไว้จนขยับไม่ได้

"ครืน!"

แต่วินาทีถัดมา แสงสีทองก็ระเบิดออกจากร่างพระถังซัมจั๋ง

ร่างกายของเขาขยายใหญ่ขึ้นตามสายลม กลายเป็นยักษ์ขนาดย่อมสูงกว่าสามเมตรในพริบตา เริ่มแรกเขากางมือใหญ่ทุบพระสองรูปตรงหน้าจนกลายเป็นเศษเนื้อ จากนั้นก็บิดเอวส่งแรงเหวี่ยง ร่างของพระที่เหลือก็กระเด็นกระดอนออกไปคนละทิศละทาง

ทว่าก่อนที่ร่างเหล่านั้นจะตกถึงพื้น แสงสีทองก็พุ่งออกจากร่างพระถังซัมจั๋งอีกครั้ง กลายเป็นเงาหมัดระยิบระยับ

"ผลัวะ ผลัวะ ผลัวะ!"

พระหัวปีศาจที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศถูกเงาหมัดบดขยี้จนกลายเป็นหมอกเลือดในชั่วพริบตา

"ฮ่าฮ่า!"

"สะใจ!"

"เข้ามาอีก!" พระถังซัมจั๋งฉีกยิ้มหัวเราะร่า คราวนี้ไม่รอให้พวกพระหัวปีศาจที่เหลือตั้งตัว เขาเป็นฝ่ายพุ่งเข้าหาเอง

"ปัง ปัง ปัง!"

"ครืน!"

นอกโถงใหญ่ ซุนหงอคงมองผ่านประตูบานใหญ่ เห็นพระถังซัมจั๋งผู้ไร้เทียมทานกำลังไล่ฆ่าล้างบางปีศาจราวกับหั่นผักหั่นปลา อดไม่ได้ที่จะเบ้ปากเบาๆ

เขาสัมผัสได้ว่าพระถังซัมจั๋งแข็งแกร่งกว่าตอนที่จัดการปีศาจที่หมู่บ้านวัดเสือเมื่อสามวันก่อนมาก

"ตกลงไอ้พระรูปนี้มันยังไงกันแน่?"

"ในโลกนี้มีคนประหลาดขนาดนี้อยู่จริงๆ เหรอ?"

ซุนหงอคงแยกเขี้ยวยิงฟัน สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง

"ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!"

ทันใดนั้น หูของซุนหงอคงก็กระดิกได้ยินเสียงลม เขาเหยียดมือออกไปดึงกระแสลมมาดมฟุดฟิด แล้วสีหน้าก็ฉายแววตกตะลึงขึ้นมาทันที

นี่คือลมปราณที่เกิดจากการรวมตัวของพลังวิญญาณ โดยทั่วไปแล้ว การปรากฏของลมชนิดนี้หมายความว่าพลังวิญญาณโดยรอบหายไปอย่างกะทันหันด้วยเหตุผลบางอย่าง ทำให้เกิดแรงดันวิญญาณชั่วคราวในพื้นที่นั้น

คิดได้ดังนั้น ซุนหงอคงก็หันขวับไปมองพระถังซัมจั๋งในโถงใหญ่ทันที

เขากะพริบตา แสงสีทองวาบผ่านดวงตา แล้วเขาก็เห็นพายุหมุนพลังวิญญาณขนาดมหึมาหมุนวนรอบตัวพระถังซัมจั๋ง

พลังวิญญาณเหล่านั้นกำลังแย่งกันมุดเข้าสู่ร่างกายของพระถังซัมจั๋ง

"หมอนี่กำลังกลืนกินพลังวิญญาณจริงๆ ด้วย!"

"นี่เขาบำเพ็ญเพียรไปพร้อมกับต่อสู้เลยงั้นเหรอ?"

"หรือว่าเขาสามารถเพิ่มระดับการบำเพ็ญเพียรผ่านการต่อสู้ได้?"

ความตกตะลึงปรากฏชัดบนใบหน้าของซุนหงอคง

ต้องรู้ไว้ว่าตลอดหน้าประวัติศาสตร์ ผู้ที่มีพรสวรรค์ในการต่อสู้เช่นนี้มีเพียง 'บรรพชนเผ่าอู๋' สายเลือดผานกู่ที่สูญพันธุ์ไปแล้วเท่านั้น

ขนาดตัวเขาที่มีพรสวรรค์ล้ำเลิศ ยังทำแบบนี้ไม่ได้เลย

ตอนนั้นกว่าเขาจะบำเพ็ญเพียรจากลิงปีศาจจนกลายเป็นเซียนไท่อี่ ก็ต้องใช้เวลาตั้งสามปีเต็ม

"หรือว่าพระถังซัมจั๋งจะเป็นบรรพชนเผ่าอู๋?"

"แต่บรรพชนเผ่าอู๋ธรรมดาจะเก่งเว่อร์ขนาดนี้ได้ยังไง?"

"ลักษณะของหมอนี่เหมือนกับบรรพชนเผ่าอู๋ตอนกำเนิดที่บันทึกไว้ในตำราโบราณเปี๊ยบเลย"

ซุนหงอคงพึมพำกับตัวเอง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก

บอกตามตรง แม้แต่ตัวเขาเองยังนับไม่ถ้วนว่าต้องตกใจกับพระถังซัมจั๋งไปกี่ครั้งแล้วในช่วงสองวันที่ผ่านมา

เป็นเพราะพระถังซัมจั๋งมักจะมีเรื่องเซอร์ไพรส์ใหม่ๆ มาให้เขาเห็นแทบทุกวัน

"ครืน!"

ในที่สุด พระหัวปีศาจตนสุดท้ายก็ถูกหมัดของพระถังซัมจั๋งระเบิดจนแหลก แสงสีทองบนร่างของเขายิ่งดูเจิดจ้าบาดตา เขาเดินย่างสามขุมตรงไปยังหลวงจีนชราบนแท่นสูง

"กำจัดแกเสร็จ การเดินทางของอาตมาก็จะสมบูรณ์!"

พระถังซัมจั๋งส่งยิ้มพิมพ์ใจให้หลวงจีนชรา

มุมปากของหลวงจีนชรากระตุกยิกๆ เขานั่งนิ่งทำท่าสงบ แต่สองมือที่สั่นเทานั้นได้ทรยศความรู้สึกของเขาไปหมดแล้ว

"แค่ก แค่ก!"

"ท่านกับข้าต่างก็อยู่ใต้ร่มเงาพุทธองค์ มาจากรากเหง้าเดียวกัน ไยต้อง...!"

หลวงจีนชรากำลังจะเอ่ยปากขอยอมแพ้ แต่ยังไม่ทันพูดจบ ฝ่ามือใหญ่ที่หุ้มด้วยแสงสีทองของพระถังซัมจั๋งก็ตบผัวะลงมา

"ผลัวะ!"

ระดับการบำเพ็ญเพียรของหลวงจีนชรากลับอ่อนแออย่างเหลือเชื่อ เขาถูกพระถังซัมจั๋งตบตายคาที่ในทีเดียว

"แค่นี้อะนะ?"

พระถังซัมจั๋งมองดูฝ่ามือตัวเองด้วยความงุนงง

อุตส่าห์นึกว่าจะได้สู้กันอย่างสูสีดุเดือดเลือดพล่าน?

ที่แท้ จนถึงตอนนี้ เขาเพิ่งจะแค่วอร์มอัพเสร็จเท่านั้นเอง!