ตอนที่ 3 -- เวทย์มนต์ที่ใช้ยาก

ตอนที่ 3 ------ เวทย์มนต์ที่ใช้ยาก

 

วันถัดมา ผมถูกบังคับให้ไปโรงเรียน

 

แม่กับแคลร์เซนเซย์น่ากลัวมากก่อนหน้านี้ จนผมไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง

 

ชั่วโมงเรียนที่ยาวนานมันช่างน่าเบื่อเหลือเกิน ดังนั้นผมจึงใช้เวลานี้งีบหลับแทน

 

เมื่อคาบเรียนจบลง ผมก็วิ่งตรงไปห้องน้ำทันที

 

นั่นไม่ใช่ว่าผมอยากจะเข้าห้องน้ำ

 

แต่ไปฝึกเวทย์มนต์ต่างหาก

 

ภายในห้องน้ำ ผมปิดประตูและพิงผนัง ในขณะที่รวบรวมพลังเวทย์มาไว้ที่ฝ่ามือ

 

“กรีนบอล” (Green Ball - บอลเขียว)

”

 

ทันใดนั้นบอลเวทย์สีเขียวก็ถูกสร้างขึ้นบนมือของผม

 

-เวทย์เริ่มต้นของสายสีเขียว : กรีนบอล

 

เวทย์มนต์สายสีเขียวนั้นมีพลังโจมตีสูงแต่มีระยะหวังผลแคบ, มันยังไม่ได้พัฒนาจนพอที่จะแสดงผมดีๆได้

 

สำหรับปีศาจระดับสูงที่แข็งแกร่ง ผมต้องการเวทย์มนต์ที่ใช้ยาก

 

บอลเวทย์ที่มีแสงปกคลุม ลอยอยู่เหนือฝ่ามือของผมได้หายไปในที่สุดเมื่อผมตัดการส่งพลังเวทย์

 

ด้วยการหายใจเข้าลึกๆ ผมรวบรวมพลังเวทย์ในฝ่ามืออีกครั้ง

 

“แบล็คบอล” (Black Ball - บอลดำ)

”

 

แล้วผมก็สร้างลูกบอลเวทย์สีดำออกมา

 

มันทำให้รอบๆตัวมันปั่นป่วน

 

-เวทย์เริ่มต้นของสายท้องฟ้า : แบล็คบอล

 

แม้ว่าเวทย์สายนี้จะมีความรวดเร็วมาก แต่มันก็ยากที่จะควบคุมและมีพลังโจมตีที่ต่ำ

 

นี่เองก็ถือเป็นสายที่เรียนได้ยาก

 

เวทย์ทั้งสองถูกเรียกใช้สลับไปมา จนกระทั่งเสียงระฆังบอกคาบเรียนต่อไปดังขึ้น

 

เวทย์ท้องฟ้าและสีเขียว ทั้งสองสายนี้ผมแทบจะไม่ได้ใช้เลยในชีวิตก่อน แต่ตอนนี้กำลังจะกลายเป็นเวทย์สายหลักที่ผมจะใช้ เมื่อดูจากค่าพรสวรรค์ที่ผมมี พวกมันเป็นเวทย์ที่มีค่าสูงสุด

 

ผมใช้เวทย์สีแดงและสีฟ้าเป็นพื้นฐานอยู่แล้ว แต่ผมต้องใช้เวทย์สองสายอื่นให้เป็นนิสัย

 

แม้ว่าเมื่อก่อนจะไม่ได้ใช้มันมากนัก แต่ครั้งนี้ต่างออกไป

 

ดังนั้นตอนนี้จึงจำเป็นต้องเพิ่มเลเวลของเวทย์แม้จะเล็กน้อยก็ตาม

 

ผมกลับเข้าห้องเรียนก่อนที่การเรียนการสอนจะเริ่มหนึ่งนาทีแล้วรีบหลับ

 

ผมจำเป็นต้องนอนเพื่อฟื้นฟูพลังเวทย์ให้เร็วที่สุด

 

ด้วยการใช้เสียงของแคลร์เซนเซย์กล่อมให้หลับ สติของผมก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว

 

“เฮ้ เซฟ!”

”

 

เมื่อจบคาบ ในตอนที่ผมกำลังจะออกไปห้องน้ำ เด็กผู้ชายที่ดูอ้วนเล็กน้อยเริ่มเข้ามาคุยกับผม

 

เขามองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มแปลกๆบนใบหน้า ราวกับดูผมออก

 

เมื่อผมพยายามทำเป็นไม่สนใจ เด็กผู้ชายคนอื่นๆก็เข้ามาปิดทางผมไว้

 

อะไรกัน?

 

“เฮ้เซฟ ทำไมนายถึงไปห้องน้ำบ่อยกัน?”

”

 

“...นายจะถามทำไม? หรือว่านายอยากจะเข้าก่อน?”

”

 

“หา?”

”

 

เด็กผู้ชายทำหน้าตกใจและเริ่มหัวเราะกับคำตอบของผม *ก๊ากฮ่าฮ่าฮ่า*

 

ไม่นานเด็กนักเรียนทั้งหมดต่างก็หัวเราะออกมาราวกับคลื่นที่กระเพื่อม

 

“โอ้~~~~”

”

 

เดี๋ยว อย่าบอกนะว่าผมกำลังถูกล้ออยู่?

 

ผมสงสัยว่าที่เป็นแบบนี้เพราะพวกเขายังเป็นเด็กรึเปล่า

 

ในตอนที่ผมเกาหัวจนเกิดเสียงแปลกๆ เด็กผู้ชายที่อยู่ตัวของผมทั้งหมดเริ่มพ่อคำหยาบคายออกมาเป็นเสียงเดียวกัน

 

ว้าว ผมคิดว่าเด็กพวกนี้จำเป็นต้องได้รับการสั่งสอนเล็กน้อย

 

ผมชี้มือไปที่หัวโจกของพวกเด็กผู้ชาย และสร้างเรดบอลออกมา

 

ลูกบอลไฟถูกยิงไปเฉี่ยวหัวของเด็กผู้ชายคนนั้น และมอดดับลก่อนที่จะถึงกำแพง

 

อืม…. มันพุ่งไปได้ไกลขนาดนั้นแล้วงั้นหรอ หืม

 

แม้ว่าจะพูดแบบนั้น แต่มันก็ยังเพียงพอที่จะข่มขวัญเจ้าเด็กไร้สาระคนนั้นจนล้มลงกับพื้นพร้อมกับฉี่ราด กลิ่นฉี่กับอากาศที่เผาไหม้อบอวลอยู่ในห้องเรียน

 

สำหรับเด็กคนนั้น ผมมองลงไปที่เขาด้วยสายตากระหายเลือดในทันที

 

“ผมไม่ชอบเรื่องแบบนี้นะรู้ไหม?”

”

 

ผมยิ้มในขณะที่พูด แล้วเด็กคนนั้นก็สลบไป

 

ผมหันไปมองรอบๆแล้วก้าวเดินออกไป ทำให้เด็กผู้ชายที่ล้มผมทั้งหมดรีบเปิดทางพร้อมกับร้องออกมา

 

ผมเดินตรงไปที่ห้องน้ำ ในขณะที่เอามือใส่กระเป๋าเสื้อด้านล่าง

 

ใม่ค่อยมีคนแบบนี้ใช้ชีวิตก่อน แต่บางทีนั่นอาจจะมากเกินไปหน่อยที่ถือเอาเด็กเป็นคู่ต่อสู้

 

เมื่อผมเปิดประตูห้องน้ำ ระฆังแรกก็ดังขึ้น

 

บ้าเอ้ย ผมเสียเวลาไปคาบหนึ่งที่จะใช้ฝึก

 

-หลังเลิกเรียน

 

ในขณะที่คนอื่นๆเดินตรงไปยังบ้านของตัวเอง ผมกลับมุ่งหน้าไปทางตรงกันข้าม

 

จุดหมายปลายของผมคือนอกเมือง ทำไมน่ะหรอ? อืม เพราะผมสามารถล่ามอนส์เตอร์ที่อยู่นอกเมืองได้น่ะสิ

 

ผมร่ายเวทย์กรีนบอลบนมือในขณะที่เดินไปด้วย ผมรู้สึกว่าค่าพลังของเวทย์มนต์สีเขียวเพิ่มขึ้น

 

อย่างที่คุณเห็น เลเวลของมันเพิ่มขึ้น

 

ผมสามารถฝึกเวทย์มนต์โดยการยิงไปยังพื้นที่โล่งแบบนี้ ถ้าผมยากน่ะนะ แต่การใช้เวทย์มนต์ในการต่อสู้้จริงๆจะให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า

 

การยิงเวทย์ใส่ความว่างเปล่าเป็นวิธีหนึ่งในการฝึก แต่ว่าสเกาท์สโคปนั้นแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างในการพัฒนาระหว่างการยิงลมกับการต่อสู้จริงได้

 

เมืองนานามิถูกล้อมไปด้วยกำแพง ที่มีหลายประตูซึ่งแต่ละประตูจะมียามเฝ้าประตูอยู่, ผมไม่ได้อยู่ในเมืองอีกต่อไป

 

ผมสามารถออกจากเมืองผ่านประตูได้โดยไม่มีปัญหา และเดินออกไปโลกภายนอก

 

ในตอนที่ออกมา ก็ไม่ได้ลืมที่จะพกพลองไม้มาด้วย

 

เมื่อเดินออกมาได้เล็กน้อย ก็จะเห็นมอนส์เตอร์สีฟ้าที่ดูเหมือนเยลลี่อยู่ด้านหน้า

 

เจ้านี่ที่ดูเหมือนจะผุดขึ้นมาจากพื้น คือปีศาจที่จัดอยู่ในธาตุสีฟ้า บลูเซล

 

โลกนั้นเต็มไปด้วยพลังเวทย์ โดยปีศาจตนนี้ถูกสร้างขึ้นจากน้ำฝนที่รวมตัวกัน

 

เมืองนั้นเติบโตด้วยพลังเวทย์จากผู้ให้ ทำให้ปีศาจไม่สามารถเกินขึ้นในนั้นได้ แต่พวกมันจะโจมตีเมื่อเห็นคนก้าวออกไปข้างนอก

 

ด้วยพลองไม้ในมือ ผมร่ายกรีนบอลใส่มัน

 

*โปยัง* แรงงกระแทกทำให้บลูเซลตัวสั่นอยู่บนพื้น แต่...มันยังไม่ตาย! มึนยืดระยางค์ออกมาทางผม!

 

“บ้าเอ้ย!”

”

 

ระยางค์เหล่านั้นโจมตีโดนพลองไม้ในตอนที่ผมร่ายกรีลบอลอีกลูก

 

ผมหวดมันพร้อมกับร่ายกรีนบอล แล้วบลูเซลก็สลายไปหลังจากโดนยิงไป 10 ครั้ง

 

เวลาทั้งหมดของวันนี้ถูกใช้ในการฝึกเวทย์มนต์

 

หลังจากเอาชนะมอนส์เตอร์ได้ ผมก็สามารถรรู้สึกได้ว่าพลังในร่างได้เพิ่มขึ้น

 

นี่เรียกว่า ‘ค่าประสบการณ์’ ถ้าคุณเพิ่มมันจนถึงจุดหนึ่ง คุณจะได้เลเวลเพิ่ม

 

ในตอนที่รู้สึกว่าพลังในร่างเพิ่มขึ้น ผมก็หยุดพักเล็กน้อยเพื่อฟื้นฟูพลังเวทย์

 

==========

 

อุทิศให้คุณพ่อยุทธนา ศิริพัฒนานันทกูร

 

==========

 

ติดตามผลงานได้ที่ https://www.facebook.com/RachanTranslations/